Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ποιος συντηρεί το μύθο της «ανωτερότητας» της Αριστεράς

Του Γιάννη Λοβέρδου

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή κάποιες δηλώσεις της βουλευτού της Ν.Δ. Νίκης Κεραμέως, ξεκίνησε μια συζήτηση για τη δήθεν «ιδεολογική ανωτερότητα» της Αριστεράς και για το κατά πόσον ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ή δεν είναι Αριστερά. Θεωρώ ότι αυτή η συζήτηση αναδεικνύει το βαθύ κόμπλεξ που διακατέχει μέρος δεξιών και κεντρώων πολιτικών στην Ελλάδα έναντι της Αριστεράς, με τρόπο που επί σειράν δεκαετιών τής επέτρεψε να κυριαρχήσει ιδεολογικά στην Ελλάδα. Και όπως έλεγε ο Αντόνιο Γκράμσι, ο θεωρητικός του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, όποιος πετυχαίνει να κυριαρχήσει ιδεολογικοπολιτικά σε μια κοινωνία είναι ζήτημα χρόνου να επικρατήσει και στην πολιτική εξουσία. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα μετά το τέλος της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Η Δεξιά και το Κέντρο, φοβούμενες τις ανερχόμενες, τότε, ιδέες της Αριστεράς, υπέκυψαν και δέχτηκαν την ιδεολογική της επικυριαρχία, που ήταν νομοτελειακά βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα οδηγούσε στην πολιτική επικράτηση της Αριστεράς ως κυρίαρχης πολιτικής δύναμης. Το πρώτο βήμα έγινε με την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα το 1981, και ολοκληρώθηκε με την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Θέτω, πλέον, ορισμένα απλά ερωτήματα: ποιοι είναι οι αγώνες της Αριστεράς, που τιμούν η κ. Κεραμέως και οι συνοδοιπόροι της; Είναι η Εθνική Αντίσταση και ο αντιδικτατορικός αγώνας; Καμιά αντίρρηση. Αλλά δεν ήταν μόνη η Αριστερά και στις δύο αυτές περιπτώσεις. Υπήρξαν πάρα πολλοί άλλοι από τους υπόλοιπους πολιτικούς χώρους, που συμμετείχαν ενεργά και με αυτοθυσία. Συνεπώς δε μιλάμε για αγώνες της Αριστεράς, αλλά για αγώνες του μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας. Όμως, δεν έχω ακούσει, και ούτε πρόκειται, φοβάμαι, θα ακούσω, αριστερούς πολιτικούς να πλέκουν το εγκώμιο της Δεξιάς και του Κέντρου για τη συμβολή τους στην Εθνική Αντίσταση και στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Πάμε τώρα στο αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ή δεν είναι Αριστερά. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά, τότε ποιος είναι; Το ΚΚΕ, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η ΛΑΕ του Λαφαζάνη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ο «Ρουβίκωνας». Γιατί αυτοί λένε ότι είναι η Αριστερά. Αναμφίβολα όλοι αυτοί ανήκουν στην Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το ισχυρότερο τμήμα της, με τις όποιες εσωτερικές πολιτικές διαφορές και αν έχουν. Το να λέει, όμως, μια νεοδημοκράτισσα πολιτικός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά και δεν εφαρμόζει αριστερές πολιτικές, είναι σα να λέει ότι υπάρχει κάποια άλλη Αριστερα (άραγε πού βρίσκεται αυτή, εκτός από τη φαντασία της κ. Κεραμέως;) που είναι καλύτερη, αποτελεσματικότερη, πιο ανθρώπινη και φιλολαϊκή. Αν αυτό πιστεύει η κ. Κεραμέως, και όσοι συμφωνούν μαζί της, δικαίωμά τους. Αλλά τότε, γιατί δεν προσχωρούν στην Αριστερά αφού είναι καλύτερη και πιο ανθρώπινη;

Το βέβαιον είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι Αριστερά. Οι αποκαλύψεις Βαρουφάκη επιβεβαίωσαν ότι σκοπό είχε την έξοδο από το ευρώ και την καθεστωτική αλλαγή. Όταν δεν του βγήκε για αντικειμενικούς λόγους, έκανε αναγκαστική αλλαγή, αλλά αυτή δεν ήταν ουσιαστική. Εντάσσονταν σε αυτό που έλεγε ο Λένιν: «Μέχρι να παγιώσουμε την εξουσία μας θα κάνουμε ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω». Και αυτό πραγματοποιεί η κυβέρνηση Τσίπρα σήμερα. Εφαρμόζει πολιτικές μνημονιακές μέχρι ενός σημείου. Αλλά τις εφαρμόζει με τρόπο που συνάδει με τη λογική της Αριστεράς. Καταστρέφει με τη ληστρική φορολογική της πολιτική τη μεσαία τάξη, την όποια επιχειρηματική δραστηριότητα απέμεινε, και τους ιδιοκτήτες ακινήτων. Όποιος θεωρεί ότι αυτή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΗ πολιτική είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας. Όπως αριστερή, και μάλιστα αντιδραστική και παρωχημένη, είναι η πολιτική που πρόσφατα ψηφίστηκε για την ισοπέδωση των πανεπιστημίων, μέσω της κατάργησης του νόμου 4009 της Άννας Διαμαντοπούλου, όπως αριστερή είναι η πολιτική της κατάργησης της αξιοκρατικής επιλογής των σημαιοφόρων στα σχολεία και της αντικατάστασής της από κληρωτούς σημαιοφόρους, όπως αριστερή είναι η πολιτική που εμποδίζει τις ιδιωτικοποιήσεις, που αυξάνει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, που επιτρέπει την εκ νέου γιγάντωση του δημοσίου τομέα εις βάρος της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Όποιος αρνείται να το διαπιστώσει αυτό, είτε είναι ο ίδιος αριστερός είτε είναι άσχετος περί τα πολιτικά. Και ζει σε ένα Παράλληλο Σύμπαν.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση