Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Καταδίκη της Ουνίας με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών στη Μεγάλη Σύνοδο

 

Το ζήτημα της Ουνίας και την καταδίκη της, ως μέθοδος που απάδει του Ορθόδοξου φρονήματος, κατάφερε και πέτυχε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Λιάπης στη διάρκεια της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου που πραγματοποιήθηκε στη Κρήτη. Μάλιστα είναι η πρώτη φορά που κατοχυρώνεται σε συνοδικό επίπεδο η καταδίκη της Ουνίας!

Το γεγονός είναι πολύ σημαντικό καθώς η Ουνία, οι ακολουθούντες δηλαδή το Ορθόδοξο τυπικό ρωμαιοκαθολικοί αποτελούν ένα από τα κορυφαία σημεία τριβής στον χριστιανικό κόσμο μεταξύ των Καθολικών και Ορθοδόξων και αποτελεί ένα μόνιμο πονοκέφαλο για την Ορθοδοξία στις πρώην Ανατολικές χώρες της Ευρώπης όπου ο Ουνιτισμός έχει μεγάλη διείσδυση στους πιστούς και προσελκύει κόσμο που παραπλανάται και νομίζει ότι πρόκειται για γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στην χώρα μας οι Ουνίτες τηρούν στις τελετές τους το βυζαντινό τυπικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τη γενική αισθητική της λατρείας της. Οι κληρικοί φέρουν άμφια του βυζαντινού τύπου, ενώ οι ναοί είναι επιπλωμένοι και διακοσμημένοι όπως και οι λοιπές ορθόδοξες εκκλησίες. Η λατρευτική μουσική είναι συνήθως το βυζαντινό εκκλησιαστικό μέλος, αν και ψάλλονται ύμνοι και σε μέλος δυτικό και χρησιμοποιείται μουσικό όργανο. Μία αξιοσημείωτη διαφοροποίηση των Ουνιτών στη χώρα μας από τους Ορθοδόξους είναι ότι στο πνεύμα των λειτουργικών μεταρρυθμίσεων της Β’ Βατικανής Συνόδου (1965) ορισμένες δεήσεις εκφωνούνται στα νεοελληνικά.

Η μετάληψη γίνεται με ένζυμο άρτο και οίνο, αλλά οι Ουνίτες, κατά πιστή εφαρμογή μιας διάταξης της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, δεν χρησιμοποιούν λαβίδα (κουτάλι) για τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας. Ο κληρικός παίρνει από το δίσκο με το χέρι μικρές μερίδες άρτου, τις εμβαπτίζει στο ποτήριο του οίνου και μεταδίδει το μυστήριο στους πιστούς.

Ο όρος Ουνία ή Ουνιτισμός (λατινικά unio που σημαίνει ένωση) συνδέεται νοηματικά με ό,τι το 1596 έλαβε στην Πολωνία επίσημα το όνομα Unia που χρησιμοποιήθηκε έκτοτε για να χαρακτηρισθεί η ενωτική κίνηση ανατολικών ορθοδόξων Εκκλησιών με τον Πάπα της Ρώμης. Με τον υποτιμητικό και αρνητικά χρωματισμένο όρο Ουνία, εννοείται από την πλευρά της Ορθοδοξίας «το θρησκευτικό και πολιτικό σχήμα, που δημιουργήθηκε από τους ιθύνοντες της Καθολικής Εκκλησίας από τον Παπισμό για τον εκδυτικισμό της μη λατινικής Ανατολής, την πνευματικοπολιτική δηλαδή υποταγή της στην εξουσία του Πάπα». Έτσι σήμερα οι Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες (Ουνίτες) είναι αυτόνομες συγκεκριμένες εκκλησίες που βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα. Μαζί με την Λατινική Εκκλησία, συνθέτουν την Καθολική Εκκλησία. Οι λειτουργικές, λατρευτικές και θεολογικές παραδόσεις τους, μοιράζονταν από κοινού με άλλες Ανατολικές Χριστιανικές Εκκλησίες με τις οποίες κάποτε συνδέονταν, όπως οι Ανατολικές Ορθόδοξες και οι Αρχαίες Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η Ουνία θεωρείται επικίνδυνη και αιρετική για τον ορθόδοξο χριστιανισμό από τους θεματοφύλακές του.

Η Ουνία στην Ελλάδα

Η ουνιτική εκκλησία της Αθήνας είναι η μικρότερη και η πιο προβληματική ανάμεσα στις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, (Ουνιτικές). Έχει μόνον 3 ενορίες με 6.000 πιστούς από τους οποίους ούτε οι 1.000 είναι έλληνες και οι υπόλοιποι ουκρανοί και νεοαφιχθέντες μετανάστες «χαλδαίοι» δηλαδή ιρακινοί. Δημιουργήθηκε 1,5 αιώνα πριν εξαιτίας της προσιλιτιστικής επιμονής του πρώτου της Επισκόπου Ιωάννη Μαραγκού, ενός Λατίνου με βυζαντινά άμφια, που ενθρονίστηκε στην Αθήνα το 1875 και δικάστηκε και καθαιρέθηκε από το Βατικανό, (πάπας Πίος ΙΧ) εξαιτίας οικονομικών και σεξουαλικών σκανδάλων με μοναχές μιας αδελφότητας που δημιούργησε ο ίδιος.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος πάντοτε θεωρούσε αυτή την «εμφύτευση» ως μια βαρύτατη εισβολή στην περιοχή ευθύνης της. Είναι αλήθεια ότι τόσο το 1975 με τον πάπα Παύλο τον 6ο όσο και το 2008 με τον Βενέδικτο 16ο ζητήθηκε πιεστικά από την Αγία Έδρα η αποφυγή της εκλογής Ρωμαιοκαθολικού Επισκόπου σε ελληνικό έδαφος για μια τόσο μικρη κοινότητα.

Το 1975 η παπική επιτροπή για την ενότητα των χριστιανών με πρόεδρο τότε τον καρδινάλιο Johannes Willebrands και γραμματέα των αρχιεπίσκοπο Pierre Duprey, είχε επισήμως διαβεβαιώσει την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ότι μετά τον θάνατο του επισκόπου δεν θα υπήρχε διαδοχή με άλλον επίσκοπο αλλά μόνον με έναν τοποτηρητή. Και όμως με μία αιφνιδιαστική κίνηση του υπεύθυνου παπικού συμβουλίου, πείσθηκε ο πάπας Παύλος ο 6ος να ενδώσει και να ενθρονίσει διάδοχο τον επίσκοπο Ανάργυρο Πρίντεζη. Η Εκκλησία της Ελλάδος αντέδρασε σκληρά και μάλιστα γραπτώς στην εκλογή του, που κριτικαρίστηκε από τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο.
Αλλά και το 2008 έγινε το ίδιο. Πάλι η Ρώμη ενθρόνισε στην Αθήνα έναν άλλο επίσκοπο τον έλληνα Δημήτριο Σαλλάχα που απασχόλησε τις ειδήσεις διότι τον συμπεριέλαβε ο Πάπας Φραγκίσκος ως σπεσιαλίστα της ποιμαντικής ελεημοσύνης που στην ανατολή αποκαλείται «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ», στην επιτροπή που ο ίδιος προετοίμασε για την προβληματική μεταρρύθμιση που αφορά στην ακύρωση του γάμου που άρχισε τις εργασίες της στις 8 Δεκεμβρίου 2015.

Και από τον Πάπα Φραγκίσκο Μπεργκόλιο η ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία περίμενε μια μη επισκοπική διαδοχή του κ. Σαλλάχα, που παραιτήθηκε λόγω ηλικίας εφόσον υπερέβη τα 75 χρόνια. Αλλά και πάλι θα απογοητευτεί διπλά διότι ο διάδοχος είναι όχι μόνον Επίσκοπος αλλά δεν είναι καν Έλληνας αλλά Ισπανός! Πράγματι, η παπική επιτροπή για τις ανατολικές εκκλησίες, (ουνιτικές) μη έχοντας από την καθολική εξαρχία της Αθήνας κανέναν εκλόγιμο υποψήφιο από τους 6 κληρικούς προχώρησε υπό την προεδρία του Καρδιναλίου Leonardo Sandri στην εξεύρεση διαδόχου από το εξωτερικό. Με μεγάλη αδιακρισία και ασέβεια απέναντι στην Ορθόδοξη Εκκλησία προχώρησε στην επιλογή του Ισπανού Βενεδικτίνου Moναχού, Manuel Nin, για ακόμη μια φορά λοιπόν ενός λατίνου με βυζαντινά άμφια που είναι ο Διευθυντής του Ποντιφικικού Ελληνικού Κολλεγίου, (Pontificio Collegio Greco), στη Ρώμη δηλαδή του «μισητού» στα μάτια των ελλήνων, ιδρύματος που δημιουργήθηκε το 1577 για να ετοιμάσει τους Ρ/Κ μισσιονάριους προκειμένου να εισβάλουν στην Ελλάδα και να προσηλυτίσουν τους Ορθοδόξους.

Η εκκλησία των Ουνιτών στην Αθήνα

Το 1958 οικοδομήθηκε στην Αθήνα ο ελληνόρρυθμος ναός της Αγίας Τριάδος στην οδό Αχαρνών, ενώ οι αδελφές της Παμμακαρίστου ίδρυσαν τρεις μονές στην Αθήνα και φιλανθρωπικά ιδρύματα, όπως το Νοσοκομείο «Η Παμμακάριστος» (οδός Ιακωβάτων), το ίδρυμα για το παιδί «Η Παμμακάριστος» (Νέα Μάκρη) και η Εστία Θεία Πρόνοια (Νέος Κόσμος). Η Ελληνική Καθολική Εξαρχία ανέπτυξε έντονη εκδοτική δραστηριότητα: μεταξύ άλλων εκδίδει την εφημερίδα «Καθολική» και διευθύνει τις «Εκδόσεις του Καλού Τύπου». Με την οικονομική μετανάστευση από τη δεκαετία του ’90 και έπειτα, ένας μεγάλος αριθμός πιστών προερχόμενων κυρίως από την Ουκρανία προστέθηκε στο ποίμνιο της Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας.

Επικεφαλής της Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας από το 2008 είναι ο επίσκοπος Δημήτριος Σαλάχας. Η Ελληνική Καθολική Εξαρχία είναι μία από τις εκκλησιαστικές περιφέρειες της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα, που δεν αναγνωρίζονται από την ελληνική πολιτεία. Το γεγονός αυτό ουσιαστικά δεν της επιτρέπει να προβαίνει σε αστικές πράξεις ως νομικό πρόσωπο και μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κτημάτων της.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα