Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Οι δήμαρχοι και οι λακκούβες

Eνα από τα επιχειρήματα που εξήλθον του έρκους των οδόντων των εν ενεργεία δημάρχων που ξαναθέτουν υποψηφιότητα, όταν καλούνται να απαντήσουν για την έλλειψη έργων υποδομής, ήταν η μείωσις της κρατικής επιχορηγήσεως προς τους δήμους, ένεκα της οικονομικής κρίσεως. Ουδέν αληθέστερον τούτου. Ακούγοντας τον δήμαρχο Πειραιώς Γιάννη Μώραλη, σε μία πρόσφατη συνέντευξή του, με έπιασε η ψυχή μου για την έλλειψη πόρων, αλλά και για την δυσκολία διαχειρίσεως ενός βεβαρυμένου από τα δάνεια των προηγούμενων δημοτικών Αρχών προϋπολογισμού. Τι να πρωτοκάνει, λοιπόν, ένας δήμαρχος όταν ξεκινά την θητεία του υπό το βάρος δανείων ύψους 130.000.000 ευρώ, όπως χαρακτηριστικώς εδήλωσε; Το νοικοκύρεμα των οικονομικών, όχι μόνον στον Πειραιά, αλλά στους περισσότερους δήμους, φαίνεται ότι υπήρξε η σαφής προτεραιότητα των αιρετών της κρίσεως. Τούτο δεν τους επέτρεψε να ασχοληθούν με έργα πνοής, αλλά ούτε και με τα λεγόμενα έργα της καθημερινότητος. Τα αποτελέσματα είναι ορατά διά γυμνού οδθαλμού. Λακκούβες στους δρόμους, εγκαταλελειμμένες παιδικές χαρές, αναξιοποίητη δημοτική περιουσία, περικοπές σε υπηρεσίες, για να αναφέρω μόνον ορισμένα. Η πολυθρύλητη έξοδος από τα Μνημόνια και η μετάβασις της ελληνικής Οικονομίας από την ύφεση στην ανάπτυξη, πάντοτε υπό την δαμόκλειο σπάθη της επιτηρήσεως των δανειστών, δημιουργούν νέα δεδομένα για την επόμενη ημέρα. Όσο και αν ακούγεται υπερβολικό, η ελεεινή κατάστασις των αθηναϊκών δρόμων, για να μιλήσω μόνον για τον τόπο όπου διαμένω, δέον να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος της δράσεως των νεοεκλεχθέντων δημοτικών αρχόντων. Είναι μία παράμετρος που δεν έχει μόνον οικονομική διάσταση, λόγω των ζημιών των οχημάτων, αλλά ενέχει κινδύνους και για την δημόσια ασφάλεια. Τα δυστυχήματα που συμβαίνουν καθημερινώς, από τις εν λόγω λακκούβες, είναι το καίριο επιχείρημα που θα πρέπει να πείσει τους δημάρχους προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η χαρά των συνεργείων

Oταν σπούδαζα στην Αμερική, κάθε φορά που έμπαινα σε ένα ταξί της Νέας Υόρκης και ακολουθούσα μία διαδρομή ένοιωθα ότι κάνω τραμπολίνο. Η κατάστασις των δρόμων της αμερικανικής μεγαλουπόλεως ήταν δραματική και, γιατί να το κρύψω, ένα αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας έκανε τα στήθη μου να φουσκώνουν, συγκρίνοντά τους με τις καλά ασφαλτοστρωμένες, τότε, οδούς μας. Περίπου τριάντα χρόνια αργότερα, κάνω τραμπολίνο στους αθηναϊκούς, και όχι μόνον, δρόμους. Ας αναφέρω ένα παράδειγμα της καθημερινότητός μου. Οδηγώντας μία μηχανή για να πάω από το κέντρο των Αθηνών στην Λεωφόρο Κηφισίας, επιλέγω ενίοτε τις οδούς Δεινοκράτους και Πανόρμου. Όσο και αν ακούγεται υπερβολικό, ως παλαιός σκιέρ νοιώθω ότι εξασκούμαι στο σλάλομ για να αποφύγω τις λακκούβες. Την ημέρα τα ποσοστά επιτυχίας της γιγαντιαίας καταβάσεως, για να χρησιμοποιήσω έναν τεχνικό όρο του σκι, είναι υψηλά. Το βράδυ, όμως, λόγω ελλείψεως φωτισμού, τα αμορτισέρ κάνουν «πάρτυ». Προ των εκλογών, μετά εκπλήξεως παρετήρησα να ασφαλτοστρώνονται επιλεκτικώς ορισμένοι δρόμοι, ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε. Επίσης, χωρίς να θέλω να ζηλώσω την δόξα του Ηρακλή Πουαρώ, μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωσις ότι υπάρχει μία ιδιαίτερη περιποίησις σε συγκεκριμένα σημεία, όπου κατοικούν συγκεκριμένοι άνθρωποι. Ίσως να έχω γίνει με τα χρόνια καχύποπτος, ίσως πάλι αυτή να ήταν πάντοτε η νεοελληνική πραγματικότης, το ζήτημα όμως της χαίνουσας πληγής που αποτελούν οι αναρίθμητες λακκούβες και των τρόπων επουλώσεώς της, φρονώ ότι πρέπει να μας απασχολήσει στην επιλογή των δημοτικών αρχόντων που καλούμεθα να εκλέξουμε την επόμενη Κυριακή.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα