Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Οι καταληψίες και ο… καταληψίας… – του Γ. Λοβέρδου

Το ότι το υπουργείο Παιδείας καταδίκασε την πρωτοβουλία του διευθυντή του Γυμνασίου Ρεθύμνου να παραπέμψει στη Δικαιοσύνη τους καταληψίες μαθητές, δεν με εξέπληξε. Το ότι τα’ βαλαν και με τη Δικαιοσύνη που τους επέβαλε 80 ώρες κοινωνικής εργασίας, πάλι δεν με εξέπληξε. Από τον σύντροφο Κ. Γαβρόγλου, ελέω Τσίπρα υπουργό Παιδείας, δεν περίμενα τίποτα καλύτερο. Μια κυβέρνηση καταληψιών με επικεφαλής τον αρχικαταληψία της δεκαετίας του 1990, δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό. Με προβλημάτισε, όμως, η συμπεριφορά της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου, που επενέβη ώστε να μην ισχύσει η απόφαση του δικαστηρίου. Με προβλημάτισε η στάση πολλών δημοσιογράφων, που ισχυρίστηκαν «μικρά παιδιά είναι, να μην τιμωρηθούν». Μα, η κοινωνική εργασία δεν είναι ποινή. Είναι διαπαιδαγώγηση. Γι’ αυτούς που επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά, (και η κατάληψη σχολείων είναι αντικοινωνική πράξη), η κοινωνική εργασία είναι ένας τρόπος για να επανενταχθούν σε μια συγκροτημένη και κανονικά λειτουργούσα κοινωνία.
Σε όλες τις πολιτισμένες και ανεπτυγμένες δημοκρατίες του κόσμου, από τις ΗΠΑ μέχρι τη Βρετανία, τον Καναδά ή τη Γερμανία, η κοινωνική εργασία αυτό το νόημα έχει. Πετάς σκουπίδια, το δικαστήριο σου επιβάλλει για κάποιες ώρες να μαζεύεις τα σκουπίδια. Προσέβαλες τους ηλικιωμένους, πας σε οίκο ευγηρίας για να προσφέρεις στους πιο ανήμπορους, κ.ο.κ. Είναι μια σύγχρονη, και άκρως σωστή και φιλελεύθερη, προσέγγιση στην αντιμετώπιση των αντικοινωνικών συμπεριφορών. Αντίθετα, η τρομακτική ανοχή σε αυτές τις ακραίες παράτυπες και παράνομες πράξεις και ενέργειες έχει ενισχύσει την έκνομη κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Αυτός, που καταλαμβάνει ένα δημόσιο σχολείο για χαβαλέ, αν γίνει ανεκτός (διότι σε ιδιωτικό σχολείο ουδέποτε γίνονται καταλήψεις γιατί δεν αφήνουν οι γονείς, που πληρώνουν αδρά) με τη λογική «δεν βαριέσαι, παιδιά είναι», στην επόμενη φάση θα γίνει χουλιγκάνος στα γήπεδα ή «Ρουβίκωνας» να πετάει μολότοφ, ή, σε ακραίες περιπτώσεις, πρωθυπουργός να καταστρέψει οριστικά τη χώρα. Βλέπετε ότι πολύ συχνά στην Ελλάδα έχουμε ανεχθεί ακραίες καταστάσεις. Δικαιολογούμε τα πάντα. Έχουμε φτάσει μέχρι του σημείου να δικαιολογούν κάποιοι αριστερούληδες, ακόμα και τις δολοφονικές απόπειρες εναντίον πρώην πρωθυπουργών. Είναι προφανές ότι αυτή η λογική είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την κατάντια της χώρας. Διότι το πρόβλημα δεν είναι πρωτίστως οικονομικό. Είναι αξιών, ήθους, και παιδείας.
Δυστυχώς, αυτή είναι η νοοτροπία των αριστερών, που επαναφέρουν όλες τις αντιδραστικές καταστάσεις του παρελθόντος στην Εκπαίδευση, από το πανεπιστημιακό άσυλο μέχρι τους «αιώνιους φοιτητές». Πάντα έλεγα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά εκπροσωπούν ό,τι το πιο αντιδραστικό, ό,τι το πιο παρωχημένο υπάρχει. Πολιτικές που μας γυρίζουν στο σκοταδισμό του παρελθόντος στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, από μια κυβέρνηση καταληψιών που έχει για επικεφαλής της τον αρχικαταληψία Αλέξη Τσίπρα…

 

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα