Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Μια ομάδα χωρίς πατρίδα

Από την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων το 1896 μέχρι σήμερα, Ολυμπιακές ομάδες από 200 χώρες έχουν λάβει μέρος στην κορυφαία αθλητική και όχι μόνο διοργάνωση. Τον επόμενο μήνα στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ρίο Ντε Τζανέιρο, θα παρελάσει για πρώτη φορά μια διαφορετική Ολυμπιακή ομάδα. Μια ομάδα που εκπροσωπεί 59.5 εκατομμύρια ανθρώπους (τόσοι βρέθηκαν με την ολοκλήρωση της τελευταίας θλιβερής καταμέτρησης), αλλά δεν έχει… χώρα. Πρόκειται για μια ομάδα που σε μια εποχή που οι γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις έχουν κάνει άνω κάτω τον πλανήτη, έρχεται για να ενσαρκώσει το ίδιο των πνεύμα των Αγώνων και να στείλει τα μήνυμα της αδελφοσύνης, της ειρήνης και ευ αγωνίζεσθε σε όλες τις άκρες της γης. Είναι η Ολυμπιακή ομάδα των προσφύγων που εδώ και λίγες ημέρες αποτελεί πραγματικότητα.


Πρόκειται για ιστορική απόφαση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, που με τη συνεργασία της Ύπατης Αρμοστείας προσφύγων του ΟΗΕ θέλει όχι απλώς να ευαισθητοποιήσει τις πιο προνομιούχες κοινωνίες, αλλά να δείξει και εμπράκτως στους ανθρώπους που έχουν ξεριζωθεί από τις πατρίδες τους, ότι υπάρχει μια ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα. Την ομάδα που θα παρελάσει προτελευταία υπό τη σημαία της ΔΟΕ, στελεχώνουν 6 αθλητές και 4 αθλήτριες. Ο καθένας τους κουβαλάει τη δική του ιστορία.
Ο Ραμί, η Γιολάντε, ο Πάουλο, η Γιούσρα, ο Γιέιτς, η Ρόουζ, ο Ποπόλε, ο Γιόνας, η Αντζελίνα και ο Τζέιμς, είναι παιδιά του πολέμου. Δεν έχουν πατρίδα, αλλά έχουν όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο που παρά τις ασύλληπτες δυσκολίες που έχουν βιώσει μέχρι σήμερα, έχουν τη φλόγα για να το κατακτήσουν.

Ραμί Ανίς (Συρία – κολύμβηση)
Ο 25χρονος Ραμί είναι από την κατεστραμμένη πλέον Αλέπο της Συρίας. Από μικρός κολυμπούσε μαζί με το θείο του. «Το κολύμπι είναι η ζωή μου», λέει στην αρχή της διήγησης του. Όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί οι δικοί του τον έστειλαν αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη όπου σπούδαζε ο μεγαλύτερος αδελφός του. Θυμάται ότι είχε όλες και όλες δυο μικρές τσάντες και πως πίστευε ότι σε ένα μήνα το πολύ θα γύριζε σπίτι του.Ο μήνας έγινε χρόνια και από τη στιγμή που στην Τουρκία δεν έβλεπε μέλλον μπήκε όπως χιλιάδες συμπατριώτες του σε μια βάρκα και πέρασε στη Σάμο.

dis 1

Στην ατυχία του στάθηκε τυχερός αφού πρόλαβε ανοιχτά τα βόρεια σύνορα της χώρας μας και έτσι έφτασε μέχρι το Βέλγιο. Εκεί ξεκίνησε προπονήσεις με την πρώην Ολυμπιονίκη Καρίν Βερμπόβεν και τους τελευταίους μήνες βρίσκεται 9 ώρες την ημέρα στην πισίνα. «Παίρνω ενέργεια από αυτά που τραβάνε οι άνθρωποι σαν εμένα και θα προσπαθήσω να φέρω το καλύτερο αποτέλεσμα και γι’ αυτούς».

Γιολάντε Μαμπίκα (Λ.Δ. Κονγκό – τζούντο)
Ο εμφύλιος πόλεμος στην πατρίδα της, χώρισε τη Γιολάντε από τους γονείς της όταν ήταν ακόμη παιδί. Θυμάται ότι έτρεχε μόνη της προς ένα ελικόπτερο που την πήρε από το χωριό της για την Κινσάσα. Εκεί έμεινε σε ένα κέντρο για ορφανά παιδιά όπου και γνώρισε το τζούντο. «Το τζούντο δεν μου έδωσε πίσω τους γονείς μου, ούτε μου έφερε λεφτά. Με έκανε όμως πιο δυνατό άνθρωπο», λέει η 28χρονη τζουντόκα που το 2013 βρέθηκε στη Βραζιλία για να εκπροσωπήσει τη χώρα της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Μετά από μια ήττα η προπονήτρια της, της πήρε το διαβατήριο και της απαγόρευσε την πρόσβαση στο φαγητό. Η Γιολάντε δεν άντεξε. Το έσκασε από το ξενοδοχείο και ζήτησε πολιτικό άσυλο. Έκτοτε ζει σαν πολιτικός πρόσφυγας στο Ρίο και προπονείτε στη σχολή που έχει ιδρύσει ο Βραζιλιάνος αργυρός Ολυμπιονίκης, Φλάβιο Κάντο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, θέλει να κερδίσει ένα μετάλλιο και για αλλάξει τη ζωή της, αλλά όπως λέει: «κυρίως για να γίνει γνωστή η ιστορία μου και να παραδειγματίσει νέους ανθρώπους να μην τα παρατάνε».

Πάουλο Αμουτόν Λοκόρο (Ν. Σουδάν – στίβος)
Μέχρι πριν λίγα χρόνια ο 24χρονος Πάουλο δεν ήξερε τίποτα από τα όσα συνέβαιναν έξω από την πατρίδα του. Οι παιδικές του αναμνήσεις; Οι χειρότερες. «Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, στη χώρα μου είχαμε πόλεμο και εγώ φοβόμουν». Αυτός ο φόβος ήταν που τον έσπρωξε να περάσει τα σύνορα και να αναζητήσει ένα καλύτερο αύριο σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στην Κένυα. Εκεί παρακολουθώντας τα μαθήματα του ειδικού αθλητικού σχολείου, αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής.

Οι επιδόσεις του έδωσαν διαβατήριο για το προπονητικό καμπ της διάσημης παγκόσμιας πρωταθλήτριας Τέγκλα Λορούπε. Μέχρι τότε δεν είχα ούτε παπούτσια για προπόνηση και τώρα θα τρέξω στα 1.500 μέτρα στους Ολυμπιακούς. Δεν ξεχνώ τους πρόσφυγες στον καταυλισμό. Είμαι ακόμη ένας από αυτούς που απλώς έχει την ευκαιρία να κάνει κάτι ξεχωριστό. Αν τα καταφέρω θα μπορώ να βοηθήσω και αυτούς και την οικογένεια μου».

Γιούρσα Μαρντινί (Συρία – κολύμβηση)
Το κολύμπι έσωσε μια φορά τη Γιούσρα, όταν η βάρκα που την μετέφερε από τα παράλια της Τουρκίας στη Λέσβο άρχισε να βάζει νερά. Η 18χρονη Σύρια και η αδελφή της βούτηξαν στην παγωμένη θάλασσα και άρχισαν να σπρώχνουν το μισοναυαγισμένο σκάφος προς την ξηρά. «Ήταν τουλάχιστον 20 άτομα μέσα και οι περισσότεροι δεν ήξεραν να κολυμπάνε», λέει η νεαρή κολυμβήτρια που είχε εκπροσωπήσει τη Συρία στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2012.

Από την Ελλάδα πέρασε στην ΠΓΔΜ και η οδύσσεια της έλαβε τέλος με την άφιξη της τον Σεπτέμβριο του 2015 στο Σπαντάου της Γερμανίας. Γράφτηκε στον τοπικό κολυμβητικό όμιλο και πλέον ετοιμάζεται για τα 200μ. ελεύθερο των Ολυμπιακών Αγώνων. Στόχος της; «Θέλω να εκπροσωπήσω όλους τους πρόσφυγες. Να τους δείξω ότι μετά τον πόνο και την καταιγίδα έρχονται ήρεμες μέρες και να τους εμπνεύσω να κάνουν κάτι για τις ζωές τους».

Γιετς Πουρ Μπιέλ (Ν. Σουδάν – στίβος)
Ο 21χρονος Γιετς ήξερε από μικρός πως έπρεπε να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις. Η οικογένεια του εγκατέλειψε την εμπόλεμη ζώνη του Νοτίου Σουδάν και έκτοτε ζει σε προσφυγικό καταυλισμό στην Κένυα. Εκεί θέλησε να γίνει ποδοσφαιριστής, αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβε πως τα ατομικά αγωνίσματα του ταίριαζαν περισσότερο.

Ξεκίνησε τρέξιμο και εξελίχθηκε σε έναν ικανό δρομέα με ειδικότητα το 800άρι. Σε αυτή την κούρσα θα τρέξει στο Ρίο, έχοντας στο μυαλό του τρία πράγματα. «Για να φτάσω μέχρι εδώ πέρασα πολλές προκλήσεις και ξέρω ότι έχω μπροστά μου μια ευκαιρία για μια νέα ζωή. Όταν θα τρέχω θα έχω στο μυαλό μου τους νέους της πατρίδας μου γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα εκεί, τους γονείς μου και τους πρόσφυγες όλου του κόσμου. Μέσα από την εκπαίδευση αλλά και το τρέξιμο θα αλλάξουμε τον κόσμο».

Ρόουζ Ναθίκε Λοκόνγιεν (Ν. Σουδάν – στίβος)
Μέχρι πριν ένα χρόνο, η 23χρονη Ρόουζ δεν ήξερε καν το ταλέντο της στους δρόμους μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Έχοντας βιώσει τον εμφύλιο αλληλοσπαραγμό στην πατρίδα της και ζώντας από τα 10 της σε προσφυγικό καταυλισμό στην Κένυα, οι προτεραιότητες της, ήταν άλλες. Μέχρι που κέρδισε την δεύτερη θέση τον αγώνα10.000μ. που διοργάνωσε το σχολείο της, δεν είχε καν τρέξει ούτε ερασιτεχνικό επίπεδο.

Αμέσως την επέλεξαν για το επαγγελματικό προπονητικό καμπ δρομέων του Ναϊρόμπι και αφού ξεπέρασε το πρόβλημα που είχε με το να… φοράει παπούτσια, πλέον προετοιμάζεται για να πάρει μέρος στο Ολυμπιακό 800άρι. «Στο Ρίο θα εκπροσωπήσω το λαό μου και όλους τους πρόσφυγες και να πετύχω γυρνώντας πίσω θα διοργανώσω έναν αγώνα για την Ειρήνη», λέει ενόψει Ολυμπιακών Αγώνων η νεαρή πρόσφυγας από το Ν. Σουδάν.

Ποπόλε Μισένγκα (Λ.Δ. Κονγκό – τζούντο)
Η ιστορία του Ποπόλε έχει πολλά κοινά με της συμπατριώτισσας του Γιολάντε Μαμπίκα. Όταν ο πόλεμος έφτασε στο Κισινάγκι όπου έμενε, χωρίστηκε από την οικογένεια του και μετά 8 ημέρες στο δάσος οι άνθρωποι του ΟΗΕ τον βρήκαν και τον μετέφεραν σε ορφανοτροφείο της Κινσάσα. Εκεί ξεκίνησε το τζούντο και έφτασε μέχρι την Εθνική. Οι προπονητές του, κάθε φορά που έχανε έναν αγώνα τον κλείδωναν για μέρες σε ένα κλουβί και του έδιναν μόνο καφέ και ψωμί. Μέχρι που στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2013 αυτομόλησε.

Πλέον ζει σε μια φαβέλα του Ρίο, έχει παντρευτεί και ξεφορτώνει φορτηγά στη λαχαναγορά για 9 ευρώ την ημέρα. Η σκέψεις του μετά την επιλογή στην ομάδα των προσφύγων; «Το να είμαι μέλος αυτής της ομάδας με βοηθάει να συνεχίζω να ονειρεύομαι. Θέλω να δώσω ελπίδα σε όλους τους πρόσφυγες και να πάρω τη θλίψη τους. Θα κερδίσω ένα μετάλλιο και θα το αφιερώσω σε όλους τους πρόσφυγες του κόσμου».

Γιόνας Κίντε (Αιθιοποία – στίβος)
Ο 35χρονος Γιόνας τα τελευταία 5 χρόνια ζει μόνιμα στο Λουξεμβούργο. Η ζωή του έχει αποκτήσει μια κανονικότητα. Έχει μόνιμη στέγη και δουλειά (οδηγός ταξί) και ελεύθερο χρόνο για να προπονείται, αφού είναι μαραθωνοδρόμος. Μάλιστα τον περασμένο Οκτώβρη στην Γερμανία διένυσε την απόσταση, στον εντυπωσιακό χρόνο των 2 ωρών και 17 λεπτών. Η σκέψη του όμως πάντα γυρίζει στα όσα έζησε πριν φτάσει στο Λουξεμβούργο.

«Το να ζει κανείς στην Αιθιοπία είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Ήταν πολύ επικίνδυνα και η ζωή μου κινδύνευε κάθε μέρα», υποστηρίζει ο Αφρικανός που τονίζει πως η δημιουργία της Ολυμπιακής ομάδας προσφύγων στέλνει μήνυμα αισιοδοξίας. «Όλοι θα δουν ότι οι νεαροί πρόσφυγες αθλητές μπορούν να κάνουν το καλύτερο. Υπάρχουν βέβαια προβλήματα, πρόσφυγες ήμαστε και η ζωή μας δεν είναι εύκολη, αλλά όποιος έχει ζήσει σε προσφυγικό καταυλισμό, μπορεί να κάνει οτιδήποτε».

Αντζελίνα Ναντάι Λοχάλιτ (Ν. Σουδάν – στίβος)
Όταν ο πόλεμος έφτασε στο χωριό της η 6χρονη τότε Αντζελίνα δεν έγινε απλώς πρόσφυγας, αλλά χωρίστηκε και από τους γονείς της. «Τα πάντα στο χωριό μου καταστράφηκαν, δεν είχε μείνει τίποτα για να ζήσεις, αλλά το κυριότερο είναι ότι έχασα τους δικούς μου», θυμάται. Με τους γονείς της πάντως ξανασυναντήθηκε μόλις πέρσι. Είχαν μεσολαβήσει 15 χρόνια. Η Αντζελίνα ήξερε το ήταν καλή στους δρόμους όταν κέρδισε τους σχολικούς αγώνες στον προσφυγικό καταυλισμό όπου μεγάλωνε, αλλά και η ίδια εξεπλάγη όταν με την βοήθεια των προπονητών στο επαγγελματικό καμπ του Ναϊρόμπι κατάλαβε το πόσο γρήγορη ήταν.

Πλέον η μόνη σκέψη της καθώς προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (θα πάρει μέρος στα 1.500μ.), είναι το πώς θα βοηθήσει την οικογένεια της να σταθεί όρθια. «Αν έχεις χρήματα μπορείς να αλλάξεις τη ζωή τη δική σου και τον γύρω σου. Θέλω να πάω καλά στους Αγώνες και να γίνω μια καλή αθλήτρια ώστε να βγάλω χρήματα και να φτιάξω ένα ωραίο σπίτι για την οικογένεια μου».

Τζέιμς Νιάνγκ Τσένγκγιεκ (Ν. Σουδάν – στίβος)
Όταν ο Τζέιμς ήταν 13χρονών, οι γονείς του τον φυγάδευσαν από το χωρίο τους, προκειμένου να μην το απαγάγουν οι αντάρτες και τον στρατολογήσουν στις δυνάμεις τους. Λίγους μήνες αργότερα, όταν η οικογένεια επανενώθηκε σε προσφυγικό καταυλισμό της Κένυα, ο 28χρονος σήμερα Τζέιμς ήταν ήδη μέρος της σχολικής ομάδας στίβου, όπου νικούσε όχι μόνο τα παιδιά της ηλικίας του, αλλά και τα μεγαλύτερα.

Καθώς προετοιμάζεται για την κούρσα 800μ. του Ρίο, το μυαλό του είναι πίσω στα παιδιά του καταυλισμού. «Μερικοί από εμάς έχουμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες μια ευκαιρία να αλλάξουμε τη ζωή μας. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε το παρελθόν μας, τα αδέλφια και τις αδελφές μας. Αν τρέξω καλά ίσως να εμπνεύσω κάποιους από αυτούς. Ίσως στους καταυλισμούς να υπάρχουν ταλέντα που δεν έχουν ακόμη την ευκαιρία να φανούν. Εμείς πρέπει να βρούμε αυτά τα παιδιά και να τα βοηθήσουμε να αλλάξουν τη ζωή τους».

Συντάκτης

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα