Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Θεαματικός Ολυμπιακός με υπογραφή Πορτογαλίας!

Από την Uniao Lamas, που ξεκίνησε ως πρώτος προ- πονητής το 2006, μέχρι τις Lusitania και Espinho που ακολούθησαν, αλλά και την τετραετία 2010- 2014 στη Maritimo, τη Rio Ave μέχρι και τη Vitoria Guimaraes, οι βασικοί άξονες της προπονητικής φιλοσοφίας του Πέδρο Μαρτίνς παρέμειναν ίδιοι, με στοιχεία που υιοθετήθηκαν και από το παιχνίδι του Ολυμπιακού. Η διάταξη που χρησιμοποιεί ο 48χρονος τεχνικός είναι το 4-2-3-1 (εναλλακτικά καταφεύγει σε 4-3-3, και σπανιότερα παίζει με δύο κεντρικούς επιθετικούς, με τέσσερα χαφ σε ρόμβο). Δίνει ξεχωριστή σημασία στην ανάπτυξη από τα άκρα και ζητά συνεχή ανεβάσματα των πλάγιων μπακ, με ταυτόχρονη μετατόπιση των ακραίων κυνηγών προς τον άξονα και εντός περιοχής. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί να φέρει ανισορροπία στην αντίπαλη άμυνα. Με τον παίκτη που παίζει πίσω από τον επιθετικό να κινείται στο όριο της περιοχής, με στόχο να μαζέψει την επαναφορά, εκτελώντας από την πίσω γραμμή και χωρίς πίεση, και τους δύο κεντρικούς μέσους πάντα στα λίγα μέτρα εκτός περιοχής, με διπλή αποστολή. Να αποτελέσουν στήριγμα για την κατοχή της μπάλας και να καλύψουν ανασταλτικά το χώρο τόσο στον άξονα όσο και στα άκρα. Ο Πέδρο Μαρτίνς θέλει να γεμίζει την αντίπαλη περιοχή με τους ακραίους επιθετικούς του. Η ανασταλτική συμπεριφορά των ομάδων του έχει δύο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το στένεμα του γηπέδου και την επιρροή των δύο κεντρικών μέσων στην αμυντική λειτουργία. Ο Πορτογάλος θέλει η ομάδα να μαζεύεται προς τον άξονα, αναγκάζοντας τον αντίπαλο να στέλνει την μπάλα στο πλάι, θεωρώντας πως όσο στενεύει η γωνία δημιουργίας και εκτέλεσης τόσο πιο εύκολο γίνεται το έργο αναχαίτισης. Ο Μαρτίνς επιμένει πολύ στη σύνδεση των δύο κεντρικών μέσων σε φάση άμυνας. Θέλει οι δύο τους να κινούνται ψηλά και σε πολύ κοντινή απόσταση μεταξύ τους, με σκοπό να πρεσάρουν αποτελεσματικά και να αυξάνουν τις πιθανότητες επανάκτησης της μπάλας όσο πιο ψηλά και μακριά από την περιοχή της ομάδας τους γίνεται. Το έργο του Πέδρο Μαρτίνς ήταν εξ αρχής δύσκολο στον Πειραιά, καθώς το ρόστερ άλλαξε σε μεγάλο ποσοστό και μέσα σ΄ ένα δίμηνο καλοκαιρινής προετοιμασίας διαφοροποίησε από το μηδέν την εικόνα της ομάδας. Ο Πορτογάλος είναι ασφαλώς θιασώτης του αποτελέσματος. Αυτό θέλει να διασφαλίσει πριν ψάξει οτιδήποτε άλλο στο χορτάρι, κατάφερε ωστόσο να συνδυάσει στον Ολυμπιακό και το θέαμα. Ο πιο θεαματικός Ολυμπιακός των τελευταίων ετών βασίζεται κυρίως σε δεξιοπόδαρους ακραίους κυνηγούς και τον Φορτούνη. Μετρήστε: Λάζαρος, Ποντένσε, Ναουέλ δεξιοπόδαροι. Από τους εξτρέμ που έχει η ομάδα μόνο ο Φετφατζίδης είναι αριστερός, που ήρθε το καλοκαίρι μετά από τρία χρόνια απουσίας από την Ευρώπη με τη μεταγραφή του στην Αλ Αχλί. Η ισορροπία στις πτέρυγες δεν είναι, ωστόσο, πάντοτε εφικτή, και επειδή ο Φετφατζίδης δεν θέλει να παίζει αριστερά. Όλοι οι κυνηγοί των «ερυθρολεύκων» είναι δεξιοπόδαροι. Το ίδιο σενάριο και στα χαφ με τους Γκιγέρμε, Καμαρά, Νάτχο, Τουρέ και Φορτούνη να δουλεύουν μόνο με το δεξί! Μοναδικός αριστεροπόδαρος ο Μπουχαλάκης, που μάλιστα είναι ουσιαστικά η συνέχεια της άμυνας. Ο Ολυμπιακός δείχνει να χάνει την παράδοση με τα καλά αριστερά πόδια. Επί Μάρκο Σίλβα είχε φέρει από την Πορτογαλία δύο αριστεροπόδαρους εξτρέμ (Σεμπά και Ερνάνι). Επί Μίτσελ είχε πρώτα τον Κάμπελ και μετά τον Σουηδό Ντουρμάζ. Και επί Βαλβέρδε τον Ριέρα. Ακόμη και πέρσι είχε τον επίσης αριστεροπόδαρο Μαροκινό διεθνή Καρσελά. Στα σχήματα που επιλέγει ο Πορτογάλος Μαρτίν βασικό ρόλο έχει ο Τσιμίκας αριστερά στην άμυνα, και αμέσως μετά υπολογίζεται ο Κούτρης, ενώ μεσοεπιθετικά ο Ποντένσε και ο Χριστοδουλόπουλος ήταν εξ αρχής οι βασικές μονάδες στις πτέρυγες. Ο συνωστισμός στα κεντρικά χαφ μπερδεύει, είναι η αλήθεια, τη δουλειά του και αναδιαμορφώνει κάθε φορά τη λειτουργία στον άξονα. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, ωστόσο, των μονάδων του υπάρχουν στιγμές που συμβάλλουν στην ποιότητα του παιχνιδιού, όσο και αν πολλές φορές επιλέγονται πολλές ατομικές προσπάθειες.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα