Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Γιατί αδρανεί η κυβέρνηση στο Μεταναστευτικό;

Του Γιάννη Λοβέρδου

Τα επεισόδια που συγκλονίζουν τα νησιά μας, όπου κρατούνται πρόσφυγες και μετανάστες, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων, ότι θα επιστρέψουν στην Ελλάδα και άλλους μετανάστες στο πλαίσιο του Δουβλίνου ΙΙ, καθιστά το Μεταναστευτικό και πάλι ζήτημα πρώτης γραμμής για την πατρίδα μας που δοκιμάζεται. Για μένα αυτό είναι το μείζον για τις επόμενες δεκαετίες. Και είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση στην ελληνική κοινωνία, που αντιμετωπίζει με φόβο και οργή τη βίαιη αλλοίωση της πληθυσμιακής της σύνθεσης.
Πριν από 20 χρόνια περίπου, μια κινηματογραφική ταινία του Ματιέ Κασοβίτς, που τιτλοφορείτο «Το Μίσος», ήλθε να ταράξει τα νερά στην εφησυχάζουσα, τότε, γαλλική κοινωνία για τη δημιουργία ενός νέου κύματος λαϊκής δυσφορίας και εξέγερσης, που θα μπορούσε να καταστεί ιδιαίτερα επικίνδυνο για την πλούσια δυτική κοινωνία στο σύνολό της. Τότε ακόμα οι Δυτικοί δεν είχαν βιώσει τη φρίκη της 11ης Σεπτεμβρίου και το μέγεθος της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας των φανατικών ισλαμιστών. Δεν είχαν σε μεγάλο βαθμό αντιληφθεί πως τέτοιου είδους ακραίες απόψεις και φανατικές συμπεριφορές θα μπορούσαν να βρουν πρόσφορο έδαφος σε ομάδες ανθρώπων, που νιώθουν ότι οι πλούσιοι και οι ισχυροί του κόσμου τούς ωθούν στο περιθώριο, στην απόλυτη ανέχεια και στον κοινωνικό αποκλεισμό. Ακόμα και μέσα στις πλούσιες κοινωνίες της Δύσης, όπως είναι ακόμα η γαλλική.
Στο «Μίσος», ο Κασοβίτς περιέγραφε με τρόπο αποκαλυπτικό τον τρόπο με τον οποίον ζουν οι κάτοικοι των προαστείων του Παρισιού, που σε τίποτα δεν θυμίζουν τη μεγαλοπρέπεια και την αφθονία της γαλλικής πρωτεύουσας. Αυτές οι δορυφορικές πόλεις, που διαμορφώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες περιφερειακά και στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές μεγαλουπόλεις, αποτελούν το απαύγασμα της μιζέριας, της αθλιότητας, της απόγνωσης. Χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι, οι περισσότεροι νέοι, ενδεχομένως κάτω των 16 ετών, ζουν μέσα σε συνθήκες απελπισίας, φτώχειας, ανεργίας, έλλειψης κατάλληλων υποδομών και ουσιαστικού μορφωτικού επιπέδου, σε συνδυασμό με το κοινωνικό αδιέξοδο, που δεν τους επιτρέπει να ενταχθούν στην κοινωνία και να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους. Οι περισσότεροι είναι γιοι και εγγονοί μεταναστών από την Αλγερία, την Τυνησία, το Μαρόκο, τη Σενεγάλη, και άλλες γαλλικές αποικίες της Αφρικής κυρίως. Αλλά όχι μόνον. Είναι άνθρωποι που το σύστημα τους καταδικάζει στο περιθώριο, σε μια ζωή απελπισίας και απόγνωσης μέσα στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Και φυσικά στο έγκλημα.
Όταν ο γράφων όπως και πολλοί άλλοι συμπολίτες μας παρακολουθήσαμε το «Μίσος» καταλάβαμε ότι στη Γαλλία διαμορφωνόταν μια νέα οδυνηρή πραγματικότητα, που θα επηρέαζε το μέλλον ολόκληρου του κόσμου, του πλούσιου και ισχυρού κόσμου της Δύσης. Και αυτό φοβάμαι ότι συμβαίνει σήμερα. Η εξέγερση των αθλίων στο Παρίσι και στις άλλες γαλλικές μεγαλουπόλεις, πριν από λίγα χρόνια, αποτελεί φυσική συνέπεια των όσων διαδραματίζονται στη γαλλική κοινωνία, και κατ’ επέκταση στην ευρωπαϊκή κοινωνία, τις τελευταίες δεκαετίες. Το περιθώριο θα εκραγεί μοιραία. Είναι βέβαιο ότι στο μέλλον τα πράγματα θα επιδεινωθούν ραγδαία. Για όλους, και για μας. Γιατί ακριβώς τα ίδια δεδομένα ισχύουν και στη χώρα μας. Και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται μόνον με αστυνομικά μέτρα. Όπως κατέδειξε και τα συνεχιζόμενα τρομοκρατικά χτυπήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τρομοκρατία από την οποίαν, ας μην γελιόμαστε, δεν έχει ανοσία η Ελλάδα

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα