Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ανάδυση από το βαθύ απέραντο μπλε

Μπαίνοντας στην γκαλερί «Citronne», εκεί στην άκρη του πολύβουου λιμανιού του Πόρου, αισθάνεσαι να απομονώνεσαι από τη φασαρία του τουριστικού νησιού. Στους λευκούς τοίχους οι πίνακες του Γιάννη Αδαμάκου σε καλούν να βουτήξεις στα βαθιά νερά του γαλάζιου, του μοβ με τις θολές αντανακλάσεις, και έπειτα να αναδυθείς ξαναγεννημένος από την ομορφιά της Τέχνης, που λυτρώνει.
Η Έκθεση του Γιάννη Αδαμάκου «Ανάδυση» («Re-emergence»), που θα διαρκέσει έως τις 4 Σεπτεμβρίου 2017, περιλαμβάνει είκοσι πέντε ζωγραφικά έργα: λάδια σε μεγάλο και μεικτό μέγεθος, όπως και μικρές ακουαρέλες. Τα μεγάλα έργα είναι σα να αποσκοπούν να επεκταθούν στο χώρο και να μη σου αφήσουν κανένα περιθώριο να αποσπαστεί η προσοχή σου εκτός πίνακα. Οι μικρές ακουαρέλες λειτουργούν αυτοτελώς, αλλά, παράλληλα, και ως προσχέδια-μελέτες για τα μεγάλα έργα. Κάτι σαν υποθήκες για το μέλλον.
«Ο Γιάννης Αδαμάκος έρχεται πάντα από την ίδια αφετηρία και κατευθύνεται στον ίδιο προορισμό. Η “Μεθόριος Μνήμη” επιχειρεί να εξαντλήσει τα όρια ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και την υποκειμενική-υποσυνείδητη πρόσληψη της πραγματικότητας. Ανασύρει και εξηγεί τα ίχνη της μνήμης. Περιγράφει την περιβάλλουσα φύση, με βασικό στοιχείο τη θάλασσα. Όχι μόνον γιατί το υγρό στοιχείο διέπεται από μια λανθάνουσα ομοιογένεια και χαρακτηρίζεται από την απεραντοσύνη, αλλά και γιατί παραπέμπει σε αρχέγονες μνήμες και πολυποίκιλους συσχετισμούς» αναφέρει η ιστορικός Τέχνης και η ψυχή- ιδιοκτήτρια της γκαλερί «Citronne» Τατιάνα Σπινιάρη στη «Βραδυνή της Κυριακής».
Και πράγματι. Στέκεσαι εκεί μπροστά τους και νιώθεις να σου παρέχουν την απεραντοσύνη. Την ελευθερία να συνδέσεις εκείνες τις αόρατες γραμμές και να σχηματίσεις τους δικούς σου αστερισμούς μιας πραγματικότητας βγαλμένης από προσωπικές μνήμες και εμπειρίες. Και πάντα μαγεμένος από τον τρόπο που τα χρώματα αποδίδουν τη σκοτεινή, αλλά και τη φωτεινή πλευρά τού «είναι»…

Συζητώντας με τον δημιουργό Γιάννη Αδαμάκο τον ρωτάμε τι είναι αυτό που τον γοητεύει και θέλει να εκφράσει μέσα από τα έργα του.
«Θα έλεγα ότι κάθε δημιουργός εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο, που είναι φτιαγμένος από τις μνήμες, τις εμπειρίες του, τα πάθη του και τις επιθυμίες του. Επιπλέον, θα ήθελα στα έργα μου να φαίνεται η μεθόριος, η ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ πραγματικού και φανταστικου, μεταξύ φωτός και σκιάς. Μεταξύ αποκτήσης και απώλειας», μας απαντά.
Η επόμενη ερώτηση είναι αναπόφευκτη, καθώς ο ίδιος έχει πει αρκετές φορές ότι η ζωγραφική του θυμίζει την ποίηση: «Η Τέχνη είναι υπαινικτική;». Και μας απαντά: «Θεωρώ ότι η Τέχνη είναι από τη φύση της υπαινικτική, ειδικά η αφηρημένη Τέχνη. Τη συγκρίνω με την ποίηση, γιατί και στο ποίημα έχεις “χώρο” να φτιάξεις έναν ολόκληρο κόσμο, μία ιστορία από ένα στίχο».
Στην πορεία η συζήτηση επικεντρώνεται στο χρώμα. Και αυτό, γιατί όποιος βλέπει τα έργα του Γιάννη Αδαμάκου διαπιστώνει αμέσως πόσο κεντρικό ρόλο έχει σε αυτά. «Το χρώμα είναι πλοηγός ή υπηρέτης;», είναι η ερώτηση που ακολουθεί αυθόρμητα.
«Το χρώμα είναι απαραίτητο στοιχείο της ζωγραφικής, όπως το μολύβι ή το κάρβουνο στο σχέδιο. Το χρώμα δημιουργεί συναισθήματα που έχουν να κάνουν με τις εμπειρίες μας. Το μπλε για παράδειγμα μας θυμίζει θάλασσα. Και αυτό, γιατί πέρα από τη συλλογική μνήμη υπάρχει και η ατομική μνήμη…», μας εξηγεί και συνεχίζει διευκρινίζοντας τον τίτλο «Ανάδυση» της Έκθεσής του: «Η πρώτη αίσθηση όταν τελείωνε ένα έργο ήταν η αίσθηση που είχα αναδυόμενος προς την επιφάνεια της θάλασσας. Βέβαια, θα ήθελα πέρα από αυτή την αίσθηση να εκφράσω και μία γενικότερη διάθεση για μια “Ανάδυση” μέσα από τη θολούρα στην οποία ζούμε, σε μια πιο ήρεμη και γαλήνια Επιφάνεια».
Η αίσθηση της ανάδυσης είναι εμφατική στα έργα του Γιάννη Αδαμάκου. Μπορεί η ανθρώπινη μορφή εικαστικά να απουσιάζει, αλλά μέσα από τις αντανακλάσεις των χρωμάτων, από το υπονοούμενο υγρό τοπίο, διακρίνει κανείς να προβάλλουν κατακόρυφες δομές, σα να θέλουν να ανυψωθούν προς την επιφάνεια…
«Στα πρόσφατα έργα του ο Γιάννης Αδαμάκος εισάγει και ένα νέο στοιχείο, τη γεωμέτρηση στην οργάνωση του ζωγραφικού χώρου», σημειώνει η κ. Τατιάνα Σπινιάρη και συμπληρώνει: «Και αυτό το στοιχείο, όμως, εντάσσεται στο πλαίσιο του αφηρημένου εικαστικού ιδιώματος: όπως πάντα, ο ζωγράφος αναζητεί κατ’ αρχήν τη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας, ελεύθερα, χωρίς να περιορίζεται από ρεαλιστικές δεσμεύσεις. Η επιλογή αυτή ιχνηλατείται διαχρονικά, σε όλες τις δημιουργίες του. Η εικαστική διαδρομή του καλλιτέχνη ξεκινά από τον εξπρεσιονισμό, δηλαδή με δημιουργίες-κραυγές, και εξελικτικά καταλήγει σε μια ονειρική ακινησία, με δημιουργίες σιωπηλές. Τα εκτιθέμενα έργα κινούνται στην ιδεατή μεθόριο ανάμεσα στον υπόκωφο θόρυβο και την εκκωφαντική σιωπή».
Η Έκθεση του Γιάννη Αδαμάκου «Ανάδυση» εντάσσεται στη φετινή θεματική της γκαλερί «Citronne», «Όρια». Προηγήθηκε η εναρκτήρια ατομική Έκθεση του Γιώργου Λάππα, του οποίου οι φιγούρες του κινούνται ή στέκουν στα άκρα της πραγματικότητας, αγνοώντας τους νόμους της φυσικής και της ισορροπίας, ανατρέποντας τα όρια.
Ο Γιάννης Αδαμάκος κινείται πάνω στο Όριο, σε μια νοητή ιδεατή μεθόριο. Η τρίτη Έκθεση που θα στεγάσει η γκαλερί «Citronne» ακολουθεί το Σεπτέμβριο και είναι η Έκθεση της Αλεξάνδρας Αθανασιάδη, η οποία επιχειρεί να μετατοπίσει τα Όρια.

Συντάκτης

Η βιογραφία του Κ. Μήτση