Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Βαπτιστικό Ισλάμ

Το περιστατικό συνέβη, προ ετών, σε σχολείο των Νοτίων Προαστίων των Αθηνών. Ένας πατέρας αιγυπτιακής καταγωγής, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, έγραψε τον υιό του του στην Α’ Δημοτικού. Κάθε μεσημέρι, το παιδί επέστρεφε κλαίγοντας στο σπίτι. Ορισμένοι από τους συμμαθητές του τον πείραζαν για το όνομά του, Ισλάμ. Στον πατέρα του, που μου διηγήθηκε το περιστατικό, έθεσα το εύλογο ερώτημα: «Γιατί του δώσατε αυτό το όνομα εν μέσω Ιερού Πολέμου (Τζιχάντ) του Ισλαμικού Κράτους;». «Τάμα», ήτο η αφοπλιστική απάντησίς του. Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι προδότες από τα ονόματα, όπως και δεν υπάρχει μεγαλύτερη «προδοσία» από τα υποκοριστικά. – Από πού προέρχεται το Ρούλα; ρώτησα μία ευειδή νεαρά σε ένα πάρτυ γενεθλίων – Από το Αριάδνη, μου απάντησε όλο ντροπή – Και ποιο προτιμάς; – Το Αριάδνη, αλλά πώς να το αλλάξω τώρα, από μικρή με φωνάζουν Ρούλα. Δεν είναι μακρινή η εποχή που η μισή Ελλάς βάπτιζε τα παιδιά της Φίλιππο, Φιλίππα, Αλέξανδρο, Αλεξάνδρα, λόγω Μακεδονικού. Επίσης, δεν είναι μακρινή η εποχή που η μισή Ελλάς προσφωνείτο με υποκοριστικά που έληγαν σε –άκης ή σε –ούλα. Όλα σχεδόν τα σύμφωνα έχουν την τιμητική τους: Βούλα, Θούλα, Κούλα, Λούλα, Νούλα, Ρούλα, Σούλα, Τούλα, Φούλα, Βάκης, Γάκης, Δάκης, Λάκης, Μάκης, Νάκης, Σάκης, Τάκης. Κάθε εποχή έχει τις προτιμήσεις της, π.χ. μην απορήσετε εάν σε αρκετά δημοτολόγια ανά την χώρα δείτε το βαπτιστικό Ερνέστος από τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, κατά το πρότυπο του πρωθυπουργού της «Πρώτη Φορά Αριστεράς». Επειδή αρκετοί γονείς προβληματίζονται για το τι όνομα θα δώσουν στα παιδιά τους, ας μου επιτραπεί να μοιρασθώ δύο σκέψεις: πρώτον, το όνομά μας το φέρουμε για όλη μας την ζωή, και, δεύτερον, το όνομα επηρεάζει τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά.

Εδώ και τρεις εβδομάδες, η Γαλλία ασχολείται με ένα θέμα που εκ πρώτης όψεως μοιάζει ελαφρύ, αλλά ψάχνοντάς το λίγο αναδεικνύει μία πολεμική που διχάζει ένα ολόκληρο Έθνος. Τα γεγονότα έχουν ως εξής: κατά την διάρκεια μίας τηλεοπτικής εκπομπής, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Ερίκ Ζεμούρ χαρακτήρισε το βαπτιστικό όνομα μίας εκ των συμμετεχόντων στο πάνελ ύβρι για την Γαλλία. Το απόσπασμα κόπηκε στο μοντάζ, αλλά η ενδιαφερομένη, η Χαπσατού Συ, το ανέβασε στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως. Παραλλήλως, δημιούργησε έναν λογαριασμό όπου ζητούσε από τους χρήστες να υπογράψουν μία επιστολή με την οποία καλούσε τα Μ.Μ.Ε. να μην προσκαλούν τον Ζεμούρ στις εκπομπές τους. Στην συνέχεια, έγινε του… Ζακ Κωστόπουλου. Η αριστερή διανόηση μίλησε για υποκίνηση μίσους, ενώ η «ακομπλεξάριστη Δεξιά», στην οποία ανήκει ο Ζεμούρ, υποστήριξε την θέση του για τα χριστιανικά ονόματα με τα οποία δέον να βαπτίζουν οι Γάλλοι τα παιδιά τους, μαζί με όσα έχουν σχέση με τον γαλλικό πολιτισμό, των αρχαίων ελληνικών συμπεριλαμβανομένων. Ο δημόσιος διάλογος επεξετάθη, όπως είναι φυσικό, στην ελευθερία της εκφράσεως, την οποία πρώτοι οι Γάλλοι θεσμοθέτησαν στην «Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Η έκφρασις «ύβρις» για την Γαλλία είναι ασφαλώς μία υπερβολική έκφρασις για ένα βαπτιστικό αφρικανικής προελεύσεως. Από την άλλη, η απαγόρευσις της τοποθετήσεως ανθρώπων των οποίων η γνώμη δεν μας αρέσει, είναι ο ορισμός της λογοκρισίας. Η θεωρία της ενιαίας σκέψεως ταυτίζεται με αυταρχικά καθεστώτα, και όσοι υπέγραψαν την επιστολή αποκλεισμού του Ζεμούρ από τα τηλεοπτικά δίκτυα, μάλλον θα πρέπει να θυμηθούν του Μάη του ’68: «Απαγορεύεται το απαγορεύειν», όπως και την φράση «Οι ιδέες είναι σαν τα καρφιά. Όσο πιο πολύ τις κτυπάς, τόσο πιο πολύ εισχωρούν». Στους εγκεφάλους. Υ.Γ. Η Χαπσατού Συ απεμακρύνθη από την εκπομπή, διότι παρεβίασε το συμβόλαιο που προέβλεπε την εμπιστευτικότητα στα γυρίσματα.

 

 

Συντάκτης

Η βιογραφία του Κ. Μήτση