Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Επενδύσεις δεν γίνονται με νόμους του 50 – του Βασίλη Χιώτη

Αυτό το Σαββατοκύριακο θα βαρεθούμε να ακούμε διακηρύξεις και ευχολόγια για την ανάπτυξη που πρέπει να έλθει και για τις επενδύσεις που θα πρέπει να γίνουν. Λόγια που έχουμε ακούσει δεκάδες φορές. Υποσχέσεις που έχουν εξαγγελθεί από το βήμα της ΔΕΘ πολύ περισσότερες. Ενώ οι κυβερνήσεις και το κράτος εξακολουθούν να κάνουν ό,τι μπορούν για να τις αποτρέψουν. Σήμερα θα σας διηγηθώ μια ιστορία, η οποία αποκαλύπτει από μια άλλη πλευρά, πόσο ανίκανη είναι αυτή η κυβέρνηση –όπως και οι προηγούμενες– να προσελκύσει νέες επενδύσεις. Πόσο πολύ αδιαφορούν για να διαμορφωθεί ένα περιβάλλον που θα τις προσελκύει και ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα τις προστατεύει. Ελάχιστοι γνωρίζουν (πλην ολίγων, μεγάλων και αξιόπιστων επιχειρηματιών που το βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους) πως ένα μέρος του νομοθετικού πλαισίου για τις επενδύσεις βασίζεται σε έναν αναχρονιστικό νόμο του… 1950! Πρόκειται για το Νόμο 1608 που θεσπίστηκε πριν από εβδομήντα χρόνια και ορίζει τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα. Μέσα στις διατάξεις αυτές, περιλαμβάνεται και το πλαίσιο ελέγχου οποιουδήποτε ιδιώτη θελήσει κάποια στιγμή να διεκδικήσει την είσοδό του σε οποιαδήποτε δημόσια επιχείρηση ή ΔΕΚΟ. Αν, για παράδειγμα, ένας επιχειρηματίας θελήσει να αποκτήσει μετοχές σε μια ΔΕΚΟ με προσδοκώμενα έσοδα 5 εκατ. ευρώ και για εξωγενείς παράγοντες η κίνησή του αυτή δεν αποδώσει αυτό το ποσό, τότε ο επενδυτής κινδυνεύει να διωχθεί για απιστία! Και μάλιστα με ποινή ισοβίων! Στην Ελλάδα της κρίσης, λοιπόν, και των υψηλών ρίσκων, δεν πρόκειται ποτέ ιδιώτης να διακινδυνεύσει επένδυση στην Ελλάδα, όσο υπάρχει αυτός ο νόμος που θα τον απειλεί με ισόβια, επειδή θα ρισκάρει τα κεφάλαιά του! Κανένας επιχειρηματίας δεν πρόκειται να επενδύσει όταν θα έχει μόνιμα το φόβο του εισαγγελέα, επειδή θα αποφασίσει να βάλει τα λεφτά του στα ΕΛ.ΠΕ., τη ΔΕΗ, ή τη ΔΕΠΑ, επειδή δεν ακολουθήθηκε κατά γράμμα μια πρόβλεψη. Αυτό το γνωρίζουν οι πάντες, το γνωρίζει και η κυβέρνηση. Και γι’ αυτό, κάθε τόσο επιχειρεί να αλλάξει τον αναχρονιστικό νόμο, αλλά ποτέ δεν το καταφέρνει. Όλη η προεργασία έχει ήδη γίνει, και από τους πλέον ειδικούς. Μια νομοπαρασκευαστική επιτροπή υπό την προεδρία του νομικού – ποινικολόγου Χριστόφορου Αργυρόπουλου και του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικόλαου Παντελή έχει ήδη καταρτίσει το νέο νόμο και τον έχει καταθέσει στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Όμως, ο μέχρι την περασμένη εβδομάδα αρμόδιος υπουργός Σταύρος Κοντονής, κάθε μήνα υποσχόταν πως θα καταθέσει το νόμο στη Βουλή. Αλλά ποτέ δεν το έκανε. Πρόσφατα, είχε δηλώσει πως θα τον φέρει στη Βουλή το Σεπτέμβριο, αλλά τον πρόλαβε ο ανασχηματισμός. Κι έρχεται τώρα ο νέος υπουργός, ο Μιχάλης Καλογήρου, και προετοιμάζεται να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων όποιο νόμο προετοίμασε ο προκάτοχός του στην ίδια κυβέρνηση! Χωρίς να εξετάσει για το αν ο νέος νόμος εξυπηρετεί κάποια επιτακτική ανάγκη ή όχι. Ας ελπίσουμε πως ο νέος υπουργός, δεν θα λειτουργήσει έτσι. Αν έχει ορισμένες επιφυλάξεις για ορισμένες επιλογές του προκατόχου του είναι απόλυτο δικαίωμά του να τις επανεξετάσει. Επειδή, όμως, είναι νέος και μοντέρνος πολιτικός, ας ελπίσουμε πως δεν θα εγκαινιάσει την υπουργική του θητεία με παλαιοκομματικές μεθόδους, αδιαφορώντας για το συμφέρον της χώρας του. Διότι αυτό που χρειάζεται πάνω από όλα η μεταμνημονιακή Ελλάδα είναι η ανάπτυξη, οι επενδύσεις και οι νέες θέσεις εργασίας. Δεν χρειάζονται ούτε τα ξεθεμελιώματα, ούτε οι ρεβανσισμοί, όταν πρόκειται να τακτοποιηθούν, επιτέλους, ζητήματα υψίστης σημασίας…

Η βιογραφία του Κ. Μήτση