Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Γιάννης Μόρτζος: «Ο ηθοποιός λειτουργεί στη σκηνή μόνο ως ρόλος – χαρακτήρας»

Είναι Σαμιώτης και σπούδασε στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, δίπλα στον Κάρολο Κουν, με τον οποίο και συνεργάστηκε 21 χρόνια. Πήρε μέρος σε πάρα πολλές παραστάσεις εντός κι εκτός Ελλάδας με το Θέατρο Τέχνης, έπαιξε σε πολλά σίριαλ, υπήρξε συνδικαλιστής στο χώρο του θεάματος, δημοτικός σύμβουλος, καθηγητής σε δραματικές σχολές, ενώ τα τελευταία χρόνια παίζει στο δικό του θέατρο «Τέσσερις Εποχές – Γιάννης Μόρτζος». Έχει κάνει τρεις γάμους και απέκτησε ένα γιο. Φέτος πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί το «Η Γκιλοτίνα» του βραβευμένου Γιώργου Χριστοδούλου, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, σε μουσική Τάκη Μπινιάρη. Κοντά μας ο σπουδαίος λειτουργός της Υποκριτικής Τέχνης Γιάννης Μόρτζος.

Κύριε Μόρτζο, πέρσι επιλέξατε να ερμηνεύσετε μια μεγάλη προσωπικότητα, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Φέτος ανεβάσατε την «Γκιλοτίνα».

Μιλήστε μας για το έργο, την υπόθεση, τους συντελεστές και το ρόλο σας… «Όταν έφτασε στα χέρια μου το καινούργιο έργο του βραβευμένου συγγραφέα Γιώργου Α. Χριστοδούλου η «Γκιλοτίνα» και το μελέτησα, την ίδια στιγμή πήρα την απόφαση να το παρουσιάσω στο κοινό. Έχω ιδιαίτερη αγάπη στο νεοελληνικό θέατρο και είμαι πάντα πρόθυμος να το υπηρετώ με γνώμονα την ευθύνη και την προσφορά που πρέπει να έχουμε εμείς οι ηθοποιοί – σκηνοθέτες απέναντι στο θεατρόφιλο κοινό που διψάει για ελληνικό θέατρο. «Η Γκιλοτίνα», είναι ένα ψυχογράφημα του σύγχρονου ανθρώπου της κρίσης και μια αγωνιώδης αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου, με φόντο τον έρωτα και την κοινωνική παρακμή. Σε μια πόλη, μια νύχτα κρίσιμη για το μέλλον της Ευρώπης, τέσσερις άνθρωποι συναντιούνται τυχαία σε ένα κρατητήριο. Ένας άστεγος -εγώ-, μια επαναστάτρια –Γιούλη Ζήκου-, ένας μικροκλέφτης -Γιάννης Πολιτάκης- και ένας αστυνομικός – Πασχάλης Τσαρούχας. Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι συνυπάρχουν και συγκρούονται. Έννοιες όπως έρωτας, κοινωνικές ανισότητες, εξουσία και θάνατος, τους παρασύρουν σ’ ένα παιχνίδι που καθορίζεται όμως, από τους «απ’ έξω»».

Πείτε μας για το θέατρό σας «Τέσσερις Εποχές», τώρα παίζετε μόνον εκεί, γιατί;

«Μαζί με τη Γιούλη Ζήκου δημιουργήσαμε το «Θέατρο Τέσσερις Εποχές» και ο σκοπός μας ήταν και είναι να προσφέρουμε με κάθε σεβασμό και ευθύνη ό,τι πιο δημιουργικό και ψυχαγωγικό μπορεί να συμβάλλει στην άνοδο του επιπέδου που χρειάζεται ο λαός μας για να ξεπερνάει την ανούσια καθημερινότητα που του επιβάλλει το κατεστημένο».

Στο πλευρό σας και πάλι η σύζυγός σας, η ταλαντούχα Γιούλη Ζήκου. Δεν φθείρεται η σχέση όταν ένα ζευγάρι εργάζεται μαζί, ιδιαίτερα τόσα χρόνια;

«Ένα ζευγάρι με τις σύγχρονες απαιτήσεις και επαγγελματικές προδιαγραφές στο θέατρο, είναι ίσως η καλύτερη και η πιο ουσιαστική παρουσία στο χώρο του Θεάτρου. Το θέμα είναι να έχουν και οι δύο τις ίδιες ευθύνες και τις ίδιες πρακτικές πώς θα λειτουργήσουν, χωρίς συγκρούσεις και βεντετισμούς. Όταν το θεατρικό ζευγάρι το έχει ξεκαθαρίσει από την αρχή του βίου του, τότε είναι βέβαιη και η ευτυχία. Έχουμε άλλωστε πολλά παραδείγματα από το παρελθόν».

Είστε από τους κορυφαίους καλλιτέχνες μας, πόσο δύσκολη είναι η συνεργασία μαζί σας ή δεν είναι;

«Η συνεργασία μαζί μου μπορεί να είναι ιδανική αν οι συνεργάτες μου έχουν την ίδια «ιδεολογία» με τη δική μου. Όποιος θέλει και έχει κουράγιο να δουλέψει και να κουραστεί για μία σημαντική παράσταση που θα κριθεί σαν σύνολο επιτυχημένη, θα βρει μαζί μου έναν συνεργάτη ισότιμο χωρίς διακρίσεις. Απεχθάνομαι τους τεμπέληδες και τους προχειρολόγους που τους αρέσουν τα πασαλείμματα χωρίς να κουράζουν το μυαλό τους και κάνουν μόνο «επάγγελμα»».

Τα πρόσωπα που υποδύεστε σας επηρεάζουν και στην προσωπική σας ζωή;

«Η προσωπική μου ζωή είναι εντελώς ξέχωρη και διαφορετική από τους ρόλους μου. Αυτό που κάποιοι λένε επιπόλαια «το ρόλο μου τον ζω» είναι άσχετο με την τέχνη του υποκριτή-ηθοποιού. Κάθε ρόλο που δημιουργώ χρησιμοποιώ τη μέθοδο του δασκάλου μου Κάρολου Κουν που με δίδαξε ότι «ο ηθοποιός λειτουργεί πάνω στη σκηνή μόνο ως ρόλος – χαρακτήρας». Όταν σβήνουν τα φώτα ο ηθοποιός «αποστασιοποιείται» και συνεχίζει τη ζωή του με τα στοιχεία του χαρακτήρα του. Αυτά για τους μεγάλους θεατρίνους είναι κανόνας. Αν δεν συμβαίνει αυτό στον ηθοποιό, τότε θα έλεγα ότι «χρήζει» ειδικής ψυχανάλυσης».

Τα συναισθήματά σας πάνω στη σκηνή;

«Μία σπουδαία ερμηνεία που αντιλαμβάνεσαι ότι το κοινό που σε παρακολουθεί έχει μαγευτεί με την απόδοσή σου, σου δίνει την αίσθηση της λύτρωσης αλλά και της επιβεβαίωσης ότι καλώς έκανες και διάλεξες το δύσκολο δρόμο της Τέχνης και του Θεάτρου που είναι ύψιστη των τεχνών».

Τι θέλετε να παίρνει μαζί του ο θεατής φεύγοντας;

«Επιθυμώ όταν τελειώσει η παράσταση να βάλει τον θεατή σε μία συνεχή και διαρκή αναζήτηση γι’ αυτά που είδε και άκουσε. Ο θεατής πρέπει να φύγει με το αίσθημα της ικανοποίησης και λύτρωσης για ό,τι έζησε αυτές τις λίγες ώρες και που του τα στερεί όλες τις υπόλοιπες μέρες και ώρες η καθημερινότητα και η αγωνία της ζωής μαζί με το μυστήριο της αναζήτησης που είναι στοιχείο υπέρτατο κάθε στιγμή».

Τα κριτήρια που επιλέγετε ένα έργο;

«Μελετώ τα θεατρικά έργα που έχω, με λεπτομέρεια, και, το κυριότερο, αυτό που προσπαθώ να ξεκαθαρίσω από την αρχή, είναι το πόσο μπορεί ένα έργο να γίνει μία σπουδαία παράσταση, με σπουδαίες ερμηνείες, και φυσικά τι απήχηση θα έχει την παρούσα κοινωνική – πολιτική κατάσταση, στο ευρύτερο κοινό, που έχει πραγματικά ανάγκη για κάτι συγκλονιστικό και όχι επιδερμικό».

Από τους ήρωες που έχετε υποδυθεί ταυτιζόταν κάποιος με τον χαρακτήρα σας;

«Κανένας. Έχω ερμηνεύσει μέχρι τώρα, περίπου εκατό εξήντα ρόλους σε ισάριθμα έργα. Όλοι ήταν ρόλοι γραμμένοι από τους συγγραφείς χωρίς να με γνωρίζουν. Μόνον όταν δώσεις εντολή σε κάποιον να γράψει κάτι πάνω σου μπορεί να το πετύχει αυτό, το οποίο γινόταν παλιά από μερικούς συγγραφείς, όπως ο Ψαθάς, ο Γιαννακόπουλος, ο Σακελλάριος, ο Τσιφόρος, όταν έγραφαν για πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης που ήταν μόνιμοι θιασάρχες με συγκεκριμένο θεατρικό σχήμα κάθε χρόνο σχεδόν».

Από τις προσωπικότητες που έχετε ερμηνεύσει ποια θαυμάζετε περισσότερο;

«Ο Σωκράτης με σημάδεψε και τον έχω παρουσιάσει σε διαφορετικές εκδοχές, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια».

Η επιλογή σας να γίνετε ηθοποιός σάς αντάμειψε;

«Δεν θα μπορούσα να υπάρξω ως οντότητα αν είχα διαλέξει άλλο τρόπο ζωής. Το λέω με πεποίθηση αφού μετά από πενήντα πέντε χρόνια συνεχούς δράσης μπορώ να συμπεράνω εύκολα πια, τι πέτυχα στη ζωή μου. Ποτέ δεν κιότεψα στις επιλογές μου, και τώρα βλέπω ότι τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά».

Σαν χαρακτήρας πώς είστε;

«Θα έλεγα πως ανήκω στην κατηγορία «των ανήσυχων» που ποτέ δεν κατασταλάζουν ούτε τις ιδέες ούτε τις επιθυμίες τους. «Γηράσκω αεί διδασκόμενος»».

Με το μυαλό ή με την καρδιά αποφασίζετε;

«Με το μυαλό έχω πάρει πολλές φορές αποφάσεις που βγήκαν λάθος. Τότε λέω «mea culpa», αλλά το ξανακάνω, ίσως γιατί έχω πολύ εμπιστοσύνη στο μυαλό μου και δεν πρέπει. Με την καρδιά έχω κάνει πολλά λάθη, αλλά το βρίσκω θεμιτό αφού είμαι πολλές φορές παρορμητικός και υπερευαίσθητος. Τότε λέω πάλι «mea culpa», αλλά το ξανακάνω. Τελικά, ο συνδυασμός καρδιάς και μυαλού είναι δύσκολο πράγμα για μένα».

Τα χαρακτηριστικά ενός καλού ηθοποιού; Και τα… μυστικά του;

«Το ήθος, η συνέπεια και η καλλιέργεια του μυαλού του που είναι πάντα γνωστά και αναγνωρίσιμα. Το μόνο μυστικό που μπορεί να έχει είναι η κρυφή γοητεία του».

Η πιο έντονη μέχρι σήμερα στιγμή σας;

«Μπορώ να πω ότι η γνωριμία μου με τον δάσκαλό μου Κάρολο Κουν και η συνεχής συνεργασία μου μαζί του για είκοσι ένα χρόνια».

Θα θέλατε να πείτε κάτι στη Γιούλη σας που δεν της το έχετε πει έως σήμερα;

«Στη Γιούλη Ζήκου οφείλω και τη ζωή μου ακόμη. Με κράτησε στη ζωή με την αγάπη της και την αφοσίωσή της όταν πέρασα από τα στενά του θανάτου πριν από λίγα χρόνια. Της χρωστώ ευγνωμοσύνη».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα