Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα


«Κορόνες» απελπισίας, κενό αφήγημα – του Αντώνη Κατσαρού

Συμβαίνει συχνά με τις έννοιες που διαρκώς επαναλαμβάνονται. Τις υιοθετεί το μυαλό σε βαθμό που καθίστανται –γι’ αυτό και θεωρούνται πλέον– αυτονόητες, κι ενώ την ίδια ώρα παραλείπεται μία πολύ σημαντική παράμετρος, η οποία εξαρχής αφορά στη σημασία τους. Οι ευρωεκλογές σταχυολογούνται από την πλειοψηφία όσων τις επικαλούνται ως άκρως σημαντική διαδικασία σε αυτή τη χρονική συγκυρία. Ως κριτήριο για την επόμενη μέρα της χώρας, σε βαθμό εξαιρετικά καθοριστικό. Οι αναγωγές και οι παραλληλισμοί που οδηγούν σε τέτοια προσέγγιση πολιτικά είναι μάλλον προφανείς, όμως κανείς στα αλήθεια δεν εξηγεί τι ακριβώς ψηφίζουμε στις ευρωεκλογές. Έτσι κι αλλιώς, έχουν, λοιπόν, μια δυσκολία, καθώς ο μέσος ψηφοφόρος δεν ξέρει επί της ουσίας για ποιο λόγο πηγαίνει στην κάλπη. Σε τι χρησιμεύει αυτή η ψήφος που δίνει. Η ανάγνωση γίνεται ακόμη δυσκολότερη όταν προκύπτει η σύγκριση με τις εθνικές και τις δημοτικές. Τα προφανή και εύκολα, όπου στην πρώτη περίπτωση το αποτέλεσμα καθορίζει την κυβέρνηση και στη δεύτερη την Αρχή της τοπικής κοινωνίας. Πίσω στις ευρωεκλογές. Ο Μητσοτάκης «πήρε» τη λογική ευκαιρία και έχει δώσει σε αυτές προεκλογικό χαρακτήρα, καλώντας τους πολίτες να τις αντιμετωπίσουν ως «δημοψήφισμα», προκειμένου να φύγει ο Τσίπρας από την εξουσία, αφού λάβει το αναμενόμενο μήνυμα από το αποτέλεσμά τους. Κανείς δεν μπορεί να είναι, βέβαια, σίγουρος πόσο γρήγορα θα αντιδράσει ο πρωθυπουργός, όμως, εάν δεν μου διαφεύγει κάποια σημαντική λεπτομέρεια, έως τον Οκτώβριο το αργότερο, το Σύνταγμα της χώρας τον υποχρεώνει να προχωρήσει σε εθνικές εκλογές. Δεν είναι δηλαδή στο χέρι του να μην τις κάνει. Εάν ήταν, η «Πρώτη Φορά Αριστερή» κυβέρνηση θα αποφάσιζε να έμενε για πάντα στο Μαξίμου. Ποιος Μπρέζνιεφ και ποιος Γκορμπατσόφ… Την «προβολή» του σοβιετικού μοντέλου στη σύγχρονη Ευρώπη θα ζούσαμε (είναι καλό, πάντως, να επικαλούμαστε συχνά το Σύνταγμα στη διάρκεια της θητείας αυτής της κυβέρνησης…). Ο Τσίπρας όχι απλά αδιαφορεί για τους πολίτες εάν αυτοί καταλαβαίνουν τη σημασία των ευρωεκλογών, αλλά μπλέκει καθημερινά τις τοποθετήσεις του επιχειρώντας να δομήσει νέο αφήγημα. Εκτοξεύει αδιακρίτως «κορόνες» για την αναχαίτιση της Ακροδεξιάς, την πρόοδο της «Πράσινης Αριστεράς!», την απαγόρευση του εθνικισμού, του φασισμού, μπλα, μπλα, μπλα… Τα λέει για να τα πει. Καθώς ούτε η Ακροδεξιά ανεβαίνει (το αντίθετο) ούτε ο εθνικισμός δυνάμωσε. Όσο για την «Πράσινη Αριστερά», αναζητείται ακόμη. Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας δεν διατυπώνει κάτι συγκεκριμένο για τις ευρωεκλογές επειδή δεν ξέρει τι είναι χρήσιμο να πει. Δεν έχει ιδέα πώς θα μπορούσε να γυρίσει η πολιτική κατάσταση υπέρ του, γι’ αυτό «εκτοξεύει» ατάκες που όλες μπορεί να σημαίνουν κάτι, αλλά και τίποτα. Είναι, πάντως, σίγουρο πως εάν χρειαζόταν να απαντήσει σε κεντρικές ερωτήσεις, για τον αριθμό των μελών του Ευρωκοινοβουλίου, τα κράτη-μέλη και τις τάσεις που επηρεάζουν τα κόμματα, θα χρειαζόταν «σκονάκι». Για να τα ξέρεις, άλλωστε, είναι απαραίτητο να έχεις επίπεδο στο αγγλικό σου λεξιλόγιο…

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα