Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Μαρία Κτιστοπούλου: «Η Τέχνη έχει θεραπευτικές ιδιότητες»

Γεννήθηκε στην Αθήνα, και με ένα μεγάλο χάρισμα θα λέγαμε. Το ταλέντο της στη Ζωγραφική, που σε αφήνει ΕΚΣΤΑΤΙΚΟ, είναι τόσο ζωντανό! Σπούδασε Ζωγραφική στην ΑΣΚΤ και Γραφικές Τέχνες, και κέρδισε 3 κρατικές υποτροφίες από το ΙΚΥ. Έχει πάρει μέρος σε πάνω από 200 ομαδικές Εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και έχει διοργανώσει πάνω από 20 ατομικές της. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνείς Μπιενάλε, κυκλοφόρησε Μονογραφία σχετικά με το έργο της, ενώ, παράλληλα με τη Ζωγραφική, έχει διδάξει, έχει εργαστεί ως creative art director στο διεθνές διαφημιστικό δίκτυο «Lowe Alector» (1988-1999) και πήρε το πρώτο βραβείο για καταχώρηση της διαφημιστικής καμπάνιας για τη SOYA, στο 4ο Φεστιβάλ Ελληνικής Διαφήμισης στην Αθήνα. Έργα της περιλαμβάνονται σε ιδιωτικές συλλογές, πινακοθήκες και μουσεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από τις 5 Σεπτεμβρίου παρουσιάζει την Έκθεσή της «Χώμα και Νερό» με εκπληκτικούς πίνακες, στο Μουσείο της Ρόδου, η οποία θα διαρκέσει έως τις 20 Οκτωβρίου. Έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε τη ζωγράφο Μαρία Κτιστοπούλου. Κυρία Κτιστοπούλου, η αποκέντρωση της Τέχνης είναι κάτι που επιδιώκετε; «Ιστορικά και χρονικά έρχεται μόνο του αυτό. Είναι μοιραίο. Δεν το προκαλώ. Μου ζητούν να εκθέσω, όλα τα μουσεία έχουν έργα μου και με όλα τα μουσεία διατηρώ μια πολύ καλή σχέση. Η προηγούμενη αναδρομική μου Έκθεση έγινε επίσης στην περιφέρεια και ήταν η αρχή της δικής μου προσπάθειας να θυμηθώ τι έκανα παλαιότερα ώστε να συνδέσω το χθες, με το σήμερα και το αύριο της δουλειάς μου. Συγκεκριμένα, είχε γίνει το 2011 στην Πινακοθήκη Κυκλάδων στη Σύρο, όπου παρουσιάστηκε το σύνολο της δουλειάς μου από το 1985». Τι παρουσιάζετε στη Ρόδο; «Είμαι ευτυχής που εκθέτω σ’ αυτόν τον υπέροχο χώρο, σ’ αυτό το μοναδικό νησί. Παρουσιάζω τις τελευταίες δύο ενότητες δουλειάς μου από τις επτά που έχω ασχοληθεί στο σύνολο των 35 χρόνων παρουσίας μου στη Ζωγραφική. Ο τίτλος είναι “Χώμα και Νερό”, γιατί σ’ αυτές τις τελευταίες ενότητες ασχολήθηκα με το Νερό και με το Χώμα, τη Φύση. Το “Χώμα” αντιπροσωπεύουν τα δέντρα, τα οποία είναι προϊόν του Χώματος, της Φύσης, την οποία προσεγγίζω με νοσταλγία. Εμπνεύσθηκα ιδιαίτερα από την ελιά που έχει τη δυνατότητα να αναγεννιέται, να ανασταίνεται. Συμβολίζει την τελική νίκη της ζωής απέναντι στο θάνατο. Το “Νερό” αντιπροσωπεύουν οι τρικυμιώδεις θάλασσες. Είναι μεγάλη πρόκληση. Η πρόκληση είναι να μπορέσεις να συλλάβεις το Νερό, να το σταθεροποιήσεις και να το τοποθετήσεις στον καμβά, καθώς διακρίνεται για την ελευθερία και τη ρευστότητά του». Ποια είναι η σχέση του κοινού σήμερα με τη λεγόμενη Παραστατική Ζωγραφική; «Το κοινό που ασχολείται και αγοράζει Τέχνη διαθέτει και ανάλογη παιδεία. Είναι βασικός παράγων η εκπαίδευση για την ευαισθητοποίηση του κοινού στην Τέχνη. Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του κοινού, στο οποίο είναι άγνωστη λέξη η Τέχνη. Η εκπαίδευση του κοινού στη χώρα μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Διότι το έργο μετά τη δημιουργία του πρέπει να βρει το κοινό του, τον αποδέκτη του. Δεν είναι σκοπός του καλλιτέχνη να ομφαλοσκοπεί. Σκοπός του εικαστικού είναι ο διάλογος με το θεατή. Είναι ιδιαίτερα υγιές να αγοράζει κάποιος ένα έργο για να το βλέπει κάθε μέρα». Πόσο μάλλον ένα δικό σας… Πείτε μου, η Τέχνη ως επένδυση σήμερα στην εποχή της κρίσης, πόσο έχει πληγεί; «Σας ευχαριστώ, τα τελευταία χρόνια έχει μεταβληθεί το τοπίο. Το κοινό δεν έχει τη δυνατότητα να αγοράσει για να απολαμβάνει, λόγω της κρίσης. Και όσοι έχουν τη δυνατότητα προσπαθούν να επενδύσουν τα χρήματά τους για να τα κάνουν περισσότερα. Η κρίση είναι παγκόσμια, αλλά σε ορισμένες χώρες όπως η Ελλάδα αποκτά τραγικές διαστάσεις. Η κρίση αφορά την αγορά της Τέχνης και όχι την παραγωγή. Οι καλλιτέχνες παράγουν έργο καθημερινά, αλλά δεν υπάρχουν αποδέκτες. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν και να τα πουλήσουν. Η Τέχνη, ωστόσο, δεν είναι εμπορικό, αλλά πολιτιστικό προϊόν. Έχει να κάνει με την ύπαρξη. Η Τέχνη είναι η ζωή και η ζωή είναι Τέχνη». Οι δημόσιοι, οι ιδιωτικοί φορείς και οι συλλέκτες, τι στάση κρατούν απέναντι στην Τέχνη; «Παλαιότερα στην Ελλάδα, οι μεγάλοι και δημόσιοι Οργανισμοί μπορούσαν να οργανώνουν Εκθέσεις. Σήμερα έχουν τεράστια οικονομική αδυναμία ως προς τη διοργάνωση Εκθέσεων και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων. Από την άλλη, οι ιδιωτικοί χώροι αναλάμβαναν και χορηγούσαν μεγάλες πολιτιστικές εκδηλώσεις και Εκθέσεις. Σήμερα αυτό ολοένα και ελαττώνεται ή ζητούν χρήματα. Όσο για τους ιδιώτες, τους ρομαντικούς νεοσυλλέκτες της προηγούμενης εικοσαετίας, όπως τους ονόμαζα εγώ, αυτοί έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα. Πουλούν τις συλλογές τους έναντι πινακίου φακής». Ο καλλιτέχνης πώς νιώθει σ’ αυτό το σκηνικό, εντός της κρίσης; «Όλο αυτό το περιβάλλον προσδίδει στον καλλιτέχνη μεγάλη ανασφάλεια. Βέβαια, ποτέ ο καλλιτέχνης δεν ζούσε από τη Ζωγραφική. Ήταν προνόμιο των ολίγων να ζουν από τη Ζωγραφική. Μπορούσαν, όμως, να διδάξουν ή να κάνουν άλλα παράπλευρα επαγγέλματα. Τώρα, ούτε η διδακτική υπάρχει. Κλείνουν τα φροντιστήρια, οι σχολές όπου κάποιος μπορούσε να μάθει λίγο σχέδιο, λίγο χρώμα, να μάθει να ζωγραφίζει για τη δική του εξέλιξη και εκτόνωση. Αυτά τα μικροσχολεία έκλεισαν. Δεν υπάρχει μαθητολόγιο ικανό να τα συντηρήσει οικονομικά, με αποτέλεσμα να λιγοστεύουν οι δυνατότητες εύρεσης εργασίας των καλλιτεχνών. Οι γκαλερί επίσης αντιμετωπίζουν τεράστιο πρόβλημα και δεν μπορούν να συντηρηθούν. Στο υπουργείο Εμπορίου, στη λίστα των πληγέντων επαγγελμάτων, πρώτο έρχεται το επάγγελμα ζωγράφος. Από τότε που ξεκίνησε η κρίση, πριν εννέα χρόνια. Όταν τόσα χρόνια μετά, η κρίση συνεχίζεται, η αγορά της Τέχνης καταβυθίζεται». Τι είναι για σας η Τέχνη; «Για μένα η Τέχνη είναι ο δικός μου τρόπος να υπάρχω. Η δημιουργία είναι το οξυγόνο μου. Χωρίς ανάσα δεν ζεις. Γι’ αυτό και η ενασχόλησή μου με τη Ζωγραφική είναι ακαταπόνητη, καθημερινή και ασταμάτητη. Η Τέχνη απαιτεί, πάνω απ’ όλα, πάθος. Χωρίς πάθος δεν μπορείς να συνεχίσεις. Να ανοίξεις διάλογο με το θεατή. Κι εγώ θέλω να βρίσκομαι σε συνεχή επικοινωνία με τον αποδέκτη του έργου μου. Τόσο για μένα όσο και για εκείνον, η Τέχνη έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Χαρίζει ζωή. Για μένα ζωή χωρίς Τέχνη δεν νοείται… Έχω αυτό το δαίμονα μέσα μου, ο οποίος με κάνει να βρίσκομαι συνεχώς σε μια σπουδή, σε μια αέναη εικαστική διαδικασία».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση