Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Αρετή Κετιμέ: «Είμαι ήρεμη δύναμη» – «Απεχθάνομαι το ντεμέκ»

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιουλίου 1989, αλλά οι γονείς της έχουν καταγωγή από την Αιτωλοακαρνανία, από χωριά του Μεσολογγίου, κι έτσι από μικρή έτρεφε αγάπη για την παραδοσιακή μουσική και τα τραγούδια. Μεγαλώνοντας το σαντούρι κέντρισε το ενδιαφέρον της, σπούδασε δίπλα σε φημισμένους μας δάσκαλους κι έγινε το παιδί-θαύμα, αφού από πολύ μικρή ηλικία ήταν δεξιοτέχνις του δύσκολου αυτού παραδοσιακού οργάνου. Ο Γιώργος Νταλάρας αναγνώρισε το ταλέντο της και μόλις στα 12 της την πήρε μαζί του στον «Ζυγό» όπου τραγουδούσε. Το 2004, στην έναρξη τελετής των Ολυμπιακών, 15χρονη, ερμήνευσε, συνοδεία του σαντουριού της, το παραδοσιακό «Μες στου Αιγαίου τα νησιά». Από τότε έχει πραγματοποιήσει πολλές εμφανίσεις, συναυλίες, περιοδείες, έχει παίξει στο θέατρο. Φέτος εμφανίζεται για πρώτη φορά σαν ηθοποιός, στο δραματικό έργο «Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ» που έγραψε και σκηνοθετεί η Βάσια Αργέντη, στο θέατρο «Αλκμήνη», κάθε Κυριακή έως τις 13 Ιανουαρίου 2019. Μαζί μας η πολυτάλαντη Αρετή Κετιμέ. Πες μας Αρετή, από πότε άρχισες να αγαπάς τη Μουσική; «Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά την ξαναγάπησα διαφορετικά τον τελευταίο καιρό». Θυμάμαι ότι μικρούλα ακόμη, με το ταλέντο σου ως παιδί-θαύμα, απέκτησες μεγάλη δημοσιότητα. Τηλεόραση, περιοδικά κ.λπ. Πώς το αντιμετώπισες όλο αυτό;». «Πιστεύω με ταπεινότητα, ήταν αρκετά δύσκολο τώρα που το σκέφτομαι. Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά». Και με το σχολείο τι γινόταν; «Πολλοί στο σχολείο πίστευαν πως έπρεπε να είμαι άριστη μαθήτρια. Ευτυχώς και αυτό πήγε καλά, αν και ήξερα πως αρχικά είμαι μουσικός». Πώς ένα τόσο μικρό παιδί διάλεξε ένα τόσο δύσκολο όργανο όπως το σαντούρι; «Το είχα δει στην τηλεόραση από τον δάσκαλό μου, τον Αριστείδη Μόσχο, και είπα αυτό θέλω κι εγώ». Η γνωριμία σου με τον Γιώργο Νταλάρα, που σε πήρε και στο πρόγραμμά του στον «Ζυγό» το 2002, ακόμη και στο Ηρώδειο τραγούδησες μαζί του μόλις στα 14 σου, πώς έγινε; «Αυτό είναι από τα πράγματα που δεν θα μπορέσω να εξηγήσω ποτέ, νομίζω. Θυμάμαι πως είχα αγωνία μαζί με άγχος, μελέτη και τρέξιμο. Σκεφτείτε πως ουσιαστικά ήμουν απλά μια μαθήτρια, και μάλιστα στην Α’ Γυμνασίου. Μπορεί να έπαιζα ήδη 6 χρόνια, αλλά άλλαξε ολοκληρωτικά ο τρόπος που μελετούσα, και αυτό το έχω μέχρι σήμερα σε όλα. Τότε απέκτησα ακόμη περισσότερο μεράκι αλλά και νέο τρόπο σκέψης για τη Μουσική». Από τότε η καριέρα σου εκτοξεύτηκε. Εκτός του ότι βρέθηκες στο πλευρό διάσημων Ελλήνων και ξένων τραγουδιστών, προχώρησες στη δισκογραφία αλλά και στο θέατρο, μέχρι και στους Ολυμπιακούς Αγώνες τραγούδησες με το σαντούρι σου, 15χρονο, τότε, κοριτσόπουλο. Τα συναισθήματά σου;». «Ήμουν ξέχειλη από ευτυχία! Θυμάμαι πως από τη χαρά μου αγαπούσα όλον τον κόσμο και γελούσα με το παραμικρό. Αξέχαστες εμπειρίες!». Δεκάδες συναυλίες, ακόμη και στην Αμερική, Πώς σε υποδέχθηκε το κοινό εκεί; «Την πρώτη φορά που πήγα ήταν το 2015 και έπειτα το 2017, και παίξαμε σε Νέα Υόρκη, Νιου Τζέρσεϊ, Πενσιλβάνια, Κονέκτικατ, Βοστώνη, Βαλτιμόρη, Νέα Ορλεάνη, παρέα με τους Μανώλη Κόττορο, Πέτρο Κλαμπάνη, Παναγιώτη Ανδρέου, Αχιλλέα Ουάστωρ, Βασίλη Κώστα και Engin Gunaydin τύμπανα. Και την πρώτη φορά με τους αδερφούς Παπαεμμανουήλ. Όλοι μάς αγκάλιασαν με ενθουσιασμό, αλλά μας έδειξαν και τη νοσταλγία τους για την πατρίδα». Ακόμη, συμμετείχες σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου, αλλά και για μεγάλους. «Ναι, πέρσι ξεκινήσαμε «Το αγόρι με τη βαλίτσα», σε σκηνοθεσία του Ηλία Καρελά, μαζί με τον Δημήτρη Μακαλιά». Φέτος, πρωταγωνιστείς στο «Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ», που έγραψε και σκηνοθετεί η Βάσια Αργέντη. Μίλησέ μας για τον ρόλο σου και το έργο… «Η ιδιαίτερη γραφή της Βάσιας μάς έχει κάνει όλους που συμμετέχουμε να κλάψουμε (κι εμένα περισσότερο) αρκετές φορές. Πρόκειται για ένα έργο που μιλάει στο σήμερα. Στο έργο αυτό είμαι περισσότερο ηθοποιός και λιγότερο μουσικός, και είμαι περήφανη για τη συμμετοχή μου σε αυτή την ομάδα. Ο ρόλος μου είναι ιδιαίτερος, με πολλή σιωπή, αλλά και πολλή κραυγή. Ζούμε σε μία εποχή εύθραυστη σε ό,τι αφορά τον ανθρωπισμό, της κοντής μνήμης και της υπέρμετρης φιλαυτίας. Κάνουμε μία προσπάθεια μέσα από το κείμενο, τις ερμηνείες και την πρωτότυπη μουσική να προκαλέσουμε μία μικρή δόνηση στον ανθρώπινο νου, όσο καθίσταται αυτό εφικτό. Και να τονίσουμε πως πάνω από όλα και όλους, χειριστής και διαχειριστής όλων είναι ο Άνθρωπος, και αν χαθεί αυτός, τότε πάει… χάθηκαν όλα. Η ηθική τελειότητα μοιάζει να είναι ο οδηγός στη ζωή του ενός ήρωα (Αλέξανδρος), αλλά, δυστυχώς, η ζωή πολλές φορές μάς γεμίζει ψευδαισθήσεις προερχόμενες από το συλλογικό ασυνείδητο που δεν μπορούμε να τις διαχειριστούμε, και σε έναν τέτοιο σκόπελο σκοντάφτει ο Αλέξανδρος. Παράλληλα, οι κεντρικές ηρωίδες μας (Μητέρα της Νούρα και η Νούρα) αποζητούν όχι το δυτικό όνειρο, όπως κάνουν οι μετανάστες, αλλά μία ανθρώπινη ζωή. Μια ζωή δίχως διώξεις, εγκλήματα και πολέμους. Όπως λέει, η Νούρα μας: «Μαμά, στις χούφτες μου έχω φυλάξει λίγο ήλιο». Αυτόν τον ήλιο αποζητούν. Στο έργο αυτό, μας παρουσιάζεται μία διπλή Οδύσσεια: Του δυτικού ανθρώπου, που τα έχει «όλα» και στέκεται θύμα αυτής της ιδανικής συνθήκης, και των προσφύγων, που η ζωή τους μοιάζει το απόβλητο ενός συστήματος, το οποίο δεν δείχνει στάλα συμπόνιας». Για προσωπική ζωή υπάρχει χρόνος με τόσο φόρτο εργασίας; «Υπάρχει. Με ξεκουράζουν οι βόλτες με φίλους, συζητήσεις, μουσική και γέλια». Η Αρετή πώς είναι; Έχει τα χαρακτηριστικά του ζωδίου της; Μιας δυναμικής, απαστράπτουσας Λιονταρίνας; «Φαίνεται πως είμαι η ήρεμη δύναμη. Την ηρεμία αναζητώ πάντα, αλλά είμαι και δυναμική όταν πρέπει. Επίσης, έχω ανεπτυγμένο και το αίσθημα δικαιοσύνης, όπως μου λένε οι φίλοι μου». Αλήθεια, δεν έχεις τηλεόραση στο σπίτι σου; «Ναι, και προς το παρόν βλέπω ό,τι χρειάζεται από τον υπολογιστή μου. Είναι κάτι που δεν μου λείπει». Τι εκτιμάς και τι απεχθάνεσαι; «Εκτιμάω την καλοσύνη, την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, τη γνώση, το σεβασμό, τη διακριτικότητα, τους καλούς μουσικούς και τραγουδιστές. Απεχθάνομαι την απαιδευσιά, τη φλυαρία, τις ιδιοτροπίες, την αμετροέπεια, το ντεμέκ». Τι φοβάσαι και τι εύχεσαι; «Δεν μπορώ να ξεστομίσω τι φοβάμαι, όμως εύχομαι όλος ο κόσμος να έχει την υγεία του». Αγχώνεσαι με… Χαλαρώνεις με… Θυμώνεις με… «Αγχώνομαι αν θα πετύχω μια συνταγή που θέλω να κάνω. Χαλαρώνω βλέποντας το «Παραπέντε», θυμώνω όταν με φέρνουν προ τετελεσμένων γεγονότων και όταν κάποιος δεν σέβεται». Είσαι προληπτική; Τι δεν αποχωρίζεσαι ποτέ; «Μ’ αρέσει να λιβανίζω στο σπίτι μου και αγαπάω τα μαύρα γατάκια. Δεν αποχωρίζομαι τις μουσικές μου». Το σύνθημα σου για να προχωράς; «Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει!». Η γνώμη σου για την Eurovision; «Θα ήθελα να προσπαθήσω να πάω ξανά. Μακάρι να το δούμε σοβαρά αυτό το μουσικό γεγονός, μακάρι να κάναμε ένα τηλεοπτικό Μουσικό Φεστιβάλ όπως γίνεται στη Γαλλία, την Ιταλία και την Πορτογαλία».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση