Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Γιώργης Κοντοπόδης: «Ό,τι συμβαίνει είναι για καλό»

Ο σημερινός καλεσμένος μας έχει άπειρα προσόντα, με θαυμάσιες σπουδές στο πανεπιστήμιο, στο θέατρο, στη μουσική, έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις στο θέατρο, αλλά και στην τηλεόραση. Τώρα πρωταγωνιστεί στο «Παιχνίδι Ζωής», σε ωραιότατο κείμενο του Γιώργου Μπέλλου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.30 και Κυριακή 18.30, στο θέατρο «Μπέλλος». Μία κωμωδία, που ξεκινάει με την κηδεία του κεντρικού ήρωα στην οποία παρευρίσκονται όλοι οι άνθρωποι της ζωής του, αλλά και ο… ίδιος! Κοντά μας ο υπέροχος και χαρισματικός Γιώργης Κοντοπόδης.

Κύριε Κοντοπόδη, είστε παιδί από σπίτι, με το πιάνο του, την τρομπέτα του, τα αγγλικά του, τα γερμανικά του, τους χορούς του, τη Φιλοσοφική Αθηνών, το μεταπτυχιακό του στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Αθηνών, Σεμινάρια, Παντομίμα, τι άλλο πια, δυνατά ατού στα χέρια σας για την πορεία σας. Ένας ηθοποιός με τόσες πολλές γνώσεις… «Ένα παιδί, απλά, που είχε την τύχη να «σταλεί» σε γονείς που φρόντιζαν να του δώσουν όλα τα απαραίτητα εφόδια, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει. Άρα, με μια φράση, «παιδί τυχερά γεννημένο». Είναι ευλογία να έχεις μεγαλώσει σε μια οικογένεια με μόνο σκοπό και στόχο της τη σωστή (με τον τρόπο που ο καθένας κρίνει το σωστό) ανατροφή των παιδιών της, με δύο γονείς που και τώρα, η πρώτη ερώτησή τους είναι «τι έφαγες σήμερα;» και η τελευταία «τι θα φας αύριο;»». Η αγάπη σας για την Υποκριτική πότε άρχισε; «Η Υποκριτική είναι ανάγκη καταχωρημένη στο dna σου. Δεν έχω ακριβή στιγμή να σας πω… δεν υπάρχει συγκεκριμένη παράσταση που θαύμασα μικρός, ή ταινία, ή ηθοποιός που να με μαγνήτισε τόσο, ώστε να θελήσω να ακολουθήσω χνάρια. Αυτό που μπορώ να πω, μετά από κάμποσα (και όχι όλα ρόδινα) χρόνια, πλέον, στο χώρο της Υποκριτικής, είναι πως ούτε δευτερόλεπτο δεν μετάνιωσα για την επιλογή μου αυτή, που, πιστέψτε με, χρειάστηκε πολλές φορές να υπερασπιστώ σθεναρά όχι απέναντι στους γονείς, φίλους κ.λπ… αλλά απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό». Υπήρχε κάποιος ηθοποιός που θαυμάζατε και έχει επηρεάσει το παίξιμό σας; «Υπάρχουν ηθοποιοί που θαυμάζω τώρα… άνθρωποι που αποτελούν σχολή από μόνοι τους και έχουν καταθέσει την ψυχή τους. Σαφώς δεν τολμώ να πω, πως έχουν επηρεάσει την υποκριτική μου, γιατί δεν τολμώ να μπω σε σύγκριση… θα γελάσω και ΄γω ο ίδιος αν, για παράδειγμα, τολμήσω να πω πως έχω επηρεαστεί από τον τεράστιο Δημήτρη Καταλειφό. Προτιμώ να λέω, «είναι αυτό που επιθυμώ, κάποια στιγμή, να φτάσω». Εμπεριέχει κατά πολύ την έννοια της φιλοδοξίας, του θαυμασμού και καθόλου της ματαιοδοξίας…». Πιστεύω ότι σε κανέναν άλλο ρόλο σας δεν αγαπηθήκατε τόσο πολύ, όσο σε αυτόν στο «Κάτι χωρισμένα παληκάρια». Εσείς τι νομίζετε; «Πιστεύετε στη συγχρονικότητα; Εγώ, απόλυτα. Ό Άγγελος ήταν για μένα, και θα είναι, ένα σημαντικό σημείο αναφοράς στα όσα χρόνια μου είναι γραφτό να υπάρξω σ’ αυτό τον χώρο. Σκεφτείτε πόσοι ρόλοι -τηλεοπτικοί και μη- έχουν μιλήσει κρητικά στο παρελθόν, πόσοι χαρακτήρες ήταν γκέι, τρελοί, ακραίοι… ακριβώς όπως ό Άγγελος. Νομίζω, και πρώτη φορά το λέω, πως αυτό που αγάπησε ο κόσμος ήταν ότι τον ήρωα αυτόν τον αγαπούσα πολύ και ήμουν αυθεντικός. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό μα ο ρόλος αυτός δεν ήταν ποτέ «δουλειά». Ήταν δημιουργία, ήταν «όμορφα», είμαι πολύ χαρούμενος και, τολμώ να πω, περήφανος που αγαπήθηκε τόσο πολύ». Όταν σας αναγνώριζαν στο δρόμο πώς αντιδρούσαν; «Πώς αντιδρούσε το κοινό ή εγώ; (Χαχαχά). Γενικά είμαι εσωστρεφής και λιγομίλητος. Προτιμώ να μιλώ μέσα από την δουλειά μου. Σαφώς από τα «παληκάρια» και μετά, οι συζητήσεις με τον κόσμο έχουν πυκνώσει και εμπεριέχουν χαρά. Νομίζω πως αυτό που πρόσφερε ο Άγγελος ήταν χαμόγελα, και αυτό μου μεταδίδουν οι άνθρωποι που με σταματάνε στο δρόμο». Τα συναισθήματά σας επάνω στη σκηνή και τι θέλετε να παίρνει μαζί του ο θεατής από εσάς τελειώνοντας το έργο; «Το μόνο που μπορώ να πω για τον Γιώργη πάνω στη σκηνή ή μπροστά στην κάμερα (γιατί αντιμετωπίζω και τα δύο με την ίδια σοβαρότητα και υπευθυνότητα). είναι πως προσπαθώ να είμαι ειλικρινής και να δίνω όλη μου την ενέργεια. Να μην την κρατάω για μετά. Η Υποκριτική είναι ιερή και δεν επιτρέπονται «μισοδουλειές». Από κει και πέρα, για μένα σημασία έχει να έχει ο θεατής γεμίσει την ψυχή του με… «κάτι». Το τι θα είναι αυτό… το αφήνω στον ίδιο. Στην ημέρα του, στην ανάγκη της στιγμής, στα «θέλω» του. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα και τα νοήματα, που περιέχονται σε κάθε έργο, και δουλειά μου είναι να τα παρουσιάσω όλα… και μετά… να αφήσω τον θεατή να επιλέξει ποια τον αφορούν». Το μότο σας για να προχωράτε; «Έχω δύο, και τα δύο εκ πείρας: α) Ποτέ μη λες ποτέ, γιατί το ποτέ σου θα έρθει να σε συναντήσει & β) Ό,τι συμβαίνει είναι για καλό, ψάξε απλά πίσω από τις λέξεις, ώστε να το βρεις». Ο Γιώργης πώς είναι σαν άνθρωπος; Τολμηρός, ρομαντικός, αισιόδοξος, ρεαλιστής, προληπτικός; Και… τι δεν αποχωρίζεστε ποτέ; «Θα ήθελα να πω ρομαντικός, να πω ονειροπόλος. Μα, αυτά τα κρατάω για τη σκηνή. Θα έλεγα, λοιπόν, πως είμαι απόλυτα ρεαλιστής και σαφέστατα προληπτικός. Σε βαθμό που γελάω και ‘γω ο ίδιος με τις «ιδιότυπες» προλήψεις μου. Όσο για το τι δεν αποχωρίζομαι… αλλάζει κατά καιρούς. Έχω φυλαχτά αγαπημένων μου, μα όχι πάντοτε μαζί μου. Μπορώ να πω, γενικά… πράγματα που ανήκαν στη γιαγιά μου, που δεν είναι πια μαζί μου ως σώμα, μα παραμένει πάντα δίπλα μου». Όταν σβήνουν τα φώτα σάς ακολουθεί ο ήρωάς σας; «Δυστυχώς, δεν είμαι από τους τυχερούς που αποχωρίζονται τον ρόλο τους όταν ξεβάφονται. Οι όποιοι χαρακτήρες υποδύομαι με ακολουθούν σε όλο το διάστημα που ασχολούμαι μαζί τους, ίσως και ηθελημένα, καθώς πιστεύω πως κάθε ρόλος έρχεται για να διδαχτούμε κάτι. Δεν πιστεύω στους τυχαίους ρόλους, ούτε στις τυχαίες συνεργασίες. Νομίζω πως «επιλέγουμε» ποιον χαρακτήρα θα υποδυθούμε, γιατί έχουμε να μάθουμε, να προετοιμαστούμε, να καταλάβουμε κάτι». Μετά το «Ελεύθερο Ζευγάρι» για τέσσερις σεζόν, πρωταγωνιστείτε στο «Παιχνίδι Ζωής», μία βραβευμένη κωμωδία του Γιώργου Μπέλλου. Μιλήστε μας γι΄ αυτή… «Ναι… τελειώνει το «Ελεύθερο Ζευγάρι», μετά από 4 χρόνια, και ξεκίνησε για 9 μέρες… μια δουλειά που μου πρόσφερε απλόχερα! Και εδώ, οφείλω να αναφέρω το «ποτέ δε θα κάνω τον Κρητικό» που είχα πει στον σκηνοθέτη-φίλο μου Αλέξανδρο Λιακόπουλο, όταν πριν 4 χρόνια μου είχε προτείνει να κάνουμε τον ήρωα του «Ζευγαριού» Κρητικό… για τα μότο της ζωής μου αυτό! Όσον αφορά στο «Παιχνίδι ζωής», πρόκειται για ένα υπέροχο έργο που έγραψε, ο αγαπημένος μου Γιώργος Μπέλλος, που γνώρισα πριν ένα χρόνο και έμελλε καρμικά να συνεργαστούμε. Η συγχρονικότητα που λέγαμε… Ο Γιώργης, που παίζει τον ρόλο του Γιώργου, στο έργο του κύριου Γιώργου (Μπέλλου), στο θέατρο «Μπέλλος». Ε, με τόσους Γιώργηδες, μάλλον κάτι θέλει να μας πει το Σύμπαν. Οι παραστάσεις άρχισαν στις 9 Νοεμβρίου και είναι πολλές οι προκλήσεις. Το ότι πρώτη φορά συνεργάζομαι με άλλους 9 ηθοποιούς, το ότι ο ρόλος είναι τόσο απίστευτα πολυδιάστατος από γραφής, που νομίζω θα ψάχνω αποχρώσεις του ακόμη και αφού ολοκληρωθούν οι παραστάσεις, το ότι ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος έκανε μία ακόμη μαγική (τι άλλο θα ‘κανε) σκηνοθεσία. Ένα έργο που έχει να πει πολλά…και τα λέει όλα με τόσο όμορφο, γλυκό και κωμικό τρόπο. Ένα θέμα, όπως ο θάνατος, που θα μπορούσε να τρομάξει κάποιον, αντιμετωπίζεται με τέτοιο τρόπο, που… νομίζω, απλά αποτελεί το εφαλτήριο για να σκεφτούμε, να γελάσουμε, να περάσουμε κι εμείς και οι θεατές όμορφα».

 

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα