Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ευδοκία Ρουμελιώτη: «Εξοργίζομαι με την αχαριστία»

Από τις νέες, ταλαντούχες – αδιαμφισβήτητα- φίνες και αριστοκρατικές παρουσίες στο καλλιτεχνικό μας στερέωμα. Στο ενεργητικό της έχει πολλές επιτυχημένες συμμετοχές τόσο στην τηλεόραση όσο και στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Τον κάθε ρόλο ερμηνεύει με το δικό της μοναδικό τρόπο. Είναι γυναίκα χαμηλών τόνων, απολαμβάνει την οικογενειακή ευτυχία της και πάντα έχει κάτι ενδιαφέρον να πει. Την σεζόν αυτή, πρωταγωνιστεί στο αριστούργημα του Ραίη Μπράντμπερυ «Φαρενάιτ 451» που θα παίζεται έως 21/4, στο θέατρο «Πόρτα», κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Επίσης συμμετέχει στο σήριαλ «Γυναίκα χωρίς όνομα». Με χαρά φιλοξενούμε την τόσο αγαπητή και αξιόλογη Ευδοκία Ρουμελιώτη.

Κυρία Ρουμελιώτη, σαν παιδί πώς ήσασταν; Είχατε καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα; «Ήμουν ένα πολύ χαρούμενο αλλά και κλειστό παιδί. Ενώ είχα φίλες και φίλους, ένιωθα δυσάρεστα ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Μου άρεσε πολύ το μπαλέτο και η μουσική – ιδιαίτερα το τραγούδι. Με τους γονείς μου παρακολουθούσαμε συχνά θέατρο και μουσικές εκδηλώσεις. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η φωνή μου δεν ήταν πολύ καλή, και τελικά ακολούθησα άλλο καλλιτεχνικό δρόμο»

Πώς από τη Θεολογία βρεθήκατε στη Δραματική Τέχνη; «Ήθελα να γίνω κριτικός Θεάτρου και πέρασα στη Θεολογία. Έχω και δυσλεξία, που με δυσκόλεψε πολύ στις Πανελλήνιες. Στο πανεπιστήμιο, ένας καθηγητής –που όπως αποδεικνύεται του οφείλω πάρα πολλά- μου είπε ότι εάν δώσω εξετάσεις στο υπουργείο Πολιτισμού και περάσω σαν ηθοποιός, μετά μπορώ να μπω στο δεύτερο έτος Θεατρολογίας Θεσσαλονίκης. Τελικά όμως, στη θεατρική σχολή με τράβηξε η Υποκριτική…».

Γίνατε γνωστή μέσα από την τηλεόραση. Τόση δημοσιότητα πώς την αντιμετωπίσατε, αν και ήσασταν και πολύ μικρή; «Στην αρχή με εντυπωσίασε! Προσπαθούσα να το διαχειριστώ, γιατί πράγματι ήμουν πολύ μικρή. Τελικά, όμως, έμαθα να μην δίνω σημασία σε αυτό το κομμάτι και να θεωρώ ότι δεν συμβαίνει. Εμένα με αφορούσε πάντα η δουλειά μου»

Μας έχετε χαρίσει πολλές αξιόλογες ερμηνείες και στο θέατρο. Φέτος συμμετέχετε στη θαυμάσια σκηνοθετημένη από τον Θωμά Μοσχόπουλο παράσταση, με διαδοχικά sold out στο Φεστιβάλ Αθηνών 2018, το συγκλονιστικό έργο του Ραίη Μπράντμπερυ «Φαρενάιτ 451». Μιλήστε μας για τον τίτλο τι σημαίνει, την υπόθεση και τον δικό σας ρόλο. Και… θεωρείτε ότι είναι επίκαιρο το έργο αυτό; «Φαρενάιτ 451 είναι η θερμοκρασία που καίγεται το χαρτί. Το βιβλίο είναι πραγματικά συγκλονιστικό και σε μεγάλο βαθμό προφητικό, πολύ δύσκολο να αναλυθεί σε λίγες γραμμές. Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι γράφτηκε λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μία εποχή μεγάλης ελπίδας και την αρχή μίας περιόδου ελευθερίας και ευμάρειας που μέχρι τότε δεν είχε ξαναγνωρίσει ο δυτικός κόσμος. Παράλληλα όμως, οι άνθρωποι στράφηκαν σε έναν κόσμο»υλιστικό». Η έγχρωμη τηλεόραση έχει κάνει την εμφάνισή της στη Αμερική, σε κάθε σπίτι, δύο δεκαετίες πριν την Ελλάδα. Το κοινό πλέον σερβίρεται ειδήσεις και προγράμματα και περιορίζεται το διάβασμα, καθώς και η κριτική σκέψη που πιθανώς επακολουθεί. Στο έργο υπάρχουν γιγαντοοθόνες σε κάθε σπίτι, συνέχεια αναμμένες, που παίζουν γρήγορες ειδήσεις –όχι ρεπορτάζ και αναλύσεις-, καθώς και προγράμματα reality. Εγώ παίζω μία γυναίκα πλήρως συμβιβασμένη στη ζωή αυτή, που για να αντέξει, παρακολουθεί συνέχεια τις οθόνες και παίρνει μεγάλες ποσότητες ψυχοφαρμάκων, τα οποία μάλιστα θεωρούνται φυσιολογικό μέρος της καθημερινότητας του κόσμου. Πιστεύω ότι σήμερα, με την ειδησεογραφία από site στο internet (πολύ μικρά κείμενα, τα οποία απλά μεταφέρουν πληροφορίες χωρίς να αναζητούνται αιτίες και πιθανές συνέπειες), τη σημασία της τηλεόρασης και ειδικά τα «εύπεπτα» προγράμματα reality, την καθίζηση της ανάγνωσης εφημερίδων άποψης, έχουμε κοινά με τον δυστοπικό κόσμο του Ραίη Μπράντμπερυ. Συνεπώς, είναι πολύ καλό να ανεβαίνουν τέτοια έργα που μπορούν να κινητοποιήσουν τον κόσμο. Για τον Θωμά (Μοσχόπουλο), το «Φαρενάιτ 451″, είναι το τελευταίο μίας δυστοπικής τριλογίας που έχει τεράστια σημασία για τα ελληνικά θεατρικά δρώμενα».

Τα συναισθήματά σας στην πρώτη σας εμφάνιση επάνω στη σκηνή; «Φοβερό, μα φοβερό άγχος, τρακ, φόβο. Αυτό μου συμβαίνει κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, ακόμη και εάν ένα ρόλο θεωρώ ότι τον έχω κάνει κτήμα μου. Το θέατρο είναι ένα»ζωντανό» πράγμα. Κάθε παράσταση του ίδιου έργου είναι διαφορετική και σχετίζεται με τη δυναμική ανάμεσα στο κοινό και τους ηθοποιούς αλλά και ανάμεσα στον θίασο και τους συντελεστές, τις αγωνίες τους, τις σκέψεις τους κάθε μέρα. Μία παράσταση του ίδιου έργου μπορεί να είναι σήμερα εξαιρετική και την επόμενη μέτρια»

Η ηθοποιία τι σημαίνει για εσάς; Εκτόνωση, λύτρωση, διασκέδαση, μάθηση; «Πρωτίστως λύτρωση και απελευθέρωση. Φυσικά και εκτόνωση, διασκέδαση και μάθηση. Αλλά πάνω από όλα, λύτρωση! Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ζήσω ισορροπημένα χωρίς αυτή».

Αν κάνατε restart θα ακολουθούσατε τον ίδιο δρόμο; «Ακριβώς τον ίδιο. Το μόνο που θα άλλαζα θα ήταν να είχα πάει κάποια χρόνια να ζήσω στο εξωτερικό, για να διευρύνω τους ορίζοντές μου καλλιτεχνικά αλλά και προσωπικά. Νομίζω στην Ιταλία ή την Αγγλία, ίσως και στο Βερολίνο, στη Γερμανία».

Πόσο σας άλλαξε σαν άνθρωπο η μητρότητα; «Απόλυτα. Νομίζω ότι είμαι μία άλλη, σε όλα τα επίπεδα». Τώρα αντιμετωπίζετε τις καταστάσεις διαφορετικά; «Φυσικά, προσπαθώ να παίρνω σοβαρά στη ζωή μου όσα πρέπει να παίρνω σοβαρά και να αφήνω πίσω λιγότερο σημαντικά πράγματα

Κάποια ηρωίδα που θα θέλατε να παίξετε; «Δύσκολο να επιλέξω… Μου αρέσουν πάρα πολλοί ρόλοι που ξέρω, και σίγουρα υπάρχουν και άλλοι για τους οποίους δεν γνωρίζω τίποτε, αλλά θα είναι καταπληκτικοί. Θα ήθελα πολύ, όμως, να βρεθώ στην Επίδαυρο».

Ποια τα στοιχεία με τα οποία ο ηθοποιός μπορεί να… κερδίσει τον θεατή; «Η αλήθεια του και η ειλικρίνεια. Στο θέατρο, να δίνει τον καλύτερό του εαυτό σε κάθε παράσταση! Ακούγεται ως κλισέ, αλλά είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και δεν πιστεύω ότι η πλειοψηφία των συναδέλφων μου το καταφέρνει σε κάθε, μα κάθε παράσταση. Εγώ, πάντως,σίγουρα όχι, αλλά υπόσχομαι να προσπαθήσω και άλλο!».

Θυμώνετέ με… Χαίρεστέ με… Ονειρεύεστέ με… «Θυμώνω, εξοργίζομαι με την αχαριστία… Χαίρομαι με τα παιδιά… Ονειρεύομαι με τον άντρα μου…».

Πώς είναι η Ευδοκία σαν άνθρωπος; Χαρούμενη, αισιόδοξη, δοτική, αναβλητική, αποφασιστική, μελαγχολική; «Είμαι όλα αυτά μαζί, εκτός από αναβλητική. Είμαι πάρα πολύ παρορμητική!».

Χόμπι έχετε; «Γυμναστική (κυρίως γιόγκα). Θα ήθελα να κάνω πολλά πράγματα ακόμη, ίσως να ασχοληθώ με τη μουσική και το σχέδιο. Όταν βρεθεί χρόνος, θα το κάνω…».

Το μότο σας στη ζωή; «Υπομονή και επιμονή, και όλα θα βελτιωθούν».

Με την καρδιά ή τη λογική αποφασίζετε; «Μόνο με την καρδιά…».

Τι θα αλλάζατε αν κυβερνούσατε τη χώρα μας για ένα χρόνο; «Το κοινωνικό κράτος! Οι αξιοπρεπείς υπηρεσίες Υγείας, η ευέλικτη Εκπαίδευση, πέραν των αυστηρών δομών, που θα αναδεικνύει τις δεξιότητες των παιδιών, και η αίσθηση ασφάλειας, θα πρέπει να είναι προσιτές υπηρεσίες σε όλους. Αυτό που ονομάζουμε ισχυρό δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Και θα προσπαθούσα να προκαλέσω τους πολίτες να ενημερωθούν για διεθνή θέματα που θα αλλάξουν τον κόσμο και νομοτελειακά θα επηρεάσουν τη χώρα μας, όπως η τεχνητή νοημοσύνη -που πιστεύω ότι θα αλλάξει τελείως τη μορφή του κόσμου στον οποίο ζούμε,πάρα πολύ γρήγορατη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται κ.λπ. Είναι απαραίτητο, διότι μόνο με έγκαιρη και όσο το δυνατόν πληρέστερη πληροφόρηση θα είναι δυνατόν η χώρα μας να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται και να μην τις «κλωτσήσει» ακόμη μία φορά».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα