Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ο Κόκκαλης και ο Ευταξίας

Το τελευταίο διάστημα, αναγιγνώσκω ενδιαφέροντα άρθρα διά τον Πέτρο Κόκκαλη τον πρεσβύτερο, λόγω της καθόδου του συνονόματου εγγονού του, στις Ευρωεκλογές με το ψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Ορισμένα τον παρουσιάζουν ως έναν «άγγελο ζωής» που εξήταζε δωρεάν την φτωχολογιά, ενώ, παραλλήλως, εθεωρείτο, λόγω της επιστημονικής του επάρκειας, ως ο ιατρός της μεγαλοαστικής τάξεως. Έτερα επικεντρώνονται στην δραστηριότητά του ως υπουργού Υγείας και Προνοίας της προσωρινής Δημοκρατικής Κυβερνήσεως και τον ρόλο του στο παιδομάζωμα. Δεν έχω τα απαραίτητα στοιχεία διά να κρίνω συνολικώς τον άνδρα, αν και η αλήθεια στις περιπτώσεις αμφιλεγόμενων προσωπικοτήτων βρίσκεται συνήθως στην μέση. Ο Πέτρος Κόκκαλης (1896-1962) ετιμήθη μετά θάνατον από την Ελληνική Πολιτεία, μεταξύ άλλων και με μία οδό που φέρει το όνομά του. Κείται ανάμεσα στην Πρεσβεία των Η.Π.Α. και το Μέγαρο Μουσικής, και είναι κάθετη της οδού Δεινοκράτους και της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας. Είναι μία ευρύχωρος, διπλής κατευθύνσεως οδός, στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι αστυνομικές δυνάμεις που είναι επιφορτισμένες με την ασφάλεια της Πρεσβείας (σ.σ.: μία είναι η Πρεσβεία). Εις τον αντίποδα, ο Λάμπρος Ευταξίας (1905-1996), ο οποίος διέθεσε μέγα μέρος της περιουσίας του για την αγορά του οικοπέδου όπου ανηγέρθη το Μέγαρο Μουσικής, τελεί μάλλον εν αφανεία. Πρώτος πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής» το 1953, χρηματοδότησε στην συνέχεια τις μελέτες για την κατασκευή του έργου και εξασφάλισε τα απαραίτητα κεφάλαια για την ανέγερση της πρώτης φάσεως του κτιρίου. Φευ! Στην συνέχεια, όλη την «δόξα» του σπουδαίου εγχειρήματος την εκαρπώθη ο Χρήστος Λαμπράκης, που, μεταξύ άλλων, εξησφάλισε την περαιτέρω χρηματική ενίσχυση του Μεγάρου Μουσικής από το Ελληνικό Δημόσιο. Οι τιμές στους δύο προαναφερθέντες άνδρες, φρονώ ότι είναι άκρως διδακτικές διά τον τρόπο που γράφεται η Ιστορία στην χώρα μας.

Ο άνθρωπος πίσω από τον Καραμανλή

Μία λαμπρή προσωπικότης του 20ού αιώνος, ο Λάμπρος Ευταξίας συνεδέθη με την πολιτική ανέλιξη του Κων/νου Καραμανλή, πέραν της πληθώρας ευεργεσιών στον τομέα του Πολιτισμού. Η διαφωνία τους για το Κυπριακό, μετά την Συμφωνία της Ζυρίχης, έθεσε σε δοκιμασία μία μακρά και στενή φιλία, χωρίς όμως να εμποδίσει την συνέργεια των δύο ανδρών στην ανεύρεση οικοπέδου για την ανέγερση του Μεγάρου Μουσικής.

Η ιστορία είναι προπολεμική, αλλά έχει ενδιαφέρον. Όταν ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος και αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος Παναγής Τσαλδάρης πρότεινε στον Λάμπρο Ευταξία την υπουργοποίησή του, το 1935, εκείνος του πρότεινε με την σειρά του να διορίσει υπουργό έναν νεαρό βουλευτή από τας Σέρρας, τον 28χρονο, τότε, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Η φιλία των δύο ανδρών ήταν πρόσφατος, αλλά το ένστικτο του παλαιότερου βουλευτού του ιδίου κόμματος δεν λάθεψε. Έκτοτε, έχουν γραφεί πολλά για την ιδιαίτερη σχέση που ανεπτύχθη μεταξύ των δύο πολιτικών, όμως εμείς θα επικεντρωθούμε στην διαπίστωση του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη: «Ο Καραμανλής, άνθρωπος χωρίς ιδιαιτέραν μόρφωσιν, οφείλει την ανάδειξίν του κατά πρώτον λόγον εις τον Λάμπρον Ευταξίαν». Για να μην είμεθα άδικοι, η δυναμική που επέδειξε ο Μακεδών πολιτικός από τα πρώτα χρόνια της εμφανίσεώς του στο προσκήνιο, θα είχε βρει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, διέξοδο, όμως όσοι γνωρίζουν το πώς ανήρχετο κανείς στην κομματική ιεραρχία, συμφωνούν ότι ο ρόλος του Ευταξία υπήρξε καθοριστικός. Το βιογραφικό του είναι εντυπωσιακό. Από την πλευρά της μητέρας του κατήγετο από την εύπορη οικογένεια Βούρου, ενώ από την πλευρά του πατέρα του από παλαιά πολιτική οικογένεια της Λαμίας. Η οικονομική του ευμάρεια του επέτρεψε εξ αρχής να χρηματοδοτήσει πέρα από το κόμμα του Καραμανλή, την Ε.Ρ.Ε. (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις), πληθώρα κοινωφελών έργων. Επί παραδείγματι, το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στεγάζεται στην πατρογονική του εστία, όπου ζούσε και ο ίδιος μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Η κορυφαία του, όμως, συνεισφορά είναι, το δίχως άλλο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Από το 1954, όταν ίδρυσε, μαζί με την Αλεξάνδρα Τριάντη, τον Σύλλογο οι «Φίλοι της Μουσικής», μέχρι το 1979, οπότε παρέδωσε την σκυτάλη στον Χρήστο Λαμπράκη, αφιερώθη ψυχή τε και σώματι στην πραγματοποίηση του οράματός του. Σήμερα, οι Αθηναίοι ενδέχεται να μην έχουν ακούσει καν το όνομά του.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα