Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Για ποια κανονικότητα ομιλούμε;

Όπως ο Νείλος, ο οποίος απλώνεται σε χιλιάδες παραποτάμους κατά τη διαδρομή του, έχοντας όμως άγνωστη την πηγή του, έτσι και η λέξις «κανονικότητα» δεν έχει σαφή προέλευση. Ίσως κάποιος να έκανε μετάφραση της αγγλικής «regularity», ίσως κάποιος άλλος, μάλλον λογογράφος, να έψαξε συνώνυμα στο Λεξικό Μπαμπινιώτη, για να εμπλουτισθεί το λεξιλόγιο του πρωθυπουργού. Το νόημα της λέξεως, πάντως, είναι σαφές και καθαρό. Η επιστροφή στην κανονικότητα αποτελεί την νέα «καραμέλλα» στο στόμα του «propaganda staffel» της κυβερνήσεως. Από τα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου έως τα ανώγεια της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεοράσεως, και από τα χείλη του πρωθυπουργού έως τα άρθρα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί την πιο γλυκιά «καραμέλλα» της μεταμνημονιακής Ελλάδος. Είναι, όμως, έτσι; Για ποια κανονικότητα δυνάμεθα να ομιλούμε όταν 99 άνθρωποι καίγονται πλησίον της πρωτευούσης, με τις ευθύνες του κρατικού μηχανισμού και άλλων παραγόντων να είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού; Είναι κανονικότητα η αύξησις με αριθμητική πρόοδο των πλειστηριασμών ακινήτων, με δεδηλωμένο στόχο να φθάσουν τις 50.000 ετησίως; Τι σχέση έχει η κανονικότητα με τις διακοπές ρεύματος σε Αθήνα και Ύδρα, και υδροδοτήσεως στην Θεσσαλονίκη; Πόσο κανονική είναι η είδησις ότι εκατοντάδες χιλιάδες κληρονομιές παραμένουν στα αζήτητα λόγω φόρων; Σε ποια χώρα αποφυλακίζονται «κανονικά» κρατούμενοι όπως ο Αριστείδης Φλώρος; Σε ποια χώρα η αδυναμία εξόδου στις Αγορές, λόγω υψηλού επιτοκίου δανεισμού, μεταφράζεται ως επιτυχημένη έξοδος από τα Μνημόνια; Επίσης, σε πόσα μουσεία θεωρείται «κανονικό» επισκέπτες να ραίνουν τα εκτιθέμενα αντικείμενα με «baby oil» και οι δεκάδες φύλακες με τις δεκάδες κάμερες να μην τους αντιλαμβάνονται, τη στιγμή που η υπουργός Πολιτισμού δεν θεωρεί την πράξη τους βανδαλισμό; Τα παραδείγματα μη κανονικότητας είναι πάμπολλα και θα μπορούσαν να γεμίσουν όχι μόνον την στήλη, αλλά και ολόκληρη την εφημερίδα! Θα ήτο άδικο να κατηγορήσουμε γι’ αυτά, μόνον την παρούσα κυβέρνηση, αλλά τι να κάνουμε, αυτή μας θύμισε την επιστροφή στην «κανονικότητα».

Το θέατρο του παραλόγου

Επειδή η μεμψιμοιρία –«μίρλα» την λένε λαϊκιστί- από μόνη της είναι αδιέξοδη, ας μου επιτραπεί, ακολουθώντας την προτροπή του Ευαγγελιστού, να σταθώ στα θετικά της κυβερνήσεως: 1)Οι διορισμοί στο Δημόσιο 2)Τα ρουσφέτια σε ημετέρους 3)Η παραγωγική ανασυγκρότησις της χώρας 4)Οι ξένες επενδύσεις 5)Η μείωσις του Χρέους 6)Η κατάργησις του ΕΝ.Φ.Ι.Α. 7) Η εξάλειψις της ανεργίας 8) Η αύξησις των μισθών 9) Η μη περικοπή των συντάξεων 10) Η βελτίωσις της Δημόσιας Υγείας. Ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες για την ειρωνεία, αλλά είναι η μόνη ενδεδειγμένη αντίδρασις στην κοροϊδία. Δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς το έργο του κορυφαίου θεατρικού συγγραφέα Ευγένιου Ιονέσκο για να αντιληφθεί τον σουρεαλισμό που επικρατεί στην Ελλάδα του 2018. Εκείνος είχε πάρει από καιρό αποστάσεις δηλώνοντας: «Γιατί οι άνθρωποι πάντα περιμένουν από τους συγγραφείς για να τους απαντήσουν στα ερωτήματά τους; Είμαι συγγραφέας γιατί θέλω να θέτω ερωτήματα. Εάν είχα απαντήσεις, θα ήμουν πολιτικός». Παρηκολούθησα, όπως φαντάζομαι και άλλοι… μαζοχισταί, τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Νόμιζα ότι ζούσα σε άλλη χώρα. Φθάνει όμως με την γκρίνια. Είναι καιρός να προνομοθετήσουμε. Γι’ αυτήν την λέξη, παρ’ ότι έψαξα στο έγκυρο Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών, δεν βρέθηκε, φευ, λήμμα.

Ο Ευγένιος Ιονέσκο (1909-1994) θεωρείται ο πατέρας του Θεάτρου του Παραλόγου. Όπως ανέφερε, σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο σκηνοθέτης της παραστάσεως του έργου «Το παιχνίδι της σφαγής», Γιάννης Κακλέας, το οποίο ανέβηκε τον χειμώνα στο Εθνικό Θέατρο, ο Γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας «είναι σαν να μας λέει, ελάτε να γελάσουμε με την γελοιότητά μας». Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα δεν είναι διόλου συμπτωματική…

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα