Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Η παρακμή της Ελλάδας και η αναγέννησή της…

Του Γιάννη Λοβέρδου

Για πρώτη φορά ύστερα πολλά χρόνια, η συγκυρία στην καθημερινότητά μας είναι τέτοια, που μας δείχνει ότι δεν αντιμετωπίζουμε μόνο μια τεράστια οικονομική κρίση, αλλά ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο. Η χώρα διέρχεται τη βαθύτερη κοινωνική κρίση μεταπολεμικά, και βρίσκεται σε περίοδο βαθιάς παρακμής, διέξοδο από την οποία κανείς, μέχρι στιγμής, δεν μπορεί να διαβλέψει. Ασφαλώς ορισμένοι θα ισχυρισθούν ότι η λέξη παρακμή είναι πολύ βαριά. Όσο και αν υποφέρουμε οικονομικά υπήρξαν περίοδοι στη μεταπολεμική μας ιστορία κατά τις οποίες τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Φτώχεια, δικτατορίες, αυθαίρετες φυλακίσεις, πραξικοπήματα, ανεργία, ακόμα και εμφύλιος πόλεμος. Πράγματι, έτσι είναι. Αλλά πάντα όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε πανταχού παρούσα η ελπίδα, η προοπτική μιας καλύτερης κοινωνίας για την οποία μπορούσες να αγωνισθείς. Το όραμα ενός καλύτερου κόσμου, που ξεπερνούσε το μεμονωμένο Εγώ και υπεδείκνυε σε όλους μας τις ευθύνες μας, αλλά και το καθήκον μας σύμφωνα με τις αξίες που είχαμε διαμορφώσει συλλογικά ως κοινωνία. Ακόμα και όταν οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές ήταν έντονες, η σύγκρουση, συχνά αδυσώπητη και οδυνηρή, εδραζόταν σε αξίες, οράματα και προοπτικές. Και παντού, ακόμα και στις πλέον δύσκολες ημέρες που πέρασε αυτός ο τόπος, στη βαθιά πείνα και απελπισία του χειμώνα του 1942 για παράδειγμα, όταν χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν καθημερινά από την πείνα και τους φόρτωναν στα κάρα για να τους στοιβάξουν πρόχειρα σε χώρους ταφής, κυριαρχούσε η ελπίδα στους γονείς και στους παππούδες μας. Ο εφιάλτης θα τέλειωνε. Ο κατακτητής θα έφευγε. Η κοινωνία θα έβρισκε ξανά το δρόμο της, όπως και τον βρήκε.
Σήμερα, ασφαλώς, η οικονομική κρίση, όσο βαθιά και μεγάλη και αν είναι, δεν μας έχει κάνει να επιστρέψουμε σε εκείνες τις μέρες της συγκλονιστικής ένδειας και ανέχειας. Όμως σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη Ιστορία, λείπει από την κοινωνία μας η ελπίδα και η προοπτική. Ακόμα και αν καταφέρουμε και τιθασεύσουμε την πρωτοφανή δημοσιονομική κρίση που διερχόμαστε, όπως επιδιώκει η κυβέρνηση, ακόμα και αν πετύχουμε να πείσουμε τις αγορές και τους Ευρωπαίους εταίρους μας να διατηρήσουν τη ροή του δανεικού χρήματος απρόσκοπτη προς τη χώρα μας, θα αποκτήσουμε, άραγε, την αίσθηση του καθήκοντος, που θα μας κάνει να εργαζόμαστε και να δημιουργούμε αρμονικά αδιαφορώντας για τον εύκολο πλουτισμό εις βάρος των συμπολιτών μας και του κοινωνικού συνόλου; Θα θέσουμε στόχους να διακριθούμε στους τομείς εκείνους, που έχουν σημασία σήμερα παγκοσμίως, όπως είναι η Έρευνα, η Επιστήμη, η Τεχνολογία, η Καινοτομία; Θα καταπολεμήσουμε τη γενικευμένη ανομία, που χαρακτηρίζει όλους μας, και θα διαμορφώσουμε, άραγε, μια κοινωνία αξιών; Θα πάψει να είναι μοναδική μας επιδίωξη η εξασφάλιση του εύκολου πλουτισμού, που θα μας φέρει την εύκολη ηδονή και απόλαυση; Θα πάψει το «δήθεν» να επικρατεί σε μια ουσιαστικά μίζερη καθημερινότητα χωρίς σκοπό και χωρίς κατεύθυνση; Τα φαινόμενα που εξέθρεψε η Μεταπολίτευση, ακόμα και στην περίπτωση που διασωθούμε από την πρωτοφανή κρίση που διερχόμαστε, θα επανεμφανισθούν τα ίδια και χειρότερα. Και το διαπιστώνουμε καθημερινά, όταν βλέπουμε τους περισσότερους συνανθρώπους μας να μην έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και να απαιτούν να συνεχισθεί η ίδια κατάσταση, όπως πράττουν πολλοί, με πρώτους και χειρότερους τους αγρότες. Γι’ αυτό και υποστηρίζουμε ότι η Ελλάδα βιώνει τις συνέπειες μιας βαθιάς παρακμής. Ο συβαριτισμός των τελευταίων τριών δεκαετιών μάς φέρνει κοντά στην καταστροφή. Και δυστυχώς οι επιλογές μας μετά το ξέσπασμα της κρίσης είναι η μία χειρότερη από τις άλλες. Αντί να σπάσουμε τα δεσμά από τον κρατισμό και το λαϊκισμό που δεν μας επέτρεψε επί δεκαετίες να γίνουμε μια σύγχρονη, δημοκρατική, ελεύθερη, δημιουργική, παραγωγική χώρα, πρότυπο για όλη την Ευρώπη, συνεχίζουμε να υποκύπτουμε στις υπερβολές και στα ψέματα των χειρότερων κρατιστών και λαϊκιστών που έχουν υπάρξει. Της μαρξιστικής Αριστεράς. Πολύ φοβάμαι ότι με τα χέρια μας βγάζουμε τα μάτια μας…

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα