Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα


Ηλίθιοι
ή
βολεμένοι;
– του Γ. Λοβέρδου

Ακόμα και τώρα, που είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου είναι κατώτερη των περιστάσεων, μας είπε τεράστια ψέματα και οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο, υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι, που κάποτε ψήφιζαν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, που ισχυρίζονται: «Να διώξουμε αυτούς. Αλλά σε ποιους να πάμε; Πάλι σε εκείνους που μας κατέστρεψαν». Φαινομενικά το επιχείρημα αυτό έχει λογική. Ουσιαστικά, όμως, εκκινεί από μια κουτοπονηριά μερίδας ψηφοφόρων. Εξηγούμαι:
από τότε που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας από τον βασιλιά Παύλο το 1955, μέχρι και το 2015, η Ελλάδα κυβερνάται ανελλιπώς από δύο οικογένειες, που μαζί με τους πολιτικούς τους φίλους, τους παρατρεχάμενους και τους κομματικούς τους πελάτες χαίρουν της συντριπτικής υποστήριξης του εκλογικού σώματος. Οι οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου, με την εξαίρεση της επταετούς δικτατορίας, κυβερνούν συστηματικά με όποιο κόμμα και αν δημιουργούν, όπως και αν λέγεται, ΠΑΣΟΚ, ΕΡΕ, Ν.Δ., Ένωση Κέντρου, από τότε μέχρι σήμερα. Σε όλες τις εκλογές από το 1955 μέχρι το 2015, για 60 ολόκληρα χρόνια, σε όλες, μα σε όλες τις εκλογές που μεσολάβησαν, τα κόμματα των δύο οικογενειών αυτών κέρδιζαν τη μεγάλη υποστήριξη των εκλογέων με τεράστια ποσοστά, που συνήθως υπερέβαιναν αθροιστικά το 80%, ενίοτε προσέγγιαζαν και το 85%. Ακόμα και στην παρακμή του συστήματος αυτού, όταν υποψήφιοι ήταν τα εγγόνια και οι ανηψιοί των ιδρυτών των δυναστειών τους, στις εκλογές του 2007 και του 2009, οι οικογένειες αυτές κέρδισαν με ποσοστό, που προσήγγισε αθροιστικά το 80%. Όταν είχαν γίνει σαφή τα μειονεκτήματά τους και οι αδυναμίες τους, και όταν ήταν σαφές ότι η υπερχρεωμένη Ελλάδα, με το μεγαλύτερο δημόσιο Χρέος στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών σε μια Ευρώπη που ήδη ταλανιζόταν από τη διεθνή τραπεζοπιστωτική κρίση, εισερχόταν στη δίνη μεγάλων περιπετειών, όπως πολλοί αναλυτές (μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων), λέγαμε και γράφαμε. Και όμως, ο ελληνικός λαός συνέχιζε να δείχνει την ευρεία υποστήριξή του στις οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου.
Σήμερα, η Ελλάδα υφίσταται το προβλεπόμενο. Τη ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, που είναι πρωτοφανής. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας μας το βιοτικό επίπεδο δεν υπέστη τόσο μεγάλη πτώση. Μέχρι τώρα, από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, με την εφήμερη εξαίρεση σημαντικών ανατροπών, όπως ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή και ο Εμφύλιος Πόλεμος, κάθε γενιά ζούσε καλύτερα από την προηγούμενη. Και αυτό οφείλεται στην τεχνητή κατασκευή ενός μοντέλου που δανειζόταν για να καταναλώνει χωρίς να παράγει, με την ευθύνη των δύο οικογενειών και των κομμάτων τους, που υποστήριζε η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αλλά και του συνόλου σχεδόν των κομμάτων, των πολιτικών, των συνδικαλιστών, και της ίδιας της κοινωνίας μας. Το μοντέλο αυτό, του να καταναλώνουμε χωρίς να παράγουμε, όπως ήταν φυσικό, κατέρρευσε τη στιγμή που η παγκόσμια τραπεζοπιστωτική κρίση στέρεψε τις πηγές του δανεισμού. Και οι επιπτώσεις είναι γνωστές σε όλους.
Το 2015, λοιπόν, μεγάλο μέρος των Ελλήνων δήλωνε «αγανακτισμένο» και «οργισμένο» και διατεθειμένο να «τιμωρήσει» ή και να «εκδικηθεί» τις δύο οικογένειες, που ήταν οι εκλεκτοί τους επί σειράν δεκαετιών. Γι’ αυτό ψήφισε Τσίπρα και διαψεύστηκε στην επιλογή του. Όμως, κάποιοι επιμένουν. Γιατί άραγε; Ο φόβος από την κατάρρευση του βιοτικού μας επιπέδου τα προηγούμενα «μνημονιακά χρόνια» και η διάχυτη ανασφάλεια είναι αναμφίβολα δικαιολογημένοι. Η οργή, όχι και τόσο. Και εξηγούμαι.
Μετά το 2010, η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, που επί σειρά δεκαετιών, όπως καταδείξαμε, υποστήριζε τις δύο οικογένειες και τα κόμματά τους, ανακάλυψε ότι οι Καραμανλής, Παπανδρέου και οι παρατρεχάμενοί τους είναι «λαμόγια», «απατεώνες», «κλέφτες», «ψεύτες», ακόμα και «προδότες». Πότε έγιναν όλα αυτά; Από το 2010 και έπειτα; Όχι φυσικά. Πότε μας «κατέστρεψαν»; Το 2011; Όχι βέβαια, αυτά δεν γίνονται, ακόμα και αν είναι αλήθεια, από τη μια στιγμή στην άλλη. Παίρνει δεκαετίες για να διαμορφωθούν τα μοντέλα της καταστροφής. Πότε ανακάλυψαν ότι ήταν κλέφτες, ψεύτες και προδότες; Εδώ ισχύουν δύο εκδοχές. Είτε το ήξεραν πάντοτε και σώπαιναν, διότι το σύστημα που οι δύο οικογένειες είχαν διαμορφώσει τους βόλευε και τους επέτρεπε να ζουν πολύ πιο πάνω από τις πραγματικές δυνατότητες και την πραγματική τους παραγωγικότητα. Οπότε στην περίπτωση αυτή είναι συνένοχοι του «εγκλήματος» που συνετελέσθη στην Ελλάδα. Είτε δεν το ήξεραν και τους πήρε 55 χρόνια να το καταλάβουν. Τότε είμαστε ένα έθνος ηλιθίων. Γιατί μόνον ηλίθιους τους παίρνει 55 χρόνια να αντιληφθούν ότι οι ηγέτες τους, τους κοροϊδεύουν και τους κατακλέβουν. Άλλη εκδοχή δεν υπάρχει, τουλάχιστον με την ορθό λόγο, ο οποίος γεννήθηκε μεν στην αρχαία Ελλάδα, αλλά που οι Νεοέλληνες δεν είμαστε φανατικοί οπαδοί του. Οπότε και στις δύο περιπτώσεις, είτε είμαστε βολεμένοι συνένοχοι είτε είμαστε ηλίθιοι, είμαστε συνυπεύθυνοι. Και η πραγματική ζωή είναι συνήθως αμείλικτη και για τους βολεμένους, και για τους ηλίθιους!

Social life με την Τίνα

Η βιογραφία του Κ. Μήτση