Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ο «αιώνιος αρχηγός»

Μεξικό, 1970. Η Βραζιλία, παρουσιάζοντας την καλύτερη ίσως Εθνική ομάδα όλων των εποχών, κατακτάει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για 3η φορά και η κούπα μένει για πάντα στη «Χώρα του καφέ». Μαζί μένει για πάντα στη μνήμη όλων των Βραζιλιάνων και η στιγμή που ο αρχηγός εκείνης της «σελεσάο», ο Κάρλος Αλμπέρτο, σήκωνε το βαρύτιμο τρόπαιο.

Μία σκηνή που έφερε τον πρωταγωνιστή της σε άλλη διάσταση. Για τους συμπατριώτες του ήταν ο άνθρωπος που έφερε το κύπελλο σπίτι και ξόρκιζε μια και καλή το φάντασμα του «Μαρακανάο» (σ.σ. την απώλεια του τίτλου το 50 μέσα στο «Μαρακανά» από την Ουρουγουάη). Για απανταχού τους ποδοσφαιρόφιλους ήταν αυτός που πετυχαίνοντας το τέταρτο γκολ της Βραζιλίας στον τελικό με την Ιταλία, αποτύπωσε πάνω στο χορτάρι του σταδίου «Αζτέκα» το περίφημο Jogo bonito και την ανωτερότητα της ομάδας που εκείνος οδηγούσε μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Ο θάνατός του μετά από καρδιακό επεισόδιο την περασμένη Τρίτη βύθισε στο πένθος ολόκληρη τη Βραζιλία και σκόρπισε θλίψη στους «εραστές» της στρογγυλής θεάς.


Ηγετική προσωπικότητα
Όπως καταλαβαίνετε, ο Κάρλος Αλμπέρτο ήταν από τους ανθρώπους που είχαν περάσει στην ποδοσφαιρική αιωνιότητα πολύ πριν η καρδιά του τον προδώσει. Μπορεί να φόρεσε τη φανέλα της Βραζιλίας μόνο σε ένα Μουντιάλ, αλλά έφτανε ώστε το απαιτητικό βραζιλιάνικο κοινό να του αποδώσει τον τιμητικό τίτλο του «αιώνιου αρχηγού» της «σελεσάο». Και με αυτή την προσφώνηση τον αποχαιρέτισαν οι συμπατριώτες του (που έχουν δει μετά από αυτόν το περιβραχιόνιο να περνάει σε παίκτες θρύλους όπως οι Σόκρατες, Ζίκο, Καφού, Ζιλμπέρτο Σίλβα κτλ) όταν έμαθαν ότι η καρδιά του έπαψε να χτυπάει. Αυτό συνέβη όχι γιατί ήταν απλώς ο άνθρωπος που πήγε το κύπελλο σπίτι, ούτε γιατί ήταν ο κατά πολλούς κορυφαίος δεξιός μπακ του 20ου αιώνα, αλλά γιατί ο Κάρλος Αλμπέρτο συγκέντρωνε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει όποιος φοράει στο μπράτσο το περιβραχιόνιο του αρχηγού μιας τέτοιας πραγματικά σπουδαίας ομάδας.
Έντονη προσωπικότητα, βλέμμα που έκανε συμπαίκτες και αντιπάλους να κοιτούν χαμηλά όταν τους μιλούσε και με γνώσεις για το παιχνίδι που ανάγκαζε ακόμη και τους προπονητές του να ακούνε τις παρατηρήσεις του.
Ο Κάρλος Αλμπέρτο ήξερε να βάζει την ομάδα πάνω από το εγώ του και παράλληλα να πείθει και τους γύρω του γι’ αυτό. Όταν τα φλας άστραφταν έδινε χώρο και πεδίο δόξας στους υπόλοιπους και όταν τα πράγματα στράβωναν ήταν εκεί για να σταθεί δίπλα σε όποιον τον είχε ανάγκη.
Το χρίσμα από τον Ζαγκάλο
Ένας από τους πρώτους που διέκριναν τα ηγετικά χαρίσματα του Κάρλος Αλμπέρτο ήταν ο Μάριο Ζαγκάλο. Μέλος της «σελεσάο» που κατέκτησε τα Μουντιάλ του 1958 και του 1962, ο Ζαγκάλο όχι απλώς τον επανέφερε στην Εθνική ομάδα (είχε παίξει σε όλα τα προκριματικά του 1966, αλλά είχε κοπεί από την τελική φάση), αλλά του έδωσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Μάλιστα ο Τύπος αρχικώς είχε αντιδράσει για την επιλογή του 25χρονου τότε δεξιού μπακ, αφού στην ομάδα υπήρχαν ονόματα πολύ πιο λαμπερά, όπως ο Πελέ, ο Τοστάο, ο Ζαϊρζίνιο και ο Ριβελίνιο, αλλά ο Ζαγκάλο ήταν κάθετος. Δικαιώθηκε για την επιλογή του και χρόνια αργότερα σε κάποια συνέντευξη του, είχε παραδεχτεί. «Σε εκείνη την ομάδα εγώ ήμουν ο προπονητής. Αυτός που την προετοίμαζε για τους αγώνες. Όταν τα παιχνίδια ξεκινούσαν, έπιανε δουλειά ο Κάρλος Αλμπέρτο. Ήταν ο αρχηγός μας και αυτός που μέσα στο γήπεδο γινόταν ο ηγέτης και ο καθοδηγητής μας».
Το πιο όμορφο ψέμα
Σε εκείνο το Μουντιάλ η Βραζιλία έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο που έχει παίξει ποτέ Εθνική ομάδα. Η «σελεσάο» κεντούσε στο γήπεδο και μέσω της τηλεόρασης που κάλυψε για πρώτη φορά ζωντανά τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου προκάλεσε θύελλα ενθουσιασμού σε όλον τον πλανήτη. Η φάση που έχει μείνει στη μνήμη όλων και που για πολλούς «έκλεισε» μέσα της όλο το πνεύμα εκείνης της φανταστικής ομάδας, ήταν το τέταρτο γκολ στον τελικό με την Ιταλία. Ένα γκολ που είχε σαν σκόρερ τον Κάρλος Αλμπέρτο και που στάθηκε αφορμή για ένα από τα πιο όμορφα… ψέματα στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Στο 86’ του αγώνα ο Πελέ έγινε αποδέκτης της μπάλας έξω από την ιταλική περιοχή και την έσπρωξε στον κενό χώρο. Εκεί που βρέθηκε ο αρχηγός του ο οποίος ολοκλήρωσε τον καλπασμό του από την μία περιοχή στην άλλη με ένα άπιαστο βολέ.


«Δεν τον είδα. Τον… άκουσα που ερχόταν», είχε δηλώσει το «μαύρο διαμάντι» μετά τον τελικό, κάνοντας τους πάντες να παραμιλούν με την αίσθηση του χώρου και του χρόνου που είχαν οι «Βραζιλιάνοι μάγοι» του ποδοσφαίρου.
Κατά την επιστροφή στην Βραζιλία, ο σκόρερ είχε πει: «Υπερβολές. Με τη φασαρία που γινόταν στο γήπεδο ήταν αδύνατο να ακούσει οτιδήποτε. Το πιο πιθανό είναι να με είδε με την άκρη του ματιού του»…
Έπρεπε τελικά να περάσουν 16 ολόκληρα χρόνια για να παραδεχτεί ο Πελέ, όχι ότι είδε τον Κάρλος Αλμπέρτο να έρχεται, αλλά το ότι περίμενε ότι θα ήταν εκεί, αφού η κίνηση του αρχηγού από τα δεξιά ήταν δουλεμένη στην προπόνηση.

Συντάκτης

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα