Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ο μύθος του «αριστερού ανθρωπισμού»…

Του Γιάννη Λοβέρδου

Στην Ελλάδα επί δεκαετίες, παρά την ήττα της στον τραγικό και απόλυτα καταστροφικό για την πατρίδα μας Εμφύλιο, η Αριστερά κατόρθωσε να επικρατήσει ιδεολογικά. Συστηματικά μέσα από τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τον καλλιτεχνικό και τον πνευματικό κόσμο, προβάλλοντας πρότυπα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, η ιδεολογική επικράτηση της Αριστεράς υπήρξε απόλυτη. Επεισε τους πάντες ότι το πρότυπό της ήταν μια πιο ανθρώπινη, ελεύθερη, προοδευτική κοινωνία με καλύτερη και πιο ισότιμη ζωή για όλους. Κάτι που το δήθεν «απάνθρωπο πρόσωπο» του δυτικού καπιταλισμού δεν επέτρεπε να υπάρξει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Τι και αν τα αριστερά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσαν με πάταγο τη δεκαετία του ’90, οδηγώντας στην απελπισία τους κατοίκους των χωρών αυτών. Τι και αν σε ολόκληρη την Ευρώπη, η Αριστερά απαξιώθηκε πλήρως εξαιτίας του σοβιετικού ολοκληρωτισμού και του αυταρχικού τρόπου διακυβέρνησης. Στην Ελλάδα, μόνη χώρα από όλες τις ευρωπαϊκές, δυτικές και ανατολικές, η επικράτηση της Αριστεράς υπήρξε απόλυτη. Και μοιραία, μετά την ιδεολογική επικυριαρχία της, κατέκτησε και την πολιτική εξουσία. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, υπό το βάρος της χρεοκοπίας που δοκιμάζει σκληρά την ελληνική κοινωνία μετά το 2010, ήταν αποτέλεσμα της ιδεολογικής αυτής επικυριαρχίας και των μύθων της Αριστεράς. Όμως, πλέον, οι μύθοι αυτοί καταρρέουν μοιραία, λόγω της ανεπάρκειας και της ανικανότητας της αριστερής πολιτικής εξουσίας. Ιδού ένα καθοριστικό παράδειγμα, της αποτυχίας της αριστερής διακυβέρνησης, αλλά και ιδεοληψίας.
Στην Αμυγδαλέζα, επί… «επαράτου Δεξιάς», κανένας άνθρωπος δεν είχε χάσει τη ζωή του ή δεν είχε αφεθεί χωρίς φαγητό, θέρμανση, νοσοκομειακή περίθαλψη. Στον καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο, επί διακυβερνήσεων της… «ευαίσθητης» Αριστεράς, άνθρωποι πεθαίνουν μέσα σε άγριες συνθήκες, που δεν είναι κατάλληλες ούτε για ζώα. Οι δεξιοί χαρακτηρίζονται από τους συντρόφους «ρατσιστές». Ενώ οι αριστεροί είναι… «φιλάνθρωποι». Και όμως, την Αμυγδαλέζα η επικρατούσα αριστερή συλλογιστική τη χαρακτήριζε ως «κολαστήριο», ενώ τη Μόρια, όπου υποτίθεται ότι δραστηριοποιούνται οι ΜΚΟ των αριστερών «αλληλέγγυων», όλων αυτών που κατέβαλαν προσπάθειες να έρθουν οι μετανάστες στη χώρα μας, τη θεωρούν υπόδειγμα. Καταλαβαίνετε την διαστρέβλωση της λογικής και της αλήθειας που έχει επιβάλει η Αριστερά επί δεκαετίες στη χώρα μας;
Εδώ και χρόνια γράφω ότι πιο αυταρχική και απάνθρωπη ιδεολογία από την Αριστερά δεν υπάρχει. Αυτό έχει αποδειχθεί όπου και αν κυβέρνησε. Από τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και του Μπρέζνιεφ, μέχρι την Αλβανία του Χότζα, τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου, την Κούβα του Κάστρο, τη Βενεζουέλα του Τσάβες και του Μαδούρο, τη Βόρεια Κορέα της οικογένειας Κιμ. Τώρα αποδεικνύεται και στην Ελλάδα του Τσίπρα και του Μουζάλα. Ψευτοανθρωπιστές και ιδεοληπτικοί, που το μόνο που τους ενδιαφέρει δεν είναι η πρόοδος της κοινωνίας, όπως ψευδώς έλεγαν, αλλά η κατάληψη αιι η διατήρηση της εξουσίας με κάθε, θεμιτό ή αθέμιτο, τρόπο.
Επειδή βαρέθηκα, λοιπόν, να ακούω για τα δήθεν «ανθρωπιστικά ιδεώδη» της Αριστεράς θα σας προκαλούσα να μου πείτε ΜΙΑ μόνο χώρα που να την κυβέρνησε η Αριστερά και ο κόσμος να ευημέρησε. Δεν γνωρίζω ούτε μία χώρα, όπου επικράτησε η Αριστερά και να μην οδηγήθηκε στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην αγιοποίηση του κόμματος-κράτους, στον αυταρχισμό, και, τελικά, στον ολοκληρωτισμό.
Το ξέρω ότι θα υπάρξουν, ακόμα και πολλοί μη αριστεροί, που θα νομίσουν ότι είμαι κάπως υπερβολικός. Βλέπετε, οι τόσες δεκαετίες κατά τις οποίες η Αριστερά εξιδανικευόταν στο μυαλό των Ελλήνων, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη συλλογική συνείδησή μας. Αλλά ακόμα το αντέχω. Γιατί φοβάμαι αυτό που έρχεται αν δεν αντιδράσουμε έγκαιρα. Γιατί φοβάμαι ότι εκτός από την οικονομική κατάρρευση, που επέρχεται μετά βεβαιότητας και θα οδηγήσει σε ακόμα περισσότερη φτώχεια τους πολίτες αυτής της χώρας, η καθεστωτική αλλαγή που επιχειρείται είναι ό,τι πιο επικίνδυνο υπάρχει. Για όλους εμάς, που πιστεύουμε με ζέση στα ιδανικά του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και του Φιλελευθερισμού. Που θέλουμε η πατρίδα μας να είναι μια ελεύθερη, σύγχρονη, μεταρρυθμιστική, δημοκρατική, προοδευτική, αναπτυξιακή, δημιουργική δημοκρατία. Μακριά από κάθε είδους ολοκληρωτισμό, μακριά από το ναζισμό και το σταλινισμό.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση