Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Αυτοεγκλωβίστηκε ο Νίκος Κοτζιάς – του Ιορδάνη Χασαπόπουλου

Οπως και να δει κανείς την παραίτηση Κοτζιά, σε ένα συμπέρασμα μπορεί να καταλήξει. Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας αυτοεγκλωβίστηκε στην στρατηγική του και σήκωσε πολύ ψηλά τον πήχη για το μέλλον του μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών. Εδώ και αρκετούς μήνες ο ΥΠ.ΕΞ. είχε κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες και περπατούσε όπως ο Χριστός «πάνω στα κύματα», θεωρώντας ότι στο τέλος αυτός θα ήταν ο απόλυτος νικητής. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια τον προσγείωσε απότομα. Τότε άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση που οδήγησε στην έξοδό του από το ΥΠ.ΕΞ. Ο κ. Κοτζιάς το βράδυ της μεγάλης αποχής στη γειτονική χώρα, κατάλαβε ότι ο δρόμος προς τις Πρέσπες δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Το εγχείρημα των Αμερικανών συναντά μεγάλα εμπόδια, και τα Σκόπια μπαίνουν σε πολιτική κρίση. Κατάλαβε, επίσης, ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα δεν υπάρχει πολιτικός χρόνος για να ψηφιστεί η Συμφωνία των Πρεσπών όσο ακόμη αυτός θα παρέμενε επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών. Ως έμπειρος πολιτικός ήξερε πολύ καλά ότι η Συμφωνία έκανε μεγάλη ζημιά και στην κομματική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, και στον ίδιο προσωπικά. Το εισέπραττε καθημερινά, αλλά έκανε πως αδιαφορούσε. Ήταν, όμως, υποχρεωμένος να την υποστηρίξει μέχρι τέλους, γιατί η κυβέρνηση είχε ταχθεί στο πλευρό των Αμερικανών που ήθελαν ξεκαθάρισμα στην περιοχή των Βαλκανίων. Όσο πίστεψε στη Συμφωνία των Πρεσπών και ενθουσιάστηκε όταν έπεσαν οι πρώτες υπογραφές τόσο απογοητεύτηκε όταν κατάλαβε πως δεν έχει πολιτικό χρόνο για να απολαύσει τα οφέλη της. Εκεί άρχισε να συνειδητοποιεί πως δεν υπήρχε ουσιαστικός λόγος για να παραμείνει άλλο στο υπουργείο Εξωτερικών, αφού δεν είχε τίποτα να περιμένει. Μετά το αρνητικό αποτέλεσμα στα Σκόπια, ο κ. Κοτζιάς φαινόταν αποσυντονισμένος. Λόγω, δε, του παρορμητικού του χαρακτήρα δεν πίστευε ποτέ ότι ο κ. Τσίπρας θα άφηνε να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις η σύγκρουσή του με τον υπουργό Άμυνας, και μάλιστα θα κρατούσε ίσες αποστάσεις. Άλλωστε, δεν ήταν λίγες οι φορές που ο κ. Κοτζιάς είχε εισηγηθεί στο Μαξίμου, ο ΣΥΡΙΖΑ να αποστασιοποιηθεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από τους ΑΝ.ΕΛ. Στο φορτισμένο αυτό κλίμα συνέβησαν δύο περιστατικά που έδειξαν ότι η παραίτησή του ήταν, πλέον, μονόδρομος. Το πρώτο ήταν το ταξίδι του υπουργού Άμυνας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κ. Κοτζιάς θεώρησε πως ο κ. Καμμένος στις επαφές του στις ΗΠΑ, ακολούθησε προσωπική στρατηγική και προσπάθησε με την αποκάλυψη του PLAN B να δεσμεύσει την ελληνική κυβέρνηση σε αντίθετη κατεύθυνση από το πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Με απλά λόγια, μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος ήρθε και ένα δεύτερο χτύπημα. Ένας κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υπονομεύει ανοιχτά στους Αμερικανούς τη Συμφωνία των Πρεσπών προβάλλοντας ένα άλλο, δικό του, εναλλακτικό σχέδιο. Το δεύτερο περιστατικό, το οποίο αποτέλεσε και την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν τα όσα έγιναν στο υπουργικό συμβούλιο και η σύγκρουση Κοτζιά – Καμμένου μπροστά στον πρωθυπουργό. Εκεί ο κ. Κοτζιάς κατάλαβε πως η σχέση του κ. Τσίπρα με τον κ. Καμμένο ήταν πιο ισχυρή απ’ ό,τι νόμιζε ο ίδιος. Μετά από όλα αυτά, δεν είχε κανένα λόγο να παραμείνει στο υπουργείο Εξωτερικών, και, όπως είπε χαρακτηριστικά, «νιώθει ξένος σε ξένη αυλή». Συνέταξε, λοιπόν, την παραίτησή του πηρέ το καπελάκι του και αναχώρησε γεμάτος θυμό και με ένα τεράστιο γιατί μέσα του. Γιατί δεν τον κατάλαβε και δεν τον στήριξε ο κ. Τσίπρας. Αυτό, όμως, που δεν είχε καταλάβει ο ίδιος, όπως φάνηκε από τις κινήσεις του, είναι ότι όση ανάγκη είχε ο κ. Τσίπρας τον υπουργό Εξωτερικών στα μεγάλα εθνικά θέματα, άλλη τόση και μεγαλύτερη ανάγκη έχει τον κ. Καμμένο για να παραμείνει η κυβέρνησή του στην εξουσία.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση