Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Γιώργος Κατσαρός: «Το σαξόφωνο είναι η φωνή µου, η ψυχή µου»

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα, και από επτά ετών άρχισε μαθήματα βιολιού, ενώ στα δέκα ξεκίνησε σαξόφωνο. Μέχρι να τελειώσει το Γυμνάσιο γίνεται ο πρώτος σαξοφωνίστας της Παλαιάς Φιλαρμονικής της Κέρκυρας. Το 1950 έρχεται στην Αθήνα, για Πάντειο και Ωδείο. Στα διαλείμματα από το διάβασμα συχνάζει στο καφενείο των μουσικών. Εκεί θα κλείσει την πρώτη του δουλειά στη Θήβα. Όταν γνώρισε και τον συνθέτη Λυκούργο Μαρκέα το μέλλον του διαγράφηκε. Θα αφιέρωνε, πια, τη ζωή του στη Μουσική. Και επειδή θα χρειαζόμασταν σελίδες για να αναλύσουμε την καριέρα του, ας τον αφήσουμε να μιλήσει εκείνος, εν όψει μάλιστα και της εμφάνισής του με τον Μίμη Πλέσσα στο Κηποθέατρο Παπάγου, στις 18 Ιουλίου. Κοντά μας ο εκ των κορυφαίων παγκοσμίως σαξοφωνίστας Γιώργος Κατσαρός.

Κύριε Κατσαρέ, μιλήστε μας για τη Mουσική και ποιος σας μύησε σε αυτή. «Το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα ήταν στο δρόμο που είναι η παλαιά Φιλαρμονική, οπότε από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω και να αντιλαμβάνομαι, άκουγα συνέχεια όργανα που μελετούσαν ή τη Φιλαρμονική που έκανε πρόβες. Στην Κέρκυρα, όταν βλέπεις τους φίλους σου να ασχολούνται με κάτι –τουλάχιστον την εποχή εκείνη–, ζηλεύεις! Έβλεπα τους φίλους μου και ήθελα και εγώ να ασχοληθώ με τη Μουσική. Έτσι, από επτά ετών άρχισα βιολί και μετά επεκτάθηκα και στο σαξόφωνο. Μυήθηκα αυτομάτως. Στην Κέρκυρα υπάρχει αυτή η ευκολία. Δε χρειάζεται να έχεις χρήματα για να σπουδάσεις Μουσική. Ακόμα και τότε, το όργανο δεν το αγόρασα εγώ, αλλά μου το πρόσφερε δωρεάν η Φιλαρμονική, για να μπορώ να εξασκούμαι, μέχρι που αγόρασα εγώ αργότερα το δικό μου».

Τι σας επηρέασε να εγκαταλείψετε τις σπουδές σας και ν’ αφοσιωθείτε στη Μουσική; Μήπως η εξαδέλφη σας Νάνα Μούσχουρη; «Όλα. Με τη Νάνα πηγαίναμε μαζί στο ωδείο. Αυτό όμως που με κέρδισε ήταν η ίδια η μουσική. Όπως την απολαμβάνω και την αντιλαμβάνομαι εγώ».

ΚΑΤΣΑΡΟΣΗ δουλειά της νύχτας σάς δυσκόλεψε με τις σπουδές; «Το πρωί Πάντειο, το μεσημέρι ωδείο, και το βράδυ καμπαρέ! Όλα τα έκανα και δυσκολεύτηκα. Όμως, η αφοσίωσή μου στη Μουσική με ανάγκασε να αφήσω το Πάντειο στον προτελευταίο χρόνο, ένας μού είχε μείνει για να τελειώσω, και να ασχοληθώ πλέον ψυχή τε και σώματι με τη Μουσική, το ωδείο, τα θέατρα, τις ταινίες και όλα όσα ακολούθησαν».

Η πρώτη σας σύνθεση ποια ήταν, και τι αισθανθήκατε όταν ακούστηκε από τον κόσμο; «Ήταν ένα τραγούδι που έγραψα για την Μπελίντα που είχε τίτλο “Κοπελούδα, κοπελούδα” και έγινε δίσκος με ενορχήστρωση του Ζακ Ιακωβίδη, στην τότε φωνογραφική “Οντεόν”, το 1959. Υπάρχει σε δίσκο 87 στροφών. Ε, όταν το άκουσα… Αυτό που δεν ξεχνάω, όμως, είναι όταν πρωτάκουσα την πρώτη μου μεγάλη επιτυχία, το “Κάθε λιμάνι και καημός”, για το οποίο είχα πάρει το 2ο Βραβείο στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ της Βαρσοβίας και με αυτή την αφορμή ακολούθησε και η περιοδεία που έκανα στη Ρωσία με τη Μαρινέλλα. Επανέρχομαι στο “Κάθε λιμάνι και καημός”. Υπήρχαν τότε διαφημιστικές εκπομπές των δισκογραφικών εταιριών. Το “Κάθε λιμάνι και καημός” της Columbia είχε τραγουδηθεί από τον Πάνο Γαβαλά και τη Ρία Κούρτη και στην ταινία “Το κάθαρμα”. Ξαφνικά, εκεί που άκουγα τη διαφημιστική εκπομπή της Columbia -στο τέλος έβαζαν συνήθως το σουξέ της εποχής-, λένε: θα κλείσουμε με τη μεγαλύτερη επιτυχία της εποχής, το “Κάθε λιμάνι και καημός”. Εγώ οδηγούσα εκείνη την ώρα και πήγα να πέσω σε ένα χαντάκι! Αυτό δε θα το ξεχάσω ποτέ, με τίποτα».

Τι σημαίνει για σας Mουσική; Ζωή, ανάσα, ανάσταση ψυχής; «Όλα αυτά μαζί. Επιπλέον, έκφραση. Εκφράζομαι πολύ περισσότερο με το σαξόφωνο από ό,τι με τη φωνή μου. Η ψυχή μου μπαίνει μέσα στη συχνότητα του σαξόφωνου. Όταν παίζω μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να καταλάβει αν είμαι στενοχωρημένος, χαρούμενος, ερωτευμένος. Το ίδιο τραγούδι να παίξω δύο φορές, η ερμηνεία θα είναι διαφορετική, ανάλογα με την ψυχική μου διάθεση και τη στιγμή μου».

Το σαξόφωνο είναι δύσκολο όργανο, πώς το επιλέξατε; Δικαιωθήκατε φυσικά, αφού είστε ο καλύτερος… «Γιατί το αγάπησα πάρα πολύ. Μάθαινα βιολί και πιάνο, αλλά όταν πήρα το σαξόφωνο στα χέρια μου, ανακάλυψα το μεγαλύτερό μου έρωτα. Είναι η ζωή μου, η φωνή μου, η ψυχή μου. Και αυτό το μεταδίδω. Σε μια απλή μελωδία μπορείς να δώσεις την ψυχή σου και να πάρεις τον κόσμο μαζί σου».

Έχετε βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς, δε λέμε για τη Eurovision και τη Μαρινέλλα, έχετε δώσει πάμπολλες θριαμβευτικές συναυλίες στο εξωτερικό, δεν σκεφτήκατε να μείνετε εκεί ποτέ; «Αν δεν ήμουν παντρεμένος και με παιδιά, θα έμενα στην Αμερική. Όταν έκανα την περιοδεία που κράτησε 2,5 μήνες και πήγα για τους Αμερικανούς και όχι για την ελληνική παροικία -ασχέτως αν ήρθαν Έλληνες σε όλες τις συναυλίες-, έπαιξα σε 56 πόλεις, και βεβαίως δε θα ξαναγύριζα. Ήρθε και η γυναίκα μου στη μέση της περιοδείας και γνώρισε και εκείνη την Αμερική… Ήταν τέτοια η υποδοχή του κόσμου, η αξιοκρατία, ο Τύπος, τα ραδιόφωνα, που ζήλεψα»

Έχετε τιμηθεί από την Επιτροπή κατά του Απαρτχάιντ και από τον ΟΗΕ για το έργο σας «Αφρική τώρα», σε στίχους Αφρικανών ποιητών, μετάφραση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, με τον Λάκη Χαλκιά. Μάλιστα, ύστερα από πρόσκληση του ΟΗΕ, το παρουσιάσατε το 1990 στην έδρα του Οργανισμού στην Νέα Υόρκη. Τώρα στο Κηποθέατρο τι θα ακούσουμε; «Όπως πάντα, με τον Μίμη Πλέσσα έχουμε μια θαυμάσια συνεργασία και θα πούμε όλα τα ωραία κομμάτια μας, που αρέσουν και σε εσάς. Μαζί θα έχουμε τη μοναδική Λένα Αλκαίου, τον Σπύρο Κλείσσα, τον διεθνούς φήμης βαρύτονο Νίκο Καραγκιαούρη και την ανερχόμενη Κωνσταντία».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα