Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα

Πίστη λανθάνουσα… – του Αντώνη Κατσαρού

Διαβάζω με προσοχή τις αναλύσεις για την αποτυχία της Εθνικής μπάσκετ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Όταν μπεις στο «τριπάκι» της λεπτομέρειας χάνεις, προφανώς, τη μεγάλη εικόνα. Να ξεκινήσουμε, λοιπόν, καλύτερα από το αντικειμενικό. Η Εθνική απέτυχε παταγωδώς. Τελεία, παράγραφος. Ας δούμε πρώτα το τέλος. Η Εθνική, εκτός των δεδομένων διοικητικών και οργανωτικών αδυναμιών της, για τις οποίες θα τοποθετηθούμε στη συνέχεια, παγιδεύτηκε αγωνιστικά από τις προσδοκίες της. «Φαβορί για μετάλλιο», άκουγαν και διάβαζαν πριν καν ξεκινήσει το Μουντομπάσκετ οι διεθνείς και ο προπονητής, και τελικά το πίστεψαν! Με λάθος τρόπο. Αυτή η λανθάνουσα… πίστη τούς στοίχισε στον κρίσιμο αγώνα της πρώτης φάσης κόντρα στη Βραζιλία, τον οποίο εγκατέλειψαν με ερασιτεχνική επιπολαιότητα ενώ εξελισσόταν με διαφορά υπέρ τους. Στη λήξη του δεν είχαν χάσει απλά ένα παιχνίδι, αλλά, όπως αποδείχθηκε, τα’ αυγά και τα πασχάλια! Εκ των υστέρων επιβεβαιώθηκε πως αυτή η ομάδα στερείται ψυχολογίας. Το ζήτημα είναι κεντρικό. Η Εθνική επηρεάζεται πολύ εύκολα, λες και τη φανέλα της φοράνε ερασιτέχνες και όχι επαγγελματίες της πρώτης γραμμής σε ολόκληρη την Ευρώπη και οδηγείται σε κάθε ματς λειτουργώντας αυτοκαταστροφικά στην ήττα. Επαναλαμβάνοντας λάθη που η «Πρώτη Δημοτικού» του μπάσκετ λέει πως πρέπει κανείς να αποφεύγει. Οι διεθνείς βαραίνουν, φοβούνται, διστάζουν, κάνουν λάθη. Λες και κάποιος προβάλλει μπροστά τους τις αποτυχίες των τελευταίων ετών. Φαίνεται ακόμη και στον τρόπο που δίνουν συνεντεύξεις, με το κεφάλι σκυμμένο. Την ίδια ώρα ο σχεδιασμός από τον πάγκο δεν επιτρέπει ψυχολογική ανάταση. Δεν κατάφερε τίποτα. Ούτε να εκμεταλλευτεί τον Γιάννη Αντετοκούνμπο ούτε να βρει (μέσω, ίσως, κάποιων διαφορετικών αλλά πιο εύστοχων κλήσεων στην ομάδα) καλό σουτ, ούτε καν το εύκολο από τα τωρινά μέλη της ομάδας. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος δεν μπόρεσε να εμπνεύσει σταθερά καλή απόδοση σε κανέναν παίκτη, ούτε να συμβάλλει με το κοουτσάρισμα στη διάρκεια των αγώνων. Δεν είναι λίγος, λειτούργησε, ωστόσο, και αυτός υπό μεγάλη πίεση. Οι διεθνείς δεν ξέχασαν ξαφνικά να παίζουν. Είναι όλοι τους σπουδαίοι παίκτες. Γνωστό εντός και εκτός συνόρων και διόλου αμφισβητήσιμο. Εκτός από επαγγελματίες, όμως, είναι και άνθρωποι. Όταν, λοιπόν, ξέρουν πολύ καλά πως η ομοσπονδία του αθλήματος διοικείται με απολυταρχική λογική και λειτουργεί με λογική μπακάλικου, προκαλώντας εδώ και χρόνια τριγμούς στο ίδιο το άθλημα, αντιλαμβάνονται πως δεν υπάρχουν συνθήκες προστασίας της ομάδας. Όταν βλέπουν πως ο πρόεδρος Γιώργος Βασιλακόπουλος δεν διστάζει ακόμη και να τοποθετηθεί σκωπτικά δημοσίως για τους θρύλους του ελληνικού μπάσκετ Νίκο Γκάλη και Παναγιώτη Γιαννάκη είναι ξεκάθαρο πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας… Για το οποίο κανείς δε μιλάει, δεν αρθρογραφεί, δεν κάνει δηλώσεις, ούτε φωνάζει. Όλοι ξέρουν, κανείς, ωστόσο, δεν τολμά να πει το αυτονόητο. Υπήρξαν στιγμές στο παρελθόν που υφυπουργοί Αθλητισμού υποσχέθηκαν ότι οι θητείες των προέδρων στις αθλητικές ομοσπονδίες θα περιορίζονταν. Όπως το είπαν, έτσι το ξέχασαν…