Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ευανθία Ρεμπούτσικα: «Το βιολί είναι ένα κοµµάτι από µένα»

Η Ευανθία Ρεμπουτσίκα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάτω Αχαΐα Πατρών κι ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης του κινηματογράφου REX.. Ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί σε ηλικία 6 ετών, στο Ωδείο Πατρών . Το 1970 μετακόμισε στην Αθήνα , συνέχισε τις μουσικές σπουδές και συνεργάστηκε με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές μέχρι το 1979. Όταν επέστρεψε από το Παρίσι, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στην École Normale de Musique , και μέχρι σήμερα, κάνει sold out εμφανίσεις, γράφει μουσική για κινηματογράφο και θεατρικές παραστάσεις και βραβεύεται. Είναι παντρεμένη κι έχει δυο παιδιά. Στις 11 Σεπτεμβρίου θα εμφανιστεί στο Βεάκειο για να μας ταξιδέψει… Μαζί της δύο σπουδαίες τραγουδίστριες, η Έλλη Πασπαλά και η Dilek Koç .

Κυρία Ρεμπούτσικα, πώς ξεκίνησε η αγάπη σας για τη Μουσική; Και το βιολί είναι δύσκολο όργανο, πώς το επιλέξατε;  «Η αγάπη μου για τη Μουσική ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, μέσα από την οικογένειά μου, από τις μουσικές του κινηματογράφου του πατέρα μας. Σε πολύ νεαρή ηλικία ανέβηκα στη σκηνή μαζί με τα αδέρφια μου, για να παίξουμε Μουσική. Το βιολί το διάλεξα γιατί μου άρεσε, αλλά αργότερα έγινε κομμάτι του εαυτού μου, η παρέα μου, η προέκταση του σώματος και της ψυχής μου».

Μαζί με τις αδελφές και τον αδελφό σας είχατε κάνει γκρουπ και περιοδεύατε; «Ήμασταν το κουαρτέτο των αδερφών Ρεμπούτσικα και περιοδεύαμε σε πόλεις και χωριά. Μας άρεσε πολύ αυτή η επικοινωνία με το κοινό».

Γιατί δεν συνεχίσατε; «Ήμασταν πολλά χρόνια μαζί ως ομάδα, αλλά μεγαλώνοντας ο καθένας πήρε το δρόμο του και προχώρησε στα δικά του μουσικά ενδιαφέροντα».

Έχετε σπάνιο ταλέντο, μεγάλο χάρισμα, δεν σκεφτήκατε να μείνετε στο Παρίσι, όταν ολοκληρώσατε τις σπουδές εκεί; Να σταδιοδρομήσετε στο εξωτερικό; «Επέστρεψα, όπως όλοι μας κάποτε, με όνειρο να ζήσω και να πετύχω αυτά που ήθελα στην πατρίδα μου. Δεν το μετάνιωσα. Δημιούργησα την οικογένειά μου και έζησα επιτυχίες σημαντικές. Σίγουρα όμως στο εξωτερικό θα μου είχαν δοθεί πολύ περισσότερες ευκαιρίες. Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν προτάσεις, τις σκέφτομαι σοβαρά, και ίσως χρειαστεί να μένω μεγαλύτερα διαστήματα στο εξωτερικό. Κι αυτό το θέλω πολύ».

Έχετε κάνει αμέτρητες συναυλίες εκτός Ελλάδας, πιστεύετε ότι εκεί τα τεκταινόμενα στα μουσικά μονοπάτια είναι πιο αξιοκρατικά;  «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό, χωρίς να σημαίνει πως δεν αντιμετωπίζουν και εκεί τα δικά τους προβλήματα. Όμως όλα λειτουργούν με αξιοκρατία, αν δουλέψεις σκληρά, οι κόποι σου ανταμείβονται. Δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές βλέπουμε Έλληνες να μεγαλουργούν στο εξωτερικό, ενώ στη χώρα μας θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες».

Έχω ακούσει πολλούς νέους καλλιτέχνες να παραπονιούνται πως αν δεν ανήκουν σε κάποιες κλίκες δεν μπορούν να προχωρήσουν, εννοώ στη χώρα μας. Εσείς, με την πείρα σας, συμφωνείτε; «Υπάρχει ένα σύστημα και, δυστυχώς, δεν υπάρχει αξιοκρατία. Πολλές φορές αυτές οι συνθήκες δεν επιτρέπουν σε αξιόλογα ταλέντα να προχωρήσουν και να βρουν το δρόμο τους».

Στη μουσική που συνθέτετε για ταινίες ή για θέατρο, πώς εμπνέεστε; «Η κάθε εικόνα, η κάθε ιστορία μπορεί να σε εμπνεύσει. Η έμπνευση είναι κάτι προσωπικό για τον κάθε δημιουργό. Μπορεί να επηρεάζομαι και να εισπράττω εικόνες και ιστορίες από τη ζωή, αλλά η έμπνευση είναι ένας προσωπικός διάλογος με τον εαυτό μου».

Είναι μοναχική η… δουλειά σας; Θέλει απομόνωση και αφοσίωση; «Είναι μοναχική, όμως όταν έχεις τόσες εικόνες δίπλα σου να εμπνευστείς, παύει να είναι μοναχική. Πολλές φορές η μοναχικότητα μπορεί να είναι και δημιουργική. Δεν χρειάζεται απαραίτητα η απομόνωση, αλλά είναι σημαντικός παράγοντας η αφοσίωση».

Πόσο καιρό χρειάζεστε για να τελειώσετε μια σύνθεση; «Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα χρονικά όρια, πολλές φορές λίγες ημέρες είναι ικανές για να φτάσω στο αποτέλεσμα που επιθυμώ. Μπορεί να συμβεί πάνω και σε μια στιγμή».

Ποια ήταν η πρώτη σας σύνθεση; Και ποια θεωρείτε πως ήταν η στιγμή που απογείωσε την καριέρα σας; «Θυμάμαι ότι άρχισα να συνθέτω όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί, η κόρη μου. Μέσα στα χρόνια αισθάνομαι πως το “Αστέρι κι η ευχή” είναι η αρχή της αναγνωρισιμότητας πάνω στη δουλειά μου, η οποία συνεχίστηκε μέσα από τις μουσικές της κινηματογραφικής ταινίας “Πολίτικη Κουζίνα” όπου ένιωσα να είμαι πολύ κοντά στο κοινό μου».

Λατρεμένη μουσική επένδυση… Φέτος το καλοκαίρι συνθέσατε μουσική για το έργο «Η μικρή μας πόλη», μιλήστε μας γι’ αυτό… «Όταν μου έκανε την πρόταση ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας το χάρηκα πολύ, γιατί είναι “Η μικρή μας πόλη” ένα θεατρικό έργο που μου άρεσε και μου αρέσει πάρα πολύ. Ανέβηκε μια πολύ ωραία παράσταση, με εξαιρετική σκηνοθεσία και ηθοποιούς, υπήρξε μια άριστη συνεργασία και μέσα από τις μουσικές προσπάθησα να δώσω την ατμόσφαιρα της εποχής αυτού του έργου».

Τα συναισθήματά σας όταν βρίσκεστε αγκαλιά με το βιολί σας στη σκηνή;  «Έχω μεγαλώσει μαζί με το βιολί μου. Σαν κοριτσάκι είχα μικρό βιολί, μετά μεγαλύτερο, ύστερα κανονικό. Το βιολί είναι ένα κομμάτι από μένα, είναι σύντροφός μου, είναι κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου».

Προγραμματίζετε κάτι για το χειμώνα; «Υπάρχουν σχέδια για το χειμώνα, ενώ το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος με τη Λίνα Νικολακοπούλου που τραγουδά ο Γιώργος Περρής».

 

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα