Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Άγγελος Αντωνόπουλος: «Αισθάνομαι πλήρης και δικαιωμένος»

Γ εννημένος στις 16 Ιανουαρίου, μεγάλωσε στον Πειραιά και στη γενέτειρα της μητέρας του, την Αρχαία Ολυμπία. Γνήσιος Αιγόκερως, με γοητεία και νεανική ψυχή, έχει σπουδάσει στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, ενώ επί μία 35ετία δίδαξε στη Σχολή Θεάτρου Γιώργου Θεοδοσιάδη και στο Ωδείο Αθηνών. Ως ηθοποιός έχει δοκιμαστεί σε όλους τους ρόλους, στο θέατρο, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο. Έχει εκδώσει δύο μυθιστορήματα και μία ποιητική συλλογή. Αγαπά το τάβλι και συμπαίκτριά του πολλές φορές ήταν η Τζένη Καρέζη. Φέτος πρωταγωνιστεί και πάλι, αφού είχε παιχτεί για 10 χρόνια, στον αριστουργηματικό μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν «Ο Μαρξ στο Σόχο», στο θέατρο «Άλμα», έως 31 Μαρτίου. Ο Χάουαρντ Ζιν, ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, παρουσιάζει μια φανταστική επάνοδο του Μαρξ στο σήμερα. Οι Αρχές όμως του… άλλου κόσμου τον έστειλαν από γραφειοκρατικό λάθος όχι στο Σόχο του Λονδίνου όπου είχε ζήσει, αλλά στο Σόχο της Νέας Υόρκης. Με χιούμορ αλλά και με παράπονο ο Γερμανός διανοούμενος θυμάται με συγκίνηση και αγάπη την οικογένειά του, «ξεκαθαρίζει» τις περίφημες ρήσεις του, νοσταλγεί και συνδιαλέγεται με τους άλλους μεγάλους της εποχής του, και τελικά διαπιστώνει ότι τίποτα δεν άλλαξε στον κόσμο τα τελευταία εκατό χρόνια. Εκ των κορυφαίων καλλιτεχνών μας, ο Άγγελος Αντωνόπουλος είναι κοντά μας σήμερα

Κύριε Αντωνόπουλε, τι τιμή να φιλοξενούμε ένα μύθο! Τέτοια καριέρα, τόση επιτυχία, τόση λατρεία από τον κόσμο. Ας ξεκινήσουμε όμως με τον μονόλογο «Ο Μαρξ στο Σόχο», στο θέατρο «Άλμα», τον οποίο σκηνοθετήσατε και κάνατε και τη διασκευή. Πείτε μας δυο λόγια για τον ρόλο σας και το έργο. «Μετά από όλα αυτά τα εγκώμια που είπατε, εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι αισθάνομαι πλήρης και δικαιωμένος μετά από τόσα χρόνια δράσης και εξαίσιων επιλογών. Ο ρόλος είναι δύσκολος, και γι’ αυτό πάρα πολύ γοητευτικός. Τώρα πια που έχω σπάσει το φράγμα της εξοικείωσης με αυτόν τον γίγαντα ήρωα, αισθάνομαι χωρίς υπερβολή ομοτράπεζος και συγκάτοικος με αυτόν τον τεράστιο άντρα. Μέσω του έργου γνωρίζεις και άλλες σημαίνουσες προσωπικότητες της εποχής και της Ιστορίας. Ο Μαρξ με αυτά τα σημαντικά πρόσωπα ήρθε σε ιδεολογικές διαφορές, σε ιδεολογικές ταυτίσεις, και όλα αυτά είναι μια ατμόσφαιρα που ξεδιπλώθηκε από τον συγγραφέα μπροστά μου, και βέβαια μπροστά στους θεατές της παράστασης. Αυτό το ένιωσα από την πρώτη παράσταση. Πρέπει να σας πω ότι οι θεατές ήταν τόσο ενημερωμένοι για το θέμα και τα πρόσωπα της ιστορίας, που αισθανόμουν ότι συμμετείχαν συνέχεια στην πλοκή, γεγονός που και συγκινούσε αλλά και απογείωνε την παράσταση. Την παράσταση τη βγάζουμε όλοι μαζί, εγώ και οι θεατές».

Πως και επιλέξατε αυτό το έργο; Συμπάθεια στον Μαρξ; «Όχι. Το έργο ήρθε και με βρήκε. Και βέβαια η ανταπόκριση μου ήταν σα να το περίμενα. Γιατί μέσα από αυτό το έργο συναντήθηκα με αυτόν τον τεράστιο, τον παγκόσμιο άντρα, με όλους τους κραδασμούς που περιέχει μια τέτοια συνάντηση».

Πόσο δύσκολος είναι ο μονόλογος; «Είναι αλήθεια ότι πρώτη φορά το δοκίμασα αυτό το είδος, και βέβαια αυτή η μοναξιά που υπάρχει συνεχώς πάνω στη σκηνή, κάπως ματαιώνεται από τη συμμετοχή του κόσμου και από τη συμμετοχή των υπολοίπων προσώπων που συμπορεύονται με αυτόν τον εκρηκτικό Μαρξ. Εδώ θα σταθώ για να υπογραμμίσω την τεράστια προσωπικότητα της Τζένης, της γυναίκας του, και της Ελεονώρας, της κόρης του. Αυτές οι δύο από μόνες τους θα μπορούσαν να είναι η κάθε μια έμπνευση για ένα δικό τους θεατρικό έργο».

Θα μας μιλήσετε και για τα παιδικά σας χρόνια και πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε την υποκριτική τέχνη; «Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα, γιατί ξετυλίχτηκαν μέσα στον Πόλεμο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Αντιλαμβάνεστε ότι με τη δεκτικότητα αυτής της ηλικίας, της παιδικής μέχρι και της εφηβείας, δέχθηκα επιρροές και απέκτησα τις αγωνίες όλων εκείνων των ημερών, που ως αποτέλεσμα είχαν βεβαίως να γίνω ο ίδιος αγωνιακό άτομο. Αντιλαμβάνεστε ότι ως εκκολαπτόμενος νέος μέσα σε αυτή τη λαίλαπα των γεγονότων άρχισα να δημιουργώ και συνειδήσεις. Μέσα σε αυτές συνεχώς υπήρχε το θέατρο. Ευτυχώς, είχα τη μεγάλη εύνοια να συναντήσω τον σπουδαίο δάσκαλο, τον Κάρολο Κουν, ο οποίος ήταν για εμένα η αφετηρία, αλλά δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει σαν έναυσμα και έμπνευση καθημερινών αποφάσεων».

Παραλήρημα επικρατούσε με τον Βαρτάνη που υποδυθήκατε στον «Άγνωστο Πόλεμο» του Φώσκολου. Θυμάστε κάποιες εκδηλώσεις από θαυμαστές; «Είναι αλήθεια πως εκείνες οι εκδηλώσεις μάς ξάφνιασαν όλους εμάς που συμμετείχαμε, γιατί δεν περιμέναμε την τόσο ηχηρή αποδοχή. Μιλάω για εκδηλώσεις μέσα στην ίδια την παράσταση, όταν παιζαμε θέατρο, τις απογευματινές της Κυριακής που γέμιζε η σκηνή με γαρδένιες. Μιλάω για εκδηλώσεις κόσμου στον δρόμο που όσο πιο μεγάλοι ήταν ηλικιακά τόσο η συγκίνησή τους ήταν εντονότερη, διότι οι ίδιοι ήταν επιζώντες των γεγονότων που διαδραματίζονταν στη σειρά»

Οι δεκάδες ήρωες που υποδυθήκατε σας επηρέασαν και στην προσωπική σας ζωή; «Είναι φυσικό, είναι μέσα στο νόμο του Θεάτρου να σε επηρεάζουν, αφού για να ερμηνευτούν χρειάζεται μια συγκινησιακή λειτουργία. Μετά το τέλος, όμως, της παράστασης ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας και προχωράμε για την καινούργια… ερωτική, να πούμε, συνάντηση».

Έχετε διδάξει Υποκριτική. Πιστεύετε ότι για τους νέους ηθοποιούς είναι πιο δύσκολες οι καταστάσεις τώρα, απ’ ό,τι στην εποχή σας; «Ο ηθοποιός σε όποιο στάδιο της διαμόρφωσής του και αν βρίσκεται, είναι φυσικό να επηρεάζεται από την εποχή του, από τα γεγονότα, αλλά και να επηρεάζει και ο ίδιος τα τεκταινόμενα».

Συμπρωταγωνιστήσατε και με την Αλίκη και με τη Τζένη Καρέζη. Σε τι έμοιαζαν και σε τι διέφεραν οι δύο τους; «Οι διαφορές ήταν τεράστιες, γιατί εκείνες από μόνες τους σαν προσωπικότητες ήταν τεράστιες».

Ο καλύτερος φίλος σας από το χώρο σας; «Αναμφίβολα η Κάτια Δανδουλάκη. Μας συνδέει μια βαθιά και ουσιαστική φιλία, που κρατάει χρόνια. Δεν είναι εύκολο να αποκτάς φιλίες στον χώρο, ούτε και να τις διατηρείς. Η Κάτια, σε πείσμα των προαναφερθέντων, ήρθε για να μείνει. Την εκτιμώ και την αγαπώ. Έχουμε μια σχέση αλληλοσεβασμού, που με τα χρόνια δυνάμωσε χωρίς να φθαρεί καθόλου. Είναι θεατρίνα, δουλεύει πολύ, σέβεται και αγαπά αυτό που κάνει. Είμαι τυχερός γιατί έχω καλούς φίλους, δεν ανήκουν στον ίδιο χώρο όμως. Αυτό, βεβαίως, δεν τους κάνει λιγότερο σημαντικούς. Πορευόμαστε με τους ανθρώπους μας και χτίζουμε τις σχέσεις μας με τα σωστά μας αλλά και με τα λάθη μας. Άρα, ζούμε».

Συμμετείχατε σε άπειρες ταινίες, θεατρικά έργα αρχαίων, κλασικών και σύγχρονων συγγραφέων, σίριαλ, έχετε βιώσει μια καριέρα στο «φουλ», ανεπανάληπτη, όσο λίγοι. Ο απολογισμός όλων αυτών των χρόνων και των εμπειριών; «Το πιο συγκλονιστικό αυτών που αναφέρατε είναι ότι ήταν όλα ανεπανάληπτα. Τίποτα άλλο».

Ο Άγγελος τι χαρακτήρας είναι; Ρομαντικός, δυναμικός, αποφασιστικός, ευαίσθητος; «Είμαι ένας χαρακτήρας στον οποίο συνεχώς συνέβαινε κάτι πολύ σύνηθες και πολύ ανθρώπινο: έσπαγα συνεχώς τα μούτρα μου».

Υπάρχει κάτι σε μια τόσο γεμάτη ζωή που δεν πράξατε και έχετε μετανιώσει; «Βέβαια. Δεν είναι κάτι, είναι πολλά. Αυτά θα τα γράψω στα απομνημονεύματά μου».

Το γεγονός που δεν θα ξεχάσετε ποτέ; «Είναι η συνάντηση, όσο και αν φαίνεται περίεργο, με την ίδια τη ΜΑΝΑ μου».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα