Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Αμαλία Αρσένη: «Θυμώνω με την αδικία και την αγένεια»

Είναι νέα, ταλαντούχα, μοναχοκόρη επιφανών πολιτικών, εγγονή και ανιψιά κορυφαίων ανθρώπων του Θεάτρου. Σπούδασε Θέατρο και Κινηματογράφο στα περίφημα Smith College της Μασαχουσέτης, London Academy of Music & Royal Academy of Dramatic Art της Μεγάλης Βρετανίας, για να επιστρέψει στην Ελλάδα και να πάρει το βάπτισμα του πυρός στο θέατρο με το «Στάλερχοφ» που σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Ασχολείται με το χορό, το τραγούδι, τη γυμναστική, παίζει κανονάκι. Έχει μια θαυμάσια σχέση με τους γονείς της και τα τρία ετεροθαλή αδέλφια της. Αποφάσισε να γίνει ηθοποιός στα επτά της και οι γονείς της δεν αντέδρασαν, αφού είναι και οι δύο άνθρωποι προοδευτικοί. Την εποχή αυτή, παρουσιάζει σε διάφορα μεσογειακά μεσαιωνικά κάστρα με τη θεατρική της ομάδα «roots», το «Ερωφίλη project», εμπνευσμένο από το αριστούργημα της Κρητικής Αναγέννησης «Ερωφίλη» του Γιώργου Χορτάτζη. Καλωσορίζουμε την ταλαντούχα και ραγδαία ανερχόμενη Αμαλία Αρσένη.

Αμαλία, είστε κόρη πολιτικών, εγγονή και ανιψιά σπουδαίων καλλιτεχνών. Βαριά ονόματα και από τις δύο οικογένειες. Εσείς πώς αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός τελικά; Η πολιτική δεν σας συγκίνησε;

«Η πολιτική και το θέατρο έχουν ως βάση την κοινωνική προσφορά, και έτσι δεν διαχώρισα το ένα από το άλλο ως προς την αποστολή του. Αλλάζει το μέσο, ο τρόπος έκφρασης της αλήθειας. Η πολιτική με συγκινεί ως ενεργό πολίτη και με απασχολεί όπως κάθε άλλο άνθρωπο».

Από μικρή είχατε κλήση στο θέατρο; «Ναι, στο θέατρο και τη λογοτεχνία, κυρίως λόγω της φαντασίας μου και της αγάπης μου για τα βιβλία».

Έχετε μελετήσει ταινίες της γιαγιάς σας, της κορυφαίας Αλέκας Κατσέλη;

«Έχω δει κάποιες κλασικές ταινίες της, δεν τις έχω μελετήσει σε βάθος όμως».

Οι σπουδές στην Αμερική και το Λονδίνο με τι σας όπλισαν;

«Με πίστη στον εαυτό μου και στις δυνάμεις μου σε ένα περιβάλλον που δεν με ξέρει κανείς, και έτσι δεν μπορώ ούτε να ευνοηθώ ούτε να αδικηθώ».

Δεν σκεφτήκατε να κάνετε καριέρα στο εξωτερικό;

«Όχι, ποτέ».

Ήσασταν νέα όταν σας ανέθεσαν τον πρώτο σας ρόλο, και μάλιστα πήρατε άδεια από το Smiths College όπου σπουδάζατε τότε, για να συμμετάσχετε. Μιλήστε μας γι’ αυτή σας την εμπειρία, για τα συναισθήματά σας μπροστά στο κοινό.

«Είχα συγκίνηση, περηφάνια, και, φυσικά, αγωνία. Ένα τεράστιο δώρο, που λόγω του νεαρού της ηλικίας μου το έζησα με ξεγνοιασιά και δίχως δεύτερες σκέψεις».

Ο ρόλος σας κάποια στιγμή, απαιτούσε να εμφανιστείτε γυμνή, γεγονός που είχε συζητηθεί. Θα το ξαναεπιχειρούσατε;

«Δεν θεωρώ πως είχε συζητηθεί και τόσο, δεν είχε καν σεξουαλικό υπονοούμενο. Είπαν για τη σκληρότητα του έργου και την ωμότητα της βίας που ασκείτο. Εάν το απαιτούσε ο ρόλος μου και ήταν κάτι το οποίο επιθυμούσα, θα το έκανα ξανά, βεβαίως. Εξάλλου, το θέατρο είναι ένας καθρέφτης στη ζωή – φέρνει στη σκηνή όσα ζούμε».

Αμαλία, πολλοί θα πουν ότι προωθήθηκε η καριέρα σας με μπαμπά τον Γεράσιμο Αρσένη και μαμά τη Λούκα Κατσέλη. Τι απαντάτε;

«Θα φανεί στο χειροκρότημα. Και όχι τώρα. Το θέατρο είναι αγώνας αντοχής, όχι ταχύτητας. Πάντως, δεν πιστεύω και δεν θέλω να πιστεύω πως σκέφτεται κάποιος έτσι για μένα η για κανένα άλλο παιδί που προέρχεται από γνωστή οικογένεια. Ο χώρος είναι πολύ σκληρός και ανταγωνιστικός για να θαφτεί κάτι τέτοιο, και αν ακόμα συμβαίνει, ο κόσμος όλος το ξέρει».

Εκτός της υποκριτικής, παίζετε και κανονάκι. Γιατί το δύσκολο αυτό όργανο, αγαπάτε την παράδοση;

«Αγαπάω πολύ την παράδοσή μας και την ελληνική γλώσσα, και με συγκινεί πάρα πολύ η ιστορία του τόπου μας. Όταν παίζεις κανονάκι έχεις να κάνεις αναγκαστικά μία πολύωρη μελέτη, δηλαδή ένα καλό δίωρο ζέσταμα, στο οποίο πρέπει να περάσεις από 77 χορδές επί τρεις φορές την καθεμία. Ο Μανώλης Καρπάθιος, ο δάσκαλός μου, το έχει θέσει πολύ ωραία: “Είναι το όργανο που συγχρωτίζεται απόλυτα με τις χορδές της ψυχής, γι’ αυτό είναι και το καταλληλότερο για την ισορροπία του εσωτερικού μας κόσμου”. Η διαδικασία μοιάζει με τις πρόβες του θεάτρου. Πορεύεσαι με μικρά βηματάκια για να μπορέσεις να πετύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δεν μπορείς να παίξεις ένα μουσικό κομμάτι αν δεν κάνεις καλό ζέσταμα, όπως δεν μπορείς να είσαι καλός σε μία παράσταση εάν δεν δουλέψεις στις πρόβες».

Όταν οι γονείς σας ήσαν ενεργοί πολιτικοί τούς μεταφέρατε παράπονα φίλων σας;

«Οι φίλοι μου δεν είχαν παράπονα, μόνο καλά λόγια. Τους μετέφερα, όμως, την άποψη των νέων, τη ματιά μιας άλλης γενιάς, την οποία άκουγαν μάλιστα με μεγάλη προσοχή. Από τον κόσμο γύρω μου όποτε τα άκουγα, τα μετέφερα».

Η οικογένεια σας κάνει κριτική για το παίξιμό σας;

«Όλοι, και αυτό είναι θεμιτό. Είναι δίπλα μου σε κάθε εμφάνισή μου».

Η Αμαλία πώς είναι σαν… κορίτσι; Αισιόδοξο; Ονειροπόλο; Πραγματίστρια;

«Ευαίσθητο, γενναιόδωρο, αυθόρμητο».

Καιρός για προσωπική ζωή; «Η προσωπική ζωή είναι προτεραιότητά μου. Όπως και η οικογένεια».

Επηρεάζεστε από την ηρωίδα που υποδύεστε; «Όχι, όμως από αυτές κάτι πολύτιμο μαθαίνω κάθε φορά».

Τι δεν αποχωρίζεστε ποτέ; «Το κινητό μου, δυστυχώς».

Μια καθημερινή σας συνήθεια; «Να παίζω κανονάκι αργά το βράδυ πριν κοιμηθώ».

Αγχώνεστε με…

«Τα αεροδρόμια!».

Προσέχετε τι τρώτε;

«Προσέχω, αλλά έχω αδυναμία στο φαγητό, ειδικά στις σαλάτες και στη σοκολάτα».

Θυμώνετε με…;

«Την αδικία και την αγένεια».

Χαλαρώνετε με…

«Το νησί μου, την Κεφαλονιά».

Σαν νέος άνθρωπος τι θα είχατε να πείτε στους πολιτικούς, και τι σας έχει μείνει μετά την πρόσφατη μεγάλη τραγωδία με την πυρκαγιά που ζήσαμε;

«Πως η ιστορία επαναλαμβάνεται, και πως τίποτα δε μένει κρυφό εν τέλει. Ποτέ ξανά, είναι οι μόνες λέξεις που μπορώ να σκεφτώ».

Και τώρα, ας έρθουμε στην «Ερωφίλη»

«Το έργο μιλά για ελευθερία, αγάπη, και τόλμη, αρετές διαχρονικές και βασικές. Η Ερωφίλη παρουσιάζεται σε μεσαιωνικά κάστρα πλαισιωμένη από μουσική γραμμένη ειδικά, και με τη συνοδεία παραδοσιακών οργάνων. Η Ιστορία μας, η παράδοσή μας, η λογοτεχνία μας, είναι πλούσιες από παρόμοια έργα και είναι χρέος του καλλιτέχνη, να φέρνει στο φως τα κείμενα αυτά με σεβασμό και να τα συστήνει στο κοινό, και κυρίως στους νέους. Γιατί κανένας Έλληνας δεν πρέπει να ξεχνάει τον πολιτισμό του σε οποιαδήποτε έκφανση και μορφή. Αυτή την αφύπνιση την προσφέρουν η επαφή με τις ρίζες μας και η γνώση του παρελθόντος. Αυτό πιστεύει και η ομάδα μας, που ονομάσαμε “roots – ρίζες”. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι θερμή και συγκινητική. Επειδή η παράσταση θα εμπλουτίζεται και θα αλλάζει με τον καιρό, καθώς πειραματιζόμαστε με τον τρόπο αναπαράστασής της, την ονομάσαμε “project”, γιατί είναι κάτι που το δουλεύουμε σε βάθος χρόνου και σε στάδια».

Μια δεμένη οικογένεια

Η Αμαλία έχει πει σε συνέντευξή της ότι από τον παππού της Πέλλο Κατσέλο θα ήθελε να έχει πάρει τη γνώση και τη σοφία του, από τη γιαγιά της Αλέκα Κατσέλη την ακτινοβολία της, από τη θεία της Νόρα Κατσέλη τη γενναιοδωρία, από τη θεία της ηθοποιό Κίττυ Αρσένη το πείσμα της, από τη μητέρα της τη γλυκύτητα και την καλοσύνη της προς όλους, και από τον μπαμπά της ό,τι και να ‘παιρνε θα ήταν πανευτυχής, γιατί είχε πολλά χαρίσματα, ήθος, ακεραιότητα, τόλμη, πίστη, κ.λπ., αν και ομολογεί ότι του μοιάζει σε πολλά..

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα