Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Δημήτρης Γιώτης: «Το Θέατρο είναι αναπνοή, το οξυγόνο στη ζωή»

Σ αν ηθοποιός έχει δοκιμαστεί σε μια τεράστια γκάμα ρόλων με επιτυχία. Είναι παντρεμένος με την Τζωρτζίνα Παγώνη κι έχουν ένα γιο. Την εποχή αυτή, με σκηνοθέτη τον Αλέξανδρο Λιακόπουλο, συμπρωταγωνιστεί με τον Γιώργο Κοντοπόδη και τη Μαρία Γεωργοπούλου σε κάτι ξεχωριστό και πολύ της… εποχής μας, στο έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη «Όταν πεθάνω θάψτε με στο facebook», κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στο θέατρο «Μπέλλος», έως τις 18 Απριλίου. Απλός, αξιοπρεπής και ευγενέστατος, είναι πάντα με το χαμόγελο. Φιλοξενούμε με χαρά τον Δημήτρη Γιώτη.

Κύριε Γιώτη, γνωρίζουμε τη λαμπρή πορεία σας στα θεατρικά δρώμενα και με ποικίλους ρόλους, είτε κλασικών συγγραφέων, είτε σύγχρονων, είτε ξένων, είτε Ελλήνων, είτε δράμα, είτε κωμωδία. Σε όλα η ερμηνεία σας είναι εξαιρετική. Την περίοδο αυτή, πρωταγωνιστείτε σε ένα έργο πολύ επίκαιρο, μιας και έχουμε κατακλυστεί από τα διαδικτυακά μέσα, αλλά και με πολύ πρωτότυπο τίτλο «Όταν πεθάνω θάψτε με στο facebook». Θέλετε να μας μιλήσετε γι’ αυτό; Περί τίνος πρόκειται και ποιος ο ρόλος σας; «Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Δέχθηκα με χαρά να πρωταγωνιστήσω στο έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη «Όταν πεθάνω θάψτε με στο facebook», κάνοντας το… ίδιο το fb. «Έδωσα» σάρκα και οστά στον υπεύθυνο που χειρίζεται αυτόν τον κολοσσό, άλλoτε απρόσωπα και μαγικά και άλλοτε «καθημερινά» και ουσιαστικά. Ένας ήρωας που κινεί τα νήματα χωρίς πρόσωπο αλλά με πολλά προσωπεία»

Γιατί θα πρέπει κάποιος να δει την παράσταση, τι θα αποκομίσει από αυτήν; «Το ότι είναι καθρέφτης της σημερινής κοινωνίας. Τα πάντα καθρεφτίζονται εκεί, και μάλιστα μεγενθυμένα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βλέπεις πτυχές του εαυτού σου και να πρέπει να τις διαχειριστείς. Όπως λέω και στο έργο: «Γίνεται αυτό που θέλει κάθε μέλος να γίνει…», αυτό και γίνεται. Στο fb όλα μπορούν να συμβούν σαν ένα όνειρο. Η αγάπη, η μοναξιά, η περιέργεια, ο θάνατος. Η ύπαρξη του καθενός παίρνει άλλες διαστάσεις, γιατί γίνεται εύκολα και ανώδυνα. Κάποτε υπήρχαν οι αυλές και τα καφενεία… τώρα υπάρχει το fb. Το πώς θα το διαχειριστεί ο καθένας είναι δικό του θέμα, και αυτό διαπραγματεύεται και το έργο, όπως χαρακτηριστικά λέω: «Αν αληθινά είναι μόνο τα δυσάρεστα, ας ζήσουμε τα ευχάριστα, έστω και σαν ψέμα»».

Για εσάς η ηθοποιία τι σημαίνει; «Λύτρωση! Σίγουρα είναι τρόπος ζωής που οδηγεί στη λύτρωση. Θέλει γερά νεύρα και κότσια να θες να κάνεις βουτιά στα βαθύτερα σκοτάδια της προσωπικής αναζήτησης που θα σε οδηγήσουν στο Φως. Κι εγώ θέλω και μπορώ. Για μένα το Θέατρο είναι αναπνοή, το οξυγόνο στη ζωή. Είναι εξάρτηση που οδηγεί στη λύτρωση του ίδιου μου του εαυτού».

Όταν μια παράσταση γνωρίσει επιτυχία και συνεχιστεί για πολύ, είναι κουραστικό; «Κάθε παράσταση έχει κάτι μοναδικό. Γεννιέται και πεθαίνει την ίδια στιγμή. Δεν υπάρχει επανάληψη, γιατί το θέατρο, το κοινό, είναι ζωντανός οργανισμός κάτι που το καθιστά υπέροχο και μαγευτικό. Τίποτα και καμία μέρα δεν είναι ίδια. Εμείς ετοιμαζόμαστε κάθε βράδυ να πούμε την ιστορία σα να ‘ναι η πρώτη φορά, βάζουμε τα «καλά» μας και περιμένουμε να διηγηθούμε το ίδιο «παραμύθι»».

Εσάς όταν κλείσουν τα φώτα της ράμπας ο ήρωάς σας, σας ακολουθεί; «Ομολογώ ότι υπάρχουν ήρωες που με ακολουθούν, που ζω γι’ αυτούς. Όλη μέρα είναι μια ολόκληρη προετοιμασία για να τους συναντήσω. Στο «Ημερολόγιο ενός τρελού» η ταύτιση με τον… Τρελό μου ήταν άκρως επικίνδυνη και απειλητική, όμως ταυτόχρονα απίστευτα μαγική και γοητευτική. Στην «Butterfly», στον «Ρίπλεϊ», στον Άλαν απ’ το «Equus», στον Γιωργάκη απ’ το «Ρεμπέτικο», στον Νόνο από το «Ο Άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή»… είναι στιγμές ευτυχίας.»

Ο γιος σας, σας κάνει κριτική; «Εννοείται. Μια ιδιαίτερη στιγμή ήταν όταν παρακολούθησε την πρώτη πρεμιέρα του «Τρελού», ήρθε στο καμαρίνι μου, στάθηκε στην πόρτα και με κοίταγε… παράξενα. Φοβήθηκα μήπως είχε επηρεαστεί από το έντονο, φορτισμένο φινάλε του έργου και προσπάθησα να τον ηρεμήσω λέγοντάς του: «Γιάννη, μια χαρά είναι ο μπαμπάς. Εδώ είναι ο μπαμπάς. Κοίτα με, όλα καλά», με κείνον να μου απαντά: «Συγκινημένος είμαι μπαμπά. Συγκινημένος και περήφανος». Να θυμίσω, 8 ετών τότε…».

Εάν θελήσει να γίνει ηθοποιός θα τον προτρέψετε; «Η ζωή είναι δική του και η όποια επιλογή του σεβαστή και μόνο. Εμένα το μόνο που με νοιάζει να ‘ναι ευτυχισμένος. Αν και για να είμαι ειλικρινής, δεν δείχνει να τον ενδιαφέρει»

Η σχέση σας μαζί του; Μπαμπάς και γιος ή φίλοι τώρα που μεγάλωσε; «Έχουμε έναν πολύ προσωπικό κώδικα. Είμαστε και φίλοι και έχουμε και τη σχέση μπαμπά – γιου. Θέλω να του εμφυσήσω την αποδοχή, την στήριξη, την αγάπη άνευ ορίων και τη γενναιοδωρία να βλέπει τα πράγματα μέσα και απ’ τα… παπούτσια του άλλου. Ο Γιάννης είναι δώρο Θεού για μένα».

Ο Δημήτρης σαν άνθρωπος, σαν χαρακτήρας, πώς είναι, γιατί πάντα σάς φωτίζει ένα πλατύ χαμόγελο… «Είναι επιλογή μου, απόφασή μου. Είναι στάση ζωής. Διαλέγω τη θετική πλευρά της ζωής. Το χαμόγελο, που λέτε, αντιπροσωπεύει τη στάση μου απέναντι στη ζωή. Σε όλα θα δω την καλή πλευρά, θα μείνω στη θέση και όχι στην άρνηση. Σαφέστατα υπάρχουν και οι σκοτεινές πλευρές και οι γκρίζες μέρες, θέλει τρόπο και γενναιοδωρία ψυχής να κοιτάς το Φως. Η ζωή μου, και δεν είναι της ώρας, έχει πάρα πολλά σκαμπανεβάσματα και πολλές σελίδες με πληγές και αίμα, όμως εγώ αντέχω, επιμένω και τολμώ να χαμογελάω».

Στο χώρο σας, οι συνάδελφοι υποστηρίζεστε μεταξύ σας ή υπάρχει ανταγωνισμός; «Τα πάντα υπάρχουν. Εγώ έμαθα σχετικά πρόσφατα από μια συνάδελφο: «Μα, στις πρεμιέρες πάμε για να θάψουμε»… έπεσα από τα σύννεφα. Εγώ στην πρεμιέρα του άλλου, που με καλεί, με τιμά, πάω να τον τιμήσω, έχω την αγωνία να πάνε όλα καλά. Αν δεν θέλεις γιατί πας; Απεταξάμην τη συναισθηματική μιζέρια τούτη από μένα».

Την κρίση που «χτύπησε» όλους μας πώς τη βιώσατε εσείς; «Βέβαια και όπως όλοι… δύσκολα. Ήρθε η στιγμή να πάρουμε την ευθύνη μας. Περισσότερο με ενοχλεί η κρίση αξιών. Από τότε που ξεχάσαμε τη χωριάτικη σαλάτα και μάθαμε το προσούτο με το πεπόνι χάθηκε η αξιοπρέπεια και το φιλότιμο… Πιστεύω ακράδαντα ότι θα βγούμε πιο δυνατοί απ’ όλο αυτό. Σίγουρα γκρεμίστηκαν τα όνειρα σαν πύργοι στην άμμο, όμως με πίστη και όραμα θα βρούμε την πραγματική αιτία για τα θέλω μας».

Ο γιος σας είναι μικρός ακόμη, έχει σπουδές μπροστά του. Τα περισσότερα παιδιά μας τα «διώχνει» το καθεστώς, τι θα είχατε να πείτε στους πολιτικούς μας γι’ αυτό; «Ντρέπομαι για λογαριασμό τους. Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές. Όλα και όλοι έχουν μια τιμή… όμως εδώ μιλάμε για ξεπούλημα της χώρας. Αισθάνομαι αηδία που πίστεψαν τόσοι πολλοί άνθρωποι σε ένα ψέμα… Να σε στέλνουν με «Όχι» και να φέρνεις «Ναι»… Πώς τολμάς να αντικρίζεις στα μάτια εκατομμύρια πολίτες που είδαν τις συντάξεις τους να κατακερματίζονται; Τα παιδιά μας φεύγουν γιατί μέλλον εδώ δεν υπάρχει… υπάρχει πόλεμος εκ των έσω, και αυτό είναι το χειρότερο!».

Σε παλαιότερη συνέντευξη που μας είχατε δώσει, όνειρό σας ήταν ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη, το πραγματοποιήσατε τελικά; «Παραμένει όνειρο, που όμως θα γίνει πραγματικότητα. Λίγο η πορεία του «Τρελού» λίγο τα άλλα μας ταξίδια σε Λονδίνο το Πάσχα, Παρίσι – Disneyland τον Ιούνιο, και τώρα μόλις επιστρέψαμε από Κωνσταντινούπολη (είχαμε πάει για τα γενέθλια του Γιάννη και προς επιθυμία του να δει την Αγια-Σοφιά από κοντά) έχει μείνει λίγο πίσω… αλλά θα γίνει. Προς το παρόν, ετοιμάζω με ακρίβεια το επόμενο θεατρικό βήμα για τον επόμενο χειμώνα, και η Νέα Υόρκη αμέσως μετά».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα