Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Μανόλης Παντελιδάκης: «Φύλαξα µακέτες µου γιατί είναι ντοκουµέντα»

Κατάγεται από το Ρέθυμνο, μεγάλωσε στα Εξάρχεια, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο, Σκηνογραφία στη σχολή «Βακαλό» και με υποτροφία στην «Ecole Nationale Superieure des Arts Decoratifes». Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Τα θεατρικά στα οποία έχει κάνει τα μαγικά του σκηνικά είναι αμέτρητα. Έχει συνεργαστεί με τα σπουδαιότερα ονόματα σκηνοθετών, στα μεγαλύτερα θέατρα, από Εθνικό, μέχρι ΚΘΒΕ, και σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα στην Αθήνα. Την εποχή αυτή έκανε τα σκηνικά για το έργο του Θόρντον Γουάιλντερ «Η Μικρή μας Πόλη» που κάνει πρεμιέρα στις 18/6, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο θερινό Θέατρο Λαμπέτη. Αγαπάει τη Σέριφο, όπου και περνά μέρες ξεκούρασης. Ό,τι και να γράψουμε για τον Μανόλη Παντελιδάκη που φιλοξενούμε σήμερα, είναι λίγο. Respect

Κύριε Παντελιδάκη, μας έχετε χαρίσει ονειρικά σκηνικά σε τόσα έργα και τελευταία στο «Η Mικρή μας Πόλη», στο θερινό «Λαμπέτη». Πείτε μας, από μικρός είχατε ταλέντο; Πώς ξεκίνησε το ταξίδι; «Από μαθητής συμμετείχα σε Θεατρικές Ομάδες και αργότερα στο Πάντειο, στο Πολιτιστικό Τμήμα, έχοντας συμφοιτητές τους Κραουνάκη, Νικολακοπούλου, Παυριανό, Καρτάλο (γκαλερί “Αγκάθι”), αλλά και στο Θεατρικό του πανεπιστημίου τους Παπαδημητρίου, Μποζώνη κ.ά. Μετά σπούδασα Σκηνογραφία στη Σχολή Βακαλό»

Το ξεκίνημα… δύσκολο; «Ήταν μια εποχή που ο Πολιτισμός ήταν ένα κεντρικό πεδίο για τους φοιτητές. Τότε γνώρισα και τον Τσαρούχη, που με δέχτηκε στο ατελιέ και στην προετοιμασία των παραστάσεων το “Τέλος του παιγνιδιού’’ με τον Μινωτή και το “Ευτυχισμένες ημέρες” με τη Μανωλίδου. Τι πιο φυσικό να φύγω στο Παρίσι με υποτροφία, να σπουδάσω Σκηνογραφία. Εκεί γνώρισα και τον σπουδαίο Βουτσινά. Tελειώνοντας τις σπουδές μου επέστρεψα και τότε μου πρότεινε ο Λαζόπουλος να κάνω τα σκηνικά για το “Τι είδε ο Γιαπωνέζος”. Άρχισα, επίσης, συνεργασία με τον Κακλέα, και έτσι ξεκίνησαν όλα. Όχι εύκολα, αλλά με δύο βασικούς άξονες πολύ αντίθετους, που διατρέχουν όμως έκτοτε την καριέρα μου. Η παρέα Νικολακοπούλου – Κραουνάκης – Πρωτοψάλτη – Βουτσινάς και τα “Μουσικά Θεάματα”, “Λεωφόρος” στο Γκάζι, Α. Βουγιουκλάκη, ο “Τεχνοχώρος” και οι Rock παραστάσεις των κόμικς στο “Παγοποιείο”».

Φυλάξατε μακέτες από σκηνικά σας; Γιατί και το σκηνικό είναι Τέχνη… «Έχω κρατήσει τις περισσότερες μακέτες, όχι γιατί είναι έργα Τέχνης, αλλά ντοκουμέντα».

Πώς ξεκινάτε να φτιάχνετε ένα σκηνικό; Παίζει ρόλο ο χώρος της σκηνής, οι οδηγίες του σκηνοθέτη, η υπόθεση του έργου; «Οι Πολιτικές Επιστήμες που σπούδασα και η μεθοδολογία είναι τμήμα του τρόπου που εμπνέομαι και αναλύω για να συνθέσω μια σκηνογραφία. Πρώτα αισθάνομαι την ατμόσφαιρα του θεάτρου. Διαβάζω τα έργα, αλλά αυτό που καθορίζει τα πάντα είναι η ματιά του σκηνοθέτη, γιατί η παράσταση που ονειρεύεται είναι η μόνη πραγματικότητα που θα δημιουργηθεί στη σκηνή από όλους μας».

Από τα σκηνικά ή και τα κοστούμια που δημιουργήσατε ποιου έργου σας δυσκόλεψαν περισσότερο και ποια αγαπήσατε πιο πολύ; «Πιο αγαπημένα μου σκηνικά είναι του “Τεχνοχώρου” με Κακλέα και ιδιαίτερα της “Αγγέλας”, με την Ντενίση στη “Θεοδώρα”, στην Επίδαυρο η “Λυσιστράτη” και “Οι Βάτραχοι” με Κακλέα, οι “Σκηνοβάτες” με Φασουλή, με την Πρωτοψάλτη στο “Γκάζι”, με τον Νταλάρα στην “Ιερά Οδό”, με τη Βίσση στους “Δαίμονες”. Τα πιο αγαπημένα μου κοστούμια “Οι Όρνιθες”. Έχω αγαπήσει όλες τις συνεργασίες μου με σκηνοθέτες, ηθοποιούς και τραγουδιστές, γιατί είχα την τύχη πάντα να δουλεύω κατ’ επιλογήν και με σταθερούς συνεργάτες, όπως η Σπυράτου, ο Φασουλής, η Βίσση, η Αρβανιτάκη, ο Νταλάρας, η Βανδή, η κ. Μαρινέλα, η Μιμή Ντενίση, και τα νέα παιδιά Χαραλαμπόπουλος, Αθερίδης, Σταυροπούλου, Χατζηπαναγιώτης κ.ά.».

Εκτιμάτε τι; Και απεχθάνεστε τι στους ανθρώπους; «Εκτιμώ τη φαντασία και την πρωτοτυπία και συγχωρώ τα πάντα στους ταλαντούχους που ζουν έστω και στα όρια, αλλά με πολύ θάρρος».

Ποια στιγμή ήταν αυτή που καθόρισε την καριέρα σας; «Η στιγμή που αποφάσισα ότι μοιραία θα κάνω και εχθρούς καθόρισε την καριέρα μου, τις αρχές, και τις πολύτιμες φιλίες μου».

Και το σπίτι σας που φτιάξατε στο εργοστάσιο του 19ου αιώνα κάτω από την Ακρόπολη, μοιάζει με σκηνικό, πείτε μας την ιστορία του… «Ζω και εργάζομαι 25 χρόνια στο παλαιό εργοστάσιο επίπλων της οικογένειας Φιλιππάκη, κάτω από την Ακρόπολη. Στο ισόγειο ήταν η Έκθεση και το κατασκευαστικό τμήμα, στον όροφο τα γραφεία και το βαφείο, στη συνέχεια από μια καταπληκτική σκάλα ανέβαινες στο σπίτι της οικογένειας, στα δωμάτια υπηρεσίας και πλυσταριά στην ταράτσα, όπου εγώ έχω τώρα το υπνοδωμάτιό μου, μέσω πάλι μιας υπέροχης ξύλινης σκάλας υπηρεσίας. Εκεί φαίνεται η δεξιοτεχνία του κ. Φιλιππάκη και του εργαστηρίου του, που τελευταία δουλειά του ήταν το εστιατόριο “G-B CORNER”. Ιστορικό πριν την τελευταία ανακαίνιση της “Μεγάλης Βρετάνιας”. Δυστυχώς, όταν βρήκα το κτίριο, κάθε έπιπλο, μηχάνημα ή ντοκουμέντο είχε χαθεί και οι ηλικιωμένοι γείτονες μου είπαν ότι ήταν του επίπεδου Σαρίδη στις δόξες του».

Τιμηθήκατε με 11 βραβεία και έπονται και άλλα. Για το χειμώνα τι προγραμματίζετε; «Θα συνεργαστώ με την Ντενίση στο έργο “Από Σμύρνη Σαλονίκη”, με τη Σπυράτου στην “Οδύσσεια” στο “Ολύμπια”, με τον Κακλέα πάλι στο “Ολύμπια” όπου θα κάνω την “Εύθυμη Χήρα” με τον Ισίδωρο Σιδέρη, μια παράσταση με τη Φρόσω Λύτρα, μια άλλη με τη Χρύσα Ρώπα και άλλη μια με την αγαπημένη Βίκυ Σταυροπούλου».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα