Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Και είμαστε ακόμα ζωντανοί! – του Δ. Αλεξόπουλου

Το καινούργιο έτος, το 2018, έκανε ποδαρικό Δευτέρα ή άλλως «τσαγκαροδευτέρα»! Και να ‘ταν μόνο αυτό… Είναι και σε «ενδιαφέρουσα»! Εγκυμονεί πολλά: από το Σκοπιανό, την «καθαρή» έξοδο από τα Μνημόνια, ίσως εκλογές κατά το φθινόπωρο, και ποιος ξέρει τι άλλο ενδεχόμενα να προκύψει. Η «κοιλιά» της χώρας είναι μυτερή και προς τα πάνω, και μάλλον αναμένονται εξελίξεις.
Μετά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου τον Μάιο του 2010, για κάθε χρονιά που έρχεται και φεύγει, λέμε και γράφουμε για «annus horribilis». Και δεν βαρεθήκαμε να το λέμε και να το γράφουμε. Και πώς να βαρεθούμε άλλωστε; Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ε.Ε. που αρέσκεται στην ηδονική νιρβάνα της περιδίνησης στην κρίση για 8 τουλάχιστον χρόνια. Και κάθε χρονιά που φεύγει αφήνει πίσω της μια ζοφερή πραγματικότητα γεμάτη φόρους, υποβάθμιση ποιότητας ζωής, γκρίνιες και τσακωμούς. Και όμως, το ξαναλέω: Αρεσκόμαστε! Κοινώς, μας αρέσει!
Είναι κάτι σαν την Τουρκοκρατία. Το αφήγημα των 400 χρόνων σκληρής σκλαβιάς έχει καταρρεύσει εδώ και χρόνια από σοβαρούς ιστορικούς: είχαμε οργανωθεί, είχαμε κοινότητες, τοπικούς αφέντες που μίλαγαν με την Πύλη (κάθε ομοιότητα με το σήμερα είναι συμπτωματική…), είχαμε Εκκλησία ελεύθερη, και το μόνο που ενδιέφερε τον Τούρκο ήταν οι Οθωμανοί πολίτες (δλδ και εμείς) να πληρώναμε στην ώρα μας τους φόρους μας. Μη γελάτε. Το επαναλαμβάνω πως κάθε ομοιότητα με το σήμερα είναι εντελώς συμπτωματική…
Όμως, μη γελιόμαστε: Δεν θα ξεκίναγε ποτέ η Επανάσταση του 1821 εάν η ιστορική συγκυρία δεν επέβαλε τη διάλυση των μεγάλων αυτοκρατοριών της εποχής. Βρήκε «ιστορικό αέρα» ο υπόδουλος Ρωμιός και καπάτσος όπως πάντα, ανέπνευσε. Δόξα τω Θεώ, για σχεδόν 200 χρόνια τώρα, ακόμα αναπνέουμε… Και όπως δεν θα ξεκίναγε ποτέ, ή, καλύτερα, δεν θα στέριωνε ποτέ, η Επανάσταση εάν δεν ήταν η συγκυρία που βοήθησε καθοριστικά τότε, έτσι και τώρα, που «θα βγούμε» από τα Μνημόνια το καλοκαίρι του 2018, δεν είναι γιατί καταφέραμε κάτι, αλλά γιατί οι σύμμαχοί μας βαρέθηκαν να μας δανείζουν για τόσα χρόνια με σχεδόν μηδενικά επιτόκια και φοβούνται την άνοδο της Ακροδεξιάς στις πατρίδες τους. «Νισάφι πια», μας λένε λοιπόν, «του κάθεται του Τσίπρα» μια χαρά, και το παρουσιάζει σαν κυβερνητική επιτυχία. Όπως και τότε, έτσι και τώρα…
Τα ίδια, βέβαια, παντού: Και στο Σκοπιανό και με τους Αλβανούς, οι γείτονες ορέγονται Ευρώπη και ευρώπουλα και θέλουν ένα «Ο.Κ.» από εμάς. Γι αυτό και οι υποχωρήσεις. Όχι πως καταφέραμε τίποτα με τις εμμονικές αντιλήψεις μας για την ονομασία της ΠΓΔΜ εδώ και 30 χρόνια.
Ξέρουμε λοιπόν οι Ρωμιοί, οι ραγιάδες, οι νεο-Έλληνες και περιμένουμε και υπομένουμε… Διαχρονικά.. Και στο τέλος, στο φευγιό μιας χρονιάς και στην ανατολή μιας καινούργιας αρεσκόμαστε να ψιθυρίζουμε εσώψυχα το γνωστό ρεφρέν «κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα»… Και ελπίζουμε…

Η βιογραφία του Κ. Μήτση