Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Η απαξίωσις της βασιλικής περιουσίας

Η αρνητική τοποθέτησις του Κωνσταντίνου Καραμανλή απέναντι στον θεσμό της βασιλείας είναι το γενεσιουργό αίτιο της απαξιώσεως του κεφαλαίου αυτού της ελληνικής Ιστορίας, το οποίο μετρά σχεδόν αιώνα. Την ίδια στάση εκράτησε και ο επίγονός του Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος προχώρησε στην δήμευση της βασιλικής περιουσίας με τον περίφημο Νόμο Βενιζέλου.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον τις εξελίξεις γύρω από το βασιλικό ανάκτορο Τατοΐου. Προσοχή! Δεν χρησιμοποιώ την λέξη «πρώην», διότι όπου και αν ταξιδέψει κανείς, από τις Βερσαλλίες έως την Αγία Πετρούπολη, δεν θα συναντήσει πουθενά πινακίδες με την επιγραφή «Πρώην βασιλικό ανάκτορο». Αναφέρομαι, συγκεκριμένως, στην Γαλλία και στην Ρωσσία, όπου αιμοδιψείς επαναστάτες ανέτρεψαν τους μονάρχες, στέλνοντας τον μεν Λουδοβίκο 16ο στο ικρίωμα, την δε οικογένεια Ρομανώφ στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Και ενώ θα περίμενε κανείς την ίδια τύχη να έχουν και οι κατοικίες τους, ως διά μαγείας διεσώθησαν, μετατρεπόμενες σταδιακώς σε μουσεία. Αλλά ας μην πάμε μακρυά. Εδώ, στην γειτονιά μας, στα Βαλκάνια δηλαδή, μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων οι νέοι κυβερνήτες πήγαν ένα βήμα πιο μπροστά, αποδίδοντας τα παλάτια στους πρώην κατόχους τους. Ο Αλέξανδρος της Γιουγκοσλαυΐας, ο Συμεών της Βουλγαρίας και ο Μιχαήλ της Ρουμανίας παρέλαβαν εν χορδαίς και οργάνω τα κλειδιά των παλατιών που έκτισαν οι πρόγονοί τους, δίνοντας ένα τρανό παράδειγμα Δημοκρατίας στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, το, κατά τα άλλα, Λίκνο της Δημοκρατίας. Το τι συνέβη στην Ελλάδα μετά το αντικίνημα του βασιλέως Κωνσταντίνου κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών, στις 13 Δεκεμβρίου 1967, είναι παγκοίνως γνωστό. Ο 27χρονος, τότε, αρχηγός του κράτους προτίμησε να θυσιάσει τον θρόνο του από το να γίνει υποχείριο της Χούντας. Ήταν η πρώτη σθεναρή πράξη αντιστάσεως της Επταετίας, και είναι απορίας άξιον γιατί δεν εκλήθη μαζί με τους υπολοίπους αντιστασιακούς στην πρόσφατη δεξίωση, στο Προεδρικό Μέγαρο, διά την 45η επέτειο από την επαναφορά της Δημοκρατίας – ή πρώην Ανάκτορα αν προτιμάτε.

Η γενναιότης του επιτίμου

Τ ο 1988, εν μέσω παντοκρατορίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, έκανε μία δήλωση που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, ιδίως στον χώρο της Αριστεράς. Είπε, λοιπόν, απέναντι στο ρεύμα της εποχής, ότι το δημοψήφισμα για την Βασιλευομένη Δημοκρατία, που διεξήχθη το 1974, ήταν unfair, άδικο, διότι δεν επετράπη στον βασιλέα Κωνσταντίνο να έλθει στην Ελλάδα και να ηγηθεί με την φυσική παρουσία του της εκστρατείας υπέρ του «Ναι». Τέσσερα χρόνια αργότερα, ως πρωθυπουργός προχώρησε σε μία ακόμα γενναία πρωτοβουλία. Συνήψε συμφωνία με τον βασιλέα Κωνσταντίνο, πρώην βασιλέα των Ελλήνων, όπως είναι ο σωστός του τίτλος, η οποία προέβλεπε την εκχώρηση του μεγαλυτέρου μέρους της ακίνητης περιουσίας της βασιλικής οικογενείας στην Ελλάδα, τη εξαιρέσει των θερινών Ανακτόρων Τατοΐου. Η σύμβασις επεκυρώθη με τον Νόμο 2086/1992, αλλά δεν εδυνήθη να τεθεί σε ισχύ, διότι η κυβέρνησις Μητσοτάκη ανετράπη λίγο αργότερα. Η επόμενη κυβέρνησις του Ανδρέα Παπανδρέου ακύρωσε τον εν λόγω νόμο και προχώρησε στην ψήφιση νέου, σύμφωνα με τον οποίο η βασιλική περιουσία θεωρήθηκε απαλλοτριωμένη. Το παράδοξο της επιχειρηματολογίας είναι ότι ο Νόμος Βενιζέλου, όπως επωνομάσθη, εβασίσθη σε μία νομική διάταξη της Χούντας, του 1973, ενός, δηλαδή, μη νομίμου καθεστώτος. Της εκδικητικής μανίας του σοσιαλιστού ηγέτου δεν διέφυγε και το ζήτημα της ελληνικής ιθαγενείας, η οποία αφαιρέθη από τα μέλη της βασιλικής οικογενείας. Για την υπόθεση αυτή, η χώρα μας κατεδικάσθη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ενώ επεδικάσθη μία ισχνή αποζημίωσις ύψους 13.200.000.000 εκατομμυρίων, συγκριτικώς με την υπερδεκαπλάσια αξία της βασιλικής περιουσίας.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα