Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Γιώργος Λιβανός: «Η επιλογή κωµωδίας ευνοεί και το ταµείο»

Είναι γεννημένος για το Θέατρο και είναι από τους καλύτερους θεατρανθρώπους στην κυριολεξία. Οι γονείς του αγαπούσαν την Τέχνη. Στην ηλικία των 7 ετών σε μια έκθεση έγραψε ότι όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει ηθοποιός. Υπηρετεί με λατρεία και πίστη το λειτούργημά του και σέβεται το κοινό του. Ο πρώτος του ρόλος ήταν στους «Πέρσες» του Αισχύλου. Στο pocket θέατρό του «Studio Κυψέλης» με την ομάδα του «Θεατρίνων Θεατές» παρουσιάζει ό,τι πιο αξιόλογο από το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο. Απόφοιτος Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Αριστούχος της Δραματικής Σχολής, σκηνοθετεί, μεταφράζει, παίζει και διαβάζει πολύ. Μετά το ιστορικό «Η απολογία του Κολοκοτρώνη» ετοιμάζει την ανανεωμένη εκδοχή της «Κάρεν Στόουν» και προγραμματίζει το καλοκαίρι και τον επόμενο δημιουργικό χειμώνα. Είναι ανικανοποίητος, τελειομανής, επιλεκτικός. Κοντά μας ο ξεχωριστός Γιώργος Λιβανός.

Κύριε Λιβανέ, φέτος στο «Studio Κυψέλης» κάθε ημέρα παίζεται και από ένα έργο. Θέλετε να μας μιλήσετε γι’ αυτά; «Η φετινή χρονιά για το “Studio Κυψέλης” είναι σαφέστατα η καλύτερη, γιατί καταφέραμε να συσπειρώσουμε θεατρικές δυνάμεις. Έτσι, συνυπήρξαν ο Γιάννης Σολδάτος, η Ροζίτα Σώκου, η Καίτη Ιμπροχώρη, ο Γιώργος Σκούρτης, η Στέλλα Μαρή και ο Μάκης Ψαραδέλλης. Αυτή τη στιγμή παίζονται: Δευτέρα “Κονιάκ μετά την Καταιγίδα”, του Αθανασίου Αγγέλου, Τρίτη “Η Απολογία του Κολοκοτρώνη”, του Ηλία Κακλαμάνη, Τετάρτη το “Victims”, του M. Howard, Πέμπτη “Σκιές πολέμου”, της Μαρίνας Σωτηροπούλου, Παρ.-Σάβ. & Κυρ. βράδυ το “Σοκ” του Γιώργου Σκούρτη και Κυριακή απόγευμα το “Ιφιγένεια lifestyle” της Πέπης Οικονομοπούλου. Επίσης, στο φουαγιέ μας τρέχουν live με τον Νίκο Αβαγιανό. Ολοκληρώθηκαν, επίσης, αρκετές και έπεται συνέχεια!».

Ένα έργο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα… Αλήθεια είναι. Τρέφουμε την ψυχή μας, αφοσιωνόμαστε στην υπόθεση και ξεχνάμε ρουτίνα και προβλήματα… «Ακριβώς γι΄ αυτό, κι εγώ, εκτός από τις άρτια φιλοξενούμενες παραγωγές, φροντίζω και το ρεπερτόριο της ομάδας μου “Θεατρίνων Θεατές”, που φέτος περιλαμβάνει το “Σοκ”, το “Victims” και την άνοιξη, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, το “Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ”, από το πολυβραβευμένο έργο της Μαίρης Μιχαλάτου. Τόσο οι θεατρίνοι όσο και οι θεατές αποζητάμε να δραπετεύσουμε από όσα μας πνίγουν και να ταξιδέψουμε αποκομίζοντας σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα. Από το θέατρο, μόνο κερδισμένος βγαίνεις».

Τα έργα είναι και Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, τα πιο πολλά με υποθέσεις «βαριές». Στην εποχή της κρίσης ο κόσμος δεν προτιμά μια κωμωδία; «Αναμφισβήτητα ναι! Το περσινό μας “Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε” συμπεριλήφθηκε στις πιο δημοφιλείς παραστάσεις από κοινό και κριτικούς. Ήταν χειμώνα – καλοκαίρι – φθινόπωρο (3 σεζόν) sold out, ακριβώς επειδή πέραν της καλής παράστασης ήταν ΚΑΙ κωμωδία. Ο θεατής θέλει το γέλιο και ‘μείς, σαν θέατρο ρεπερτορίου, οφείλουμε να του το προσφέρουμε. Βέβαια, η επιλογή κωμωδίας ευνοεί ανοδικά και το ταμείο».

Εκτός από θιασάρχης και σκηνοθέτης, κ. Λιβανέ, είστε και ηθοποιός. Πώς και δεν παίζετε φέτος; «Ηθοποιός αισθάνομαι κατά κύριο λόγο. Τη φετινή σεζόν επειδή οι παραστάσεις στο θέατρό μου ήταν πολλές και ανέλαβα για πρώτη φορά 4 σκηνοθεσίες, θα ΄ταν πρακτικά αδύνατο να παίξω. Αρνήθηκα, λόγω έλλειψης χρόνου, και δύο ταινίες και ένα σίριαλ, που μου προτάθηκαν. Ήθελα να παίξω το “Ρομανσέρο” του Ζακ Ντεβάλ, το μετέθεσα».

Πιο δύσκολη η ηθοποιία ή η σκηνοθεσία, και η επιτυχία ενός έργου από ποιον εξαρτάται; «Σαφώς από το συνδυασμό και των δύο. Όμως, για να ‘μαι , σαν Ζυγός, ακριβοδίκαιος, είναι πολύ πιο απαιτητικό να οραματιστείς και να υλοποιήσεις μια παράσταση σκηνοθετικά, γιατί καθοδηγείς, συνθέτεις και εναρμονίζεις ένα τεράστιο, πολλές φορές, σύνολο. Στο Μέγαρο Μουσικής είχα να διευθύνω περίπου 200 άτομα και δεκάδες άλλους στα Festivals. Την επιτυχία τη μοιράζονται όλοι, την αποτυχία ο σκηνοθέτης!».

Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σας; «Οι εξής… δύο: η εμπιστοσύνη της Άννας Συνοδινού να μοιραστούμε το ρόλο της Αθηνάς στις “Ευμενίδες”, εκείνη στο Νεοελληνικό, εγώ στο Αρχαίο για το Festival Αθηνών και η εξασφάλιση των αποκλειστικών δικαιωμάτων παγκόσμια για τη “Ρωμαϊκή Άνοιξη της κ. Στόουν” του Τ. Ουίλιαμς από το Ίδρυμα Sewwane of Tenessy για μία και μοναδική φορά για την Ελλάδα!».

Η τέχνη σας, σας έκανε καλύτερο άνθρωπο ή πιο αδίστακτο προκειμένου να επιβιώσετε στη «ζούγκλα»; «Καλύτερο, πιο ευαίσθητο και πιο ευάλωτο. Έναν εραστή του θεάτρου, ονειροπόλα αισιόδοξο! Όλα αυτά, αν τα άκουγα για κάποιον άλλο θα τον έλεγα κουτό. Ας κρίνετε εμένα, εσείς».

Τι σας φοβίζει στην εποχή της κρίσης; «Το αύριο πιο αβέβαιο από ποτέ. Απορώ πως εξακολουθούμε να υπάρχουμε και να δημιουργούμε. Προσωπικά έχω πιεστεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Δεν είμαι ενταγμένος πουθενά (κοινωνικοπολιτικά), κι έτσι δεν είμαι αρεστός. Μάλιστα, έχω πολέμιους. Αναρωτιέμαι γιατί. Προσωπικά βρέθηκα δεύτερη συνεχόμενη χρονιά εκτός κρατικών επιχορηγήσεων του ΥΠ.ΠΟ. Το υπουργείο έστειλε ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ χρονιά το ίδιο copy paste μήνυμα σε όλους! Απόρριψη σε replay! Nτροπή. Η επιτροπή αυτή, απαιτεί από εμάς πρωτοτυπία και μελέτη στις προτάσεις. Έστειλα μελέτη-πρόταση & πήρα απόρριψη! Χωρίς βοήθεια με την αδικία του συστήματος προσπαθεί να μας αποκεφαλίσει. Κάποτε στο ΥΠ.ΠΟ., φίλος σκηνοθέτης με ρώτησε όταν κατέθετα την πρότασή μου, “εσύ έχεις μπάρμπα στην Κορώνη; Tότε τι περιμένεις;”. Το “σύστημα” μας θέλει εκτός. Αλλά δεν θα τα καταφέρει. Παραμένω 50 χρόνια, αυτοδημιούργητος – αγωνιστής κι έτσι θα πεθάνω!».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα