Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Αλέξης Μητρόπουλος: «Πήραν 70 δισ. από τους συνταξιούχους!»

Ούτε τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα κόμματα της Δυτικής Ευρώπης δεν θα εφάρμοζαν αυτά τα μέτρα που υιοθετούν οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝ.ΕΛ. στην Ελλάδα, διαπιστώνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην βουλευτής Αλέξης Μητρόπουλος.
Μιλώντας στην «ΒτΚ» επισημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία δίοδος μη εφαρμογής των νέων περικοπών έως 18% στις συντάξεις από 1/1/2019, καθώς το προβλέπει και το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2018-21» που κατατέθηκε πρόσφατα στη Βουλή.
Ταυτόχρονα, προαναγγέλλει δικαστικές ανατροπές επί μνημονιακών περικοπών, και «γι’ αυτό υπάρχει δέσμευση ποσού 3,6 δισ. ευρώ…».

Κύριε Μητρόπουλε, στο βαθμό που επιτυγχάνονται τα θηριώδη πλεονάσματα του 3,5% του ΑΕΠ, μπορεί να αποτραπεί η νέα περικοπή των συντάξεων έως 18% που συμφωνήθηκε για το 2019;

«Στο άρθρο 163 του “συμπληρωματικού” Μνημονίου (ν. 4472/2017) ορίζεται ότι η περικοπή των συντάξεων το 2019 δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Στη σελ. 1086 του ίδιου νόμου (ΦΕΚ Α 74/19-5-2017) γίνεται λόγος για “διαρθρωτικό και εξισορροπιστικό μέτρο” που προκύπτει κατόπιν ποσοτικοποιημένων στόχων και αναγράφεται στο Μεσοπρόθεσμο 2018-2021 με τις σχετικές ποσοτικοποιήσεις κατ’ έτος από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (Εκθέσεις ΓΛΚ υπ’αριθ. 112 και 128/2017).
Όλοι, άλλωστε, έχουμε γνώση των καθημερινών παρεμβάσεων των Ευρωπαίων ιθυνόντων περί αυτού, οι οποίοι γνωρίζουν από τι συνίστανται τα λεγόμενα “πλεονάσματα”.
Αλλά ποιος Έλληνας δεν θα ήθελε να συμβεί το… θαύμα;».

Είναι μόνη αυτή η περικοπή ή θα υπάρξουν και άλλες, όπως το ΕΚΑΣ κ.λπ. Και θα είναι η τελευταία επέμβαση στο εισόδημα των απόμαχων;

«Οι αναλογιστικές μελέτες των δανειστών δεν λαμβάνουν υπόψη την κατασπατάληση των αποθεματικών των Ταμείων για άλλους κοινωνικούς και οικονομικούς σκοπούς, ούτε λειτουργούν με πνεύμα διαχρονικής δικαιοσύνης, παρότι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες που αντλήθηκαν προσωρινά τα αποθεματικά των Ταμείων για άλλους σκοπούς, σύντομα επιστράφηκαν, και μάλιστα με τις νόμιμες μεγαλύτερες αποδόσεις τους.
Έτσι, θεωρώντας οι δανειστές ως δεδομένο, οιονεί ως “φυσικό φαινόμενο”, με ό,τι έχει απομείνει στα Ταμεία, χτίζουν τους υπολογισμούς τους με τα νέα δεδομένα. Για να φτάσει, όμως, η συνταξιοδοτική δαπάνη στο 12,2% (ευρωπαϊκός μέσος όρος) συνυπολογίζονται και η εισφορά και των εργαζομένων, των εργοδοτών, καθώς και οι παρακρατήσεις από τους μισθούς και τα ημερομίσθια, και τα Ταμεία Πρόνοιας, Εφάπαξ, Ερανικά, Συνδρομητικά κ.λπ.
Με την κατάσταση στην αγορά εργασίας και τη δημογραφική γήρανση οι αναλογιστικές μελέτες των δανειστών διαρκώς θα επιτρέπουν όλο και λιγότερη “συνταξιοδοτική δαπάνη”. Επομένως, για πολλούς λόγους οδηγούμαστε στην “επιδοματοποίηση” των συντάξεων, που, μετά και την κατάργηση του ΕΚΑΣ, θα γεννούν συνταξιούχους κάτω των ορίων της φτώχειας».

Συνολικά για πόσες περικοπές μιλάμε (αριθμητικά), και για τι ποσό που έχασαν συνολικά οι συνταξιούχοι από την αρχή των Μνημονίων;

«Οι περικοπές είναι πολλές, άμεσες, έμμεσες, ονομαστικές και πραγματικές. Υπάρχουν, όμως, και άλλες, π.χ. η παρακράτηση υπέρ ΕΟΠΥΥ με το οποίο οι συνταξιούχοι εξασφαλίζουν τη στοιχειώδη λειτουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Οι υπολογισμοί μας από τις διάφορες πάσης φύσεως περικοπές, παρακρατήσεις και απομειώσεις τις ανεβάζουν για την περίοδο 2010-2017 στο ύψος των 70 δισ. ευρώ περίπου, υπολογιζομένων και των προσωρινών αποτιμήσεων των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων στην πρωτογενή και δευτερογενή αγορά.
Η προϊούσα γήρανση του πληθυσμού, που δεν αναστρέφεται βραχυπρόθεσμα, η κατακερματισμένη αγορά εργασίας του “πρεκαριάτου”, η διαρκής μείωση της κρατικής επιχορήγησης, αλλά και η περιχαράκωση, πλέον, της ελληνικής Οικονομίας ως συμπληρωματικής, ελλειμματικής και δευτερεύουσας εν σχέσει με τις κεντροευρωπαϊκές (με κύριο χαρακτηριστικό τις εργασίες χαμηλής εξειδίκευσης και αμοιβής, λόγω και της γενικευμένης μετανάστευσης των “εγκεφάλων”), μόνο δυσάρεστα προμηνύουν για το Ασφαλιστικό».

Τα περίφημα «αντίμετρα» απαλύνουν κάπως τις νέες σκληρές περικοπές ή πρόκειται για μέτρα ενίσχυσης του κεφαλαίου (φοροαπαλλαγές, επενδυτικά κίνητρα);

«Εάν οι δανειστές επιτρέψουν την εφαρμογή των λεγόμενων “αντιμέτρων”, δεν θα υπάρξει ατομικά ή οικογενειακά εξατομικευμένη αναλογία των πολλών περικοπών προς τα γλίσχρα αντίμετρα. Εξάλλου, όπως υπονοεί και η ερώτησή σας, τα αντίμετρα δεν κατευθύνονται προς αναπλήρωση έστω και μέρους των εισοδημάτων. Αλλά εάν εφαρμοστούν, οι δανειστές θα τους προσδώσουν το λεγόμενο “αναπτυξιακό κριτήριο”, δηλαδή θα στοχεύουν στην ενίσχυση του επενδυτικού κλίματος και όχι των ατομικών ή οικογενειακών εισοδημάτων.
Είναι λάθος που η ελληνική κοινωνία και η δημοσιολογία εγκλωβίζονται σ’ αυτές τις –ευρηματικές κατά τα άλλα– φράσεις, που απλώς στοχεύουν να περάσουν “ευκολότερα” τα διαλυτικά για την κοινωνία, την Οικονομία και την πατρίδα, μέτρα».

Τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό;

«Κάθε πολιτική κίνηση ή παράταξη κρίνεται από την πολιτική που εφαρμόζει ως κυβέρνηση και όχι από τις παραπλανητικές τους διακηρύξεις. Το γενικευμένο, ανακεφαλαιωτικό και αντικοινωνικό Μνημόνιο που εκτελεί σήμερα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., δεν θα εφαρμοζόταν ποτέ από καμία εκδοχή λαϊκού ή ακόμα και δεξιού κόμματος στην Ευρώπη. Γενικώς, τα δεξιά κόμματα στην Ευρώπη, σεβάστηκαν (τηρουμένων των αναλογιών σε κάθε χώρα) τους κύριους εργασιακούς και κοινωνικούς θεσμούς τής λεγόμενης “Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης”.
Όταν ρευστοποιείται ο διαχρονικός υλικός και άυλος πλούτος της πατρίδας ή παραδίδεται σε κρατικές εταιρίες των δανειστών, όταν διαλύονται τα εργασιακά συστήματα, όταν καταστρέφεται ο μικροϊδιοκτητικός τρόπος παραγωγής που είναι η υλική βάση της δημοκρατίας και “επιδοματοποιείται” ή “συσσιτιοποιείται” ο οικογενειακός βίος, τότε μιλούμε για πολιτική πέραν των προγραμμάτων ακόμη και των πλέον συντηρητικών δυνάμεων. Πρόκειται για αταβιστική μετάβαση σε εποχές αποικιοκρατίας και (από κοινωνιολογικής άποψης), τηρουμένων των αναλογιών, σε “βικτωριανή” περίοδο».

Ποιες δικαστικές αποφάσεις (ΣτΕ) αναμένουμε και πώς επηρεάζεται μέχρι τώρα από αυτές ο Νόμος 4387/2016 (Κατρούγκαλου);

«Όπως γνωρίζετε, δώδεκα αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας και πέντε του Ελεγκτικού Συνεδρίου που αφορούν εν ενεργεία εργαζομένους, αλλά και συνταξιούχους, με αναφορά στο β’ Μνημόνιο, δεν έχουν ακόμη εκτελεστεί, πλην αυτής για τους μισθούς των στρατιωτικών, που εφαρμόστηκε κατά το ήμισυ από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αποφάσεις του Μισθοδικείου.
Η διαδικασία που αφορά τον ν. 4387/2017 βρίσκεται σε εξέλιξη και δεν μπορούμε ακόμη να συνυπολογίσουμε τις ποσοτικοποιημένες μεταβολές που θα επιφέρει. Σε κάθε περίπτωση, όμως, στο Τέταρτο Μνημόνιο, βασικά σημεία του οποίου θα ξαναψηφιστούν σε λίγες ημέρες (σύμφωνα και με τα πρακτικά της λεγόμενης “Τεχνικής Συμφωνίας της Τέταρτης Αξιολόγησης”), υπάρχει ρητή δέσμευση για αναπλήρωση ποσού 3,6 δισ. ευρώ ως δημοσιονομική εξοικονόμηση εξαιτίας των δικαστικών αποφάσεων. Προαναγγέλλεται δηλαδή, ουσιαστικά, η μη εφαρμογή τους!».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση