Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Πέγκυ Τρικαλιώτη: «Οι άνθρωποι που γελάνε είναι θησαυρός»

Είναι νέα, δυναμική και από τις πιο αγαπητές, ταλαντούχους και καταξιωμένες ηθοποιούς της γενιάς της, αφού σε συγκλονίζει και σε συναρπάζει με το παίξιμό της Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης,, έχει συμμετάσχει σε πολλά και αξιόλογα θεατρικά έργα , σε τηλεοπτικά σήριαλ, σε κινηματογραφικές ταινίες . Τη σεζόν αυτή θα ανέβει στη σκηνή δύο θεάτρων. Η μία του θεάτρου «Olvio» , όπου πρωταγωνιστεί από τις 12/10 στα «Οργισμένα Νιάτα» του Τζον Όσμπορν σε σκηνοθεσία της νεαρής ταλαντούχου Κίρκης Καραλή και παραγωγή της ANDRODELY pc και η άλλη στο «Σύγχρονο Θέατρο» στο «Η Δύναμη του Σκότους» του Τολστόι που παίζεται για 2η χρονιά από την ομάδα ΝΑΜΑ. Μαζί μας η Πέγκυ Τρικαλιώτη .

-Κυρία Τρικαλιώτη είστε από τις καταξιωμένες και δυναμικές ηθοποιούς της γενιάς σας. Πείτε μας πως είσαστε σαν κοριτσάκι;

“” Πάρα πολύ κοινωνική, υπερευαίσθητη, με πολύ έντονη περιέργεια για όλα , όχι ιδιαίτερα σκανταλιάρα, μέτρια μαθήτρια και με φαντασία που κάλπαζε.”

– Πότε σας γεννήθηκε η αγάπη για το θέατρο;

«Νομίζω ότι είχα ανάγκη να παίξω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κι ας μην ήξερα τότε καν, τι σημαίνει θέατρο. Οι γονείς μου, μου έχουν πει ότι όλη την ημέρα έκανα αυτοσχεδιασμούς με διάφορα παιχνίδια και έπαιζα ρόλους που ούτε εγώ, ούτε εκείνοι καταλάβαιναν . Έτσι μεγαλώνοντας δεν μπήκα ποτέ στην διαδικασία του να επιλέξω αν θα γίνω ηθοποιός ή κάτι άλλο. Ήταν σαν να με διάλεξε το επάγγελμα και όχι εγώ αυτό.»

– Ο πρώτος σας ρόλος; Τα πρώτα συναισθήματα μπροστά σε κοινό;

«Ήμουν ακόμα μαθήτρια του Θεάτρου Τέχνης στην παράσταση «Γάμος» του Γκόμπροβιτς και ήμουν κατενθουσιασμένη. Αλλά αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν όταν συμμετείχα για πρώτη φορά στην Επίδαυρο στο χορό των «Νεφελών» επίσης ως μαθήτρια του Θεάτρου Τέχνης. Είχα ανατριχιάσει και ένοιωθα ότι αν άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο θα έκλαιγα σαν μωρό παιδί από το δέος και τη πληρότητα που ένοιωθα .»

– Σας επηρεάζουν οι χαρακτήρες που ερμηνεύετε;

«Όταν ήμουν νεότερη περισσότερο από ότι σήμερα. Ποτέ όμως σε βαθμό που να επηρεάζουν τη ζωή μου. Φυσικά, για όσο καιρό παίζεις ένα ρόλο αυτός γίνεται κομμάτι της ύπαρξής σου, αλλά μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Αυτό σημαίνει ηθοποιός για μένα. Σε καμιά άλλη περίπτωση, κάποιος δεν θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά για πάνω από πέντε, έξι χρόνια. Όσο μαγική κι αν είναι, οφείλουμε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι είναι μια δουλειά και όχι η πραγματική μας ζωή.»

-Έχετε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Πόσο σας άλλαξε ο ερχομός της κορούλας σας;

«Ομολογώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω πόσο με έχει αλλάξει. Οι άλλοι , μου λένε ότι έχω αλλάξει πολύ. Εγώ νοιώθω ότι έχω αποκτήσει μεγαλύτερη υπομονή, έχω μάθει να κάνω πολλά πράγματα μαζί και το βασικότερο έχω αντιληφθεί πόσο ωραία είναι η ζωή και έξω από το θέατρο.»

– Τη σεζόν αυτή πρωταγωνιστείτε στο έργο του Τζον Όσμπορν «Οργισμένα Νιάτα». Μιλήστε μας για το ρόλο σας, τη συνεργασία σας με τη σκηνοθέτιδα Κίρκη Καραλή .

«Μου είναι δύσκολο να μιλάω για τους ρόλους μου γιατί είναι σαν να προσπαθώ να κάνω λόγια τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τους συνειρμούς, που υπάρχουν στο κεφάλι μου μπλεγμένα. Η Άλισον είναι ένα εγκλωβισμένο κορίτσι μέσα σε μια σχέση, σε ένα σπίτι, αλλά και μέσα στον ίδιο της τον εαυτό. Και την συναντάμε σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή της ζωής της που ψάχνει την πόρτα να βγει έξω από όλα της τα τείχη. Όσο για την Κίρκη Καραλή είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη που συναντηθήκαμε . Και ίσως μάλιστα να δουλέψουμε δύο φορές μαζί αυτή τη χρονιά πράγμα που θα μας κάνει να γνωρίσουμε η μια την άλλη πιο ουσιαστικά. Αυτό που μέχρι τώρα έχω καταλάβει και νοιώθω για αυτήν, είναι ότι παρά το νεαρό της ηλικίας της είναι ένας από τους πιο σταθερούς, ήρεμους, σίγουρους, γεμάτους αυτοπεποίθηση ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Γρήγορη , αποτελεσματική και πολύ ταλαντούχα. Επίσης ένας άνθρωπος που γελάει και για μένα οι άνθρωποι που γελάνε είναι θησαυρός.»

– Δύσκολο έργο, δύσκολοι ρόλοι… Στον κινηματογράφο με Ρίτσαρντ Μπάρτον και Κλερ Μπλουμ, έγραψε ιστορία…

«Είναι όντως δύσκολο γιατί διαδραματίζεται μέσα σε ένα δωμάτιο σπιτιού, όπου οι άνθρωποι μιλάνε ακατάπαυστα και μέσα σε αυτό δημιουργούνται ή καταστρέφονται σχέσεις, δημιουργούνται ή καταστρέφονται ζωές. Είναι σαν να μην υπάρχει δράση, λόγω της στατικότητας του περιβάλλοντος, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει έντονη εσωτερική δράση στις ψυχές και τα μυαλά των ηρώων, κι αυτό πρέπει να βρούμε τον τρόπο να το κάνουμε να φανεί. Αυτό είναι και το δύσκολο κομμάτι .»

– Είναι μια πρόκληση ο ρόλος αυτός για εσάς;

«Όλοι οι καινούριοι ρόλοι είναι πρόκληση, γιατί πρέπει να ψάξεις να βρεις την πλευρά του εαυτού σου που ταυτίζεται όσο το δυνατόν περισσότερο με την ηρωίδα που έχεις να υποδυθείς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δύσκολο είναι να βρω την φαινομενικά εξωτερική ηρεμία της Άλισον, γιατί κατά τα άλλα …βράζει μέσα της.»

– Ο έρωτας είναι θύελλα και μαζί καταφύγιο, λέει κάπου στο έργο. Εσείς τι πιστεύετε;

«Πιστεύω ότι ο έρωτας είναι για τους δυνατούς, θέλει γερό στομάχι, γερό αμυντικό σύστημα, αλλά συγχρόνως, την ίδια στιγμή την ικανότητα να μπορείς να αφήνεσαι ολοκληρωτικά στον άλλο. Ο έρωτας πριν γίνει αγάπη, αν ποτέ γίνει , μπορεί να είναι από υπέροχος μέχρι απόλυτα καταστροφικός. Όμως νομίζω ότι κανένας δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν.»

– Κυρία Τρικαλιώτη παίζετε όμως και στο Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ του Τόλστόι ( που ανεβαίνει για 2η χρονιά έως 30/12 ) στο θέατρο ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ. Περί τίνος πρόκειται και πόσο δύσκολο είναι να εναλλάσσεστε από τον ένα ρόλο στον άλλο ;

«Η «Δύναμη του Σκότους» γράφτηκε από τον Τολστόι με αφορμή ένα αληθινό γεγονός. Ένας μουζίκος, στο γάμο της προγονής του, εξομολογήθηκε ότι είχε κάνει παιδί μαζί της, που σκότωσε μετά τη γέννα και προσπάθησε να σκοτώσει και το δικό του παιδί. Ο Τολστόι έγραψε αυτό το έργο, θέλοντας να δηλώσει ότι το κακό μπορεί να κρυφτεί οπουδήποτε. Και σε ένα πλούσιο σπίτι και σε ένα φτωχό. Και ότι το σκοτάδι δεν είναι μόνο προνόμιο των πλουσίων. Είναι μια παράσταση της ομάδας ΝΑΜΑ χειροποίητη από την πρώτη της μέχρι την τελευταία στιγμή σε σκηνοθεσία/ καλλιτεχνική επιμέλεια Ελένης Σκότη και Γιώργου Χατζηνικολάου στο «Σύγχρονο Θέατρο». Η Ανίσια και η Άλισον είναι δύο τελείως διαφορετικές γυναίκες αλλά έχουν κάτι κοινό. Και οι δύο είναι ερωτευμένες με καταστροφικό τρόπο. Το περιβάλλον που ζουν και υπάρχουν, όμως, είναι εύκολο να σε κάνει να τις διαχωρίζεις μεταξύ τους και κάθε φορά να δίνεις την ενέργεια σου σε κάθε μία από αυτές.»

Πέγκυ η φιλοσοφημένη

Η Πέγκυ παρόλο που εξωτερικά δείχνει πολύ κοινωνική είναι πολύ μοναχική. Έτσι συνήθως τα προβλήματά της τα ξεπερνάει κοιτώντας τον απέναντι… τοίχο, αλλά και πηγαίνοντας στην ψυχοθεραπεύτριά της, γιατί πιστεύει ότι κάποια στιγμή οι άνθρωποι πρέπει να καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν πάντα να βρίσκουν λύση στα προβλήματά μόνοι τους. Για να εννοήσουν ποιοι είναι και πού θέλουν να πάνε, πρέπει να ζητήσουν βοήθεια. Το μότο της είναι: Πρέπει να έχεις τη ζωή που θες!
Ονειρεύεται παρέα με την κόρη και τον σύντροφό της, διασκεδάζει με το θέατρο και τα ταξίδια και θυμώνει με την αδικία , την αχαριστία και με το να μη μαθαίνουμ

Η βιογραφία του Κ. Μήτση