Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Η αποθέωση του Ολυμπιακού πνεύματος [video]

Στην εποχή του μάρκετινγκ και του θεάματος η Νίκι Χάμπλιν και η Άμπεϊ Ντ’ Αγκοστίνο αποθέωσαν το Ολυμπιακό πνεύμα και απογείωσαν τον αληθινό αθλητισμό.
Η Χάμπλιν από την Νέα Ζηλανδία και η Ντ’ Αγκοστίνο από τις ΗΠΑ για τέσσερα χρόνια προετοιμαζόταν για τη συμμετοχή τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Και όταν η μεγάλη στιγμή έφτασε και στάθηκαν στη γραμμή της εκκίνησης για τον προκριματικό της κούρσας των 5.000μ. ονειρευόταν ότι κάθε αθλητής που παίρνει μέρος στους Αγώνες. Την διάκριση.
Η μοίρα όμως τις έφερε να πρωταγωνιστούν σε μια στιγμή που αξίζει όσο όλα τα χρυσά μετάλλια του κόσμου.
Κατά την διάρκεια της κούρσας η Χάμπλιν έπεσε και παρέσυρε και την Αγκοστίνο που βρισκόταν πίσω της. Η Αμερικανίδα σηκώθηκε και έσπευσε να βοηθήσει την συναθλήτρια της. Την σήκωσε και την παρότρυνε να συνεχίσουν.

Λίγα μέτρα αργότερα όμως η Ντ’ Αγκοστίνο που κατά την πτώση είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο, φάνηκε να μην μπορεί να συνεχίσει.
Ήταν η σειρά της Νεοζηλανδέζας να δώσει χείρα βοηθείας.
Αντί να συνεχίσει η Χάμπλιν έμεινε στο πλευρό της Ντ’ Αγκοστίνο και πέρασαν μαζί την γραμμή του τερματισμού, μέσα σε αποθέωση από το κοινό.


Αγκαλιάστηκαν, η Αμερικανίδα αποχώρησε με αμαξίδιο για τις πρώτες βοήθειες και λίγη ώρα αργότερα η ΔΟΕ αποφάσισε να τους δώσει από ένα «εισιτήριο» για τον τελικό του αγωνίσματος τους.
«Όλοι θέλουν να κατακτήσουν ένα μετάλλιο, αλλά όσο απογοητευτικό και αν είναι, οι Αγώνες είναι πολλά περισσότερα. Για παράδειγμα, είναι η κατανόηση που έχουμε μεταξύ μας για όλη την προσπάθεια που έχουμε κάνει. Ναι, μπορώ να πω ότι σήμερα απέκτησα μια φίλη. Όταν σε 20 χρόνια με ρωτήσουν για το Ρίο, αυτή την ιστορία θα πω. Η Άμπεϊ είναι η ιστορία μου», είπε η δρομέας από τη Νέα Ζηλανδία, που αναφερόμενη στην κοινή τους πτώση, είπε:
«Ήμουν πεσμένη και σκεφτόμουν ότι είχα ακόμη 5-6 μοναχικούς γύρους. Ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη μου και μια φωνή να λέει ‘έλα σήκω, πρέπει να τελειώσουμε τη δουλειά μας’. Ήταν η Άμπεϊ και σκέφτηκα ότι είχε δίκιο. Ήμασταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, θα αργούσα λίγο, αλλά θα έφτανα στο τέρμα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν φεύγεις από την… πίσω πόρτα για κανένα λόγο.
Αυτό το κορίτσι που συναντούσα για πρώτη φορά είναι η ενσάρκωση του Ολυμπιακού πνεύματος. Αυτό το ‘έλα σήκω’ δεν το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.
Και όταν μου είπε ότι δεν μπορεί να τρέξει και με παρότρυνε να συνεχίσω, στο μυαλό μου είχα μόνο το να μπορέσω να της δώσω πίσω έστω το 1% αυτού που μου πρόσφερε»…

 

Συντάκτης

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα