Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα


Από
την αλαζονεία,
στον πανικό…
– του Ι. Χασαπόπουλου

Ποιος να φανταζόταν στην κυβέρνηση ότι οι πρώτοι μήνες του 2018 θα ήταν τόσο δύσκολοι και πως θα κατέρρεε το αφήγημα που είχε ετοιμάσει το Μέγαρο Μαξίμου για την Οικονομία, τα εθνικά θέματα και την αντιπολίτευση.
Όταν, πριν λίγους μήνες, έκλεινε με μεγάλη ευκολία η Γ’ Αξιολόγηση, στην κυβέρνηση πανηγύριζαν και προεξοφλούσαν ότι η έξοδος από τα Μνημόνια το καλοκαίρι του 2018 θα ήταν, πλέον, περίπατος.
Δεν πέρασαν τρεις μήνες και το αφήγημα της καθαρής εξόδου θόλωσε, και σιγά-σιγά εγκαταλείφθηκε. Οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι χαμηλότεροι από τα προβλεπόμενα, και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στην Οικονομία το ερχόμενο φθινόπωρο.
Πάντως, οι παροχές και οι υποσχέσεις άρχισαν από τώρα. Το Μέγαρο Μαξίμου βλέπει ότι το τοπίο στην Οικονομία αρχίζει να μαζεύει πάλι σύννεφα, και κάθε μέρα υπόσχεται κάτι διαφορετικό.
Στην αρχή ήταν η αύξηση του κατώτατου μισθού . Μετά ήρθε η υπόσχεση για μείωση των φορολογικών συντελεστών, ενώ οι τροπολογίες για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων του Δημοσίου σε διάφορους κλάδους διαδέχονται η μία την άλλη.
Και έπεται συνέχεια εξαγγελιών.

Την ώρα, λοιπόν, που στην κυβέρνηση πανηγύριζαν για την έξοδο από τα Μνημόνια σκέφτηκαν ότι κάτι πρέπει να κάνουν ώστε να τελειώσουν μια και καλή με την αντιπολίτευση, και βρήκαν τη σκανδαλολογία ως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.
Στο διαχρονικό σκάνδαλο με τις τιμές του φάρμακου ενέπλεξαν όλους τους πολιτικούς αντίπαλους τους, με την ελπίδα να σταματήσουν την ανοδική τάση στις δημοσκοπήσεις που εμφανίζει η αντιπολίτευση.
Το έκαναν, όμως, με τέτοιο άγαρμπο τρόπο, που δεν μπόρεσαν ούτε τους πιο καλοπροαίρετους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να πείσουν.
Και τώρα η Προανακριτική οδηγείται σε αδιέξοδο, και η δικογραφία επιστρέφει στη Δικαιοσύνη, για να ξεχαστεί σε κάποιο συρτάρι.
Όσοι ήλπιζαν ότι το μόνο που θα μείνει θα είναι τουλάχιστον η «ρετσινιά», απογοητεύτηκαν και αυτοί.

Εκεί, όμως, που πραγματικά ήρθαν τα δύσκολα είναι στα εθνικά θέματα.
Ποιος να το έλεγε πως τρεις μήνες μετά τη μεγαλειώδη υποδοχή Ερντογάν στην Αθήνα, θα φτάναμε στο σημείο να παρακαλάμε για την απελευθέρωση των δύο αξιωματικών μας, ενώ στα Ίμια το ένα θερμό επεισόδιο θα διαδεχόταν το άλλο.
Η κυβέρνηση υποτίμησε την τακτική του Ερντογάν και πίστεψε ότι όλα όσα κάνει στο Αιγαίο, τα κάνει γιατί είναι στριμωγμένος με τους Κούρδους και τους Αμερικανούς.
Γι’ αυτό και δεν μπόρεσε να αντιδράσει στα επεισόδια στα Ίμια, ενώ στον Έβρο η στρατιωτική ηγεσία φάνηκε απροετοίμαστη.
Οι επόμενοι μήνες θα είναι ακόμη πιο δύσκολοι, γιατί η κατάσταση στην ΑΟΖ της Κύπρου θα πυροδοτήσει μεγάλη ένταση και στο Αιγαίο.

Ίδια κατάσταση υπάρχει και στο θέμα των Σκοπίων. Το υπουργείο Εξωτερικών το άνοιξε άρον-άρον, με πολύ μεγάλη σιγουριά και το θράσος του πρωτάρη,
θέλοντας να δείξει πως μπορεί να το λύσει γιατί δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.
Όλη αυτή η στρατηγική κράτησε δύο μήνες. Οι Σκοπιανοί αποθρασύνθηκαν και τώρα ζητούν από την Αθήνα να αλλάξει το Σύνταγμά της!
Και σιγά-σιγά και βασανιστικά οδηγούμαστε σε ένα ακόμη αδιέξοδο.
Στην πραγματικότητα, στο χειρισμό των εθνικών θεμάτων η κυβέρνηση έχει «κοκκαλώσει», έχει μουδιάσει, και γι’ αυτό δείχνει ότι παρακολουθεί τα γεγονότα με αμηχανία και χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο.
Η τακτική της είναι βλέποντας και κάνοντας, γι’ αυτό και οι εξελίξεις την έχουν ξεπεράσει.
Ποιος να το έλεγε. Πριν τέσσερις μήνες, η αλαζονεία κυριαρχούσε στις εξαγγελίες του Μεγάρου Μαξίμου και υπήρχε η αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει τους σχεδιασμούς τους.
Τώρα την αλαζονεία διαδέχτηκε η αμηχανία, και σε πολλές περιπτώσεις ο πανικός. Και μακάρι αυτός ο πανικός να μην οδηγήσει σε εθνική τραγωδία.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση