Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Λίλα Μπακλέση: «Η πειθαρχία η μεγαλύτερη προσωπική μου κατάκτηση στη Σχολή»

Τ ο πρώτο που σου κάνει εντύπωση όταν τη συναντάς είναι τα μεγάλα της γαλάζια μάτια και τα πλούσια σγουρά πυρόξανθα μαλλιά της. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα, αλλά την εγκατέλειψε, μαζί με τη Σχολή Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών όπου σπούδαζε (μόνο τέσσερα μαθήματα ήθελε ακόμη για το πτυχίο) και τους γονείς της, και ήρθε στην Αθήνα για να ακολουθήσει το όνειρό της στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Και καλά έκανε, γιατί στο μόνο που μπορώ να τη φανταστώ είναι να σου κόβει την ανάσα με το παίξιμό της είτε στο θέατρο, είτε στην τηλεόραση, είτε στην κωμωδία, είτε στο δράμα. Είναι έξυπνη με χιούμορ, προσγειωμένη, εργατική, χαμηλών τόνων και από τις πολύ αξιόλογες ηθοποιούς της γενιάς της! Φέτος ερμηνεύει και σκηνοθετεί μαζί με τον Κωνσταντίνο Μπιμπή -που έχει βραβευθεί και με τον «Σταυρό του Δημήτρη Χορν»- το έργο του Τηλέμαχου Τσαρδάκα «Οι Κάτω από τα αστέρια», που αφορά την ερωτική ιστορία ενός ζευγαριού μέσα από την αποκαλυπτική συνάντησή τους χρόνια μετά, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο «Άφα Ιδέα». Ο λόγος για την προικισμένη με πολλά χαρίσματα νεαρή ηθοποιό Λίλα Μπακλέση που φιλοξενούμε σήμερα.

Λίλα, από πότε άρχισε η αγάπη σας για την Υποκριτική; Από μικρή; «Μου άρεσε ανέκαθεν να λέω ιστορίες, και τώρα χαίρομαι που συνεχίζω να κάνω αυτό που αγαπώ!». Οι αναμνήσεις σας από τα χρόνια της Δραματικής Σχολής; Τι κρατήσατε από τους δασκάλους σας; «Ήταν τρία αρκετά απαιτητικά χρόνια, ένιωθα ότι ζούσα μέσα στη Σχολή. Είχαμε νοικιάσει οι περισσότεροι φοιτητές σπίτια στα Εξάρχεια, για να είμαστε όσο το δυνατόν πιο κοντά στην Πειραιώς, όπου ήταν το κτίριο της Σχολής. Αυτό που κρατάω ευλαβικά, είναι η πειθαρχία (ήταν η μεγαλύτερη προσωπική κατάκτηση) και η ανάγκη για αλήθεια μέσα σε κάθε ρόλο που καλούμαι να μελετήσω και να υπηρετήσω». Ο πρώτος σας ρόλος και τα πρώτα συναισθήματα μπροστά στο κοινό; «Η πρώτη μου επαγγελματική παράσταση ήταν στο Εθνικό Θέατρο, στη σκηνή του “Rex” στους “Μυστικούς Αρραβώνες” του Γρηγορίου Ξενόπουλου και σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Ήταν υπέροχο να παίζω σε αυτή τη σκηνή, για να βγω όμως την πρώτη φορά μπροστά σε 600 άτομα χρειάστηκα ένα σπρώξιμο από την αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου». Εκτοξευτήκατε με το ρόλο σας στο τηλεοπτικό «Ταμάμ», πώς αισθανόσασταν όταν σας αναγνώριζαν στο δρόμο; «Εκείνη την περίοδο δούλευα πάρα πολλές ώρες και άργησα πολύ να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ είχε αγαπήσει ο κόσμος τη σειρά. Ήξερα μόνο ότι πηγαίνει καλά! Αργότερα, όταν άρχισα να κυκλοφορώ, είχε πολύ ενδιαφέρον το ότι μου μιλούσαν στο δρόμο σαν να με ξέρουν από παιδί!». Με τι μότο πορεύεστε στη ζωή; «Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο μότο, προσπαθώ όμως να αντιμετωπίζω με θετική διάθεση την καθημερινότητα και να καταπιέζω τη ροπή μου προς την απαισιοδοξία». Με λογική ή συναίσθημα αποφασίζετε; «Θα πω πως με ένα συνδυασμό και των δύο». Ο ρόλος που υποδύεστε κάθε φορά, σας επηρεάζει; «Θα έλεγα ότι με κάνει να βλέπω τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία και να κατανοώ περισσότερο τις διάφορες πτυχές της ανθρώπινης φύσης». Όταν τελειώνει η παράσταση αφήνετε την ηρωίδα σας στο καμαρίνι; «Να σας πω, σκέφτομαι πάντα τι καινούριο μπορώ να δοκιμάσω στην επόμενη παράσταση». Τηλεόραση ή θέατρο; «Έχω και από τα δύο πολύ καλές αναμνήσεις. Ωραίες συνεργασίες, ωραία κείμενα, ωραίες ομάδες, καλές συνθήκες εργασίας». Ο πιο δύσκολος ρόλος σας; «Αυτός που παίζω τώρα, η Μενίτα στους “Οι Κάτω από τα αστέρια” του Τηλέμαχου Τσαρδάκα. Το καλό, μα και δυναμικό κορίτσι, που θα αργήσει, αλλά τελικά θα πάρει τη ζωή του στα χέρια του». Μια ηρωίδα που θέλετε να ενσαρκώσετε… «Τη Λαίδη Μάκβεθ στον “Μάκβεθ” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ». Τελικά, είναι θεραπευτική η Υποκριτική; «Νομίζω γεννά ερωτήματα, δεν προσφέρει απαντήσεις. Σου δίνει όμως τη δυνατότητα, αν το θέλεις, να εξερευνήσεις σε βάθος την προσωπικότητά σου». Μιλήστε μας για το έργο στο οποίο τώρα πρωταγωνιστείτε και έχετε σκηνοθετήσει μαζί με τον Κωνσταντίνο Μπιμπή. Τι είναι «Οι Κάτω από τα Αστέρια»; «Η ιστορία που έγραψε ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας αφορά δύο παιδιά στις αρχές της δεκαετίας του ’90, χωρίς Ίντερνετ και τα εργαλεία του, σε κάποιο νησί της χώρας, όταν είναι μόλις 14 ετών. Στα 16 τους θα καταλάβουν για πρώτη φορά τι σημαίνει έρωτας, περνώντας απ’ όλα του τα στάδια, που κάτω από τον έναστρο ουρανό γίνονται πιο έντονα και πιο αληθινά. Είναι οι έρωτές μας. Είναι οι επιλογές μας και είναι και οι στιγμές που δεν τολμάμε. Είναι τα καλοκαίρια μας, είναι τα πάρτι, η ανεμελιά, η θάλασσα, το μπλε, τα νησιά και οι διακοπές της εφηβείας μας. Είναι η ενηλικίωση και η αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Ξεκινήσαμε το έργο από την Πάτρα και συνεχίσαμε τις παραστάσεις σε ανοιχτά θέατρα σε όλη την Ελλάδα. Μετά την επιτυχία που είχαμε, αποφασίσαμε να το παρουσιάσουμε και στην Αθήνα, στο θέατρο “Άλφα Ιδέα”. Και οι θεατές το έχουν αγαπήσει και ανταποκρίνονται πολύ θερμά».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση