Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ποιο είναι το μεγάλο λάθος του Πούτιν

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που εισέβαλε αιφνίδια στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015, αρχικά υποστήριξε ότι βρίσκεται σε αντιτρομοκρατική αποστολή για την εξαφάνιση του Ισλαμικού Κράτους (IS). Δυόμισι χρόνια μετά, ο Ρώσος «πατερούλης» προσπαθεί να αποτρέψει το ξέσπασμα του χειρότερου πολέμου στη Μέση Ανατολή του 21ου αιώνα ανάμεσα σε Ιράν και Ισραήλ.
Το κακό ξεκίνησε όταν η Ρωσία άρχισε να συνεργάζεται με το Ιράν και τη θανατηφόρα ομάδα της Χεζμπολάχ. Τα κίνητρα της Τεχεράνης γι’ αυτή τη διαβολική συνεργασία προφανή, από τη στιγμή που για την ιρανική ηγεσία η Συρία είναι το κλειδί για την περιφερειακή κυριαρχία. Επιπλέον, τα συριακά εδάφη αποτελούν μια γέφυρα από τα ιρανικά σύνορα προς τη Μεσόγειο, ενώ εξασφαλίζουν τη διατήρηση των οδών στρατιωτικού ανεφοδιασμού της Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Για τη Ρωσία οι στόχοι ήταν περισσότερο παγκόσμιοι, καθώς το Κρεμλίνο ήθελε να δείξει στον Λευκό Οίκο ότι μπορεί να κυριαρχήσει μιας περιοχής που βρισκόταν υπό αμερικανικό έλεγχο, στέλνοντας ταυτόχρονα στον αραβικό κόσμο, το μήνυμα ότι η Μόσχα αποτελεί αξιόπιστο σύμμαχο στην περιοχή, πρόθυμο να παράσχει όπλα προηγμένης τεχνολογίας στην κατάλληλη τιμή, χωρίς τους γνωστούς περιορισμούς και την εποπτεία από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Αυτή η επίδειξη ρωσικής δύναμης δεν πέρασε απαρατήρητη από τους Ισραηλινούς, σημειώνει σχετικό δημοσίευμα του περιοδικού «Politico», που άρχισαν να πηγαινοέρχονται στη Μόσχα για να εκφράσουν την ανησυχία τους για την αυξανόμενη ιρανική παρουσία στη Συρία και το στρατιωτικό εξοπλισμό και τους σιίτες ενόπλους που συγκεντρώθηκαν στην περιοχή για την υπεράσπιση του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ. Όπως ξεκαθαρίζουν ισραηλινές πηγές, οι επισκέψεις αυτές δεν είχαν να κάνουν με καμιά αξίωση για επίθεση σε στόχους του Ιράν και της Χεζμπολάχ, απλά στη διάρκειά τους κατέστη σαφές ότι υπήρχε αυτή η πρόθεση από πλευράς Ισραήλ. Σύντομα, περίπου 100 τέτοιες επιδρομές έλαβαν χώρα, με την ισραηλινή ηγεσία να μην αναλαμβάνει την ευθύνη τους και τη Ρωσία να μην παραδέχεται την πραγματοποίησή τους πιστεύοντας πραγματικά ότι μπορεί να παίξει ταυτόχρονα και με τις δύο χώρες το παιχνίδι τους προτάσσοντας για τη δικιά της παρουσία στη Συρία, το πάγιο πρόσχημα, ότι πρόκειται για αντιτρομοκρατική αποστολή.
Το παραπάνω σκηνικό κατέρρευσε όταν στις 9 Φεβρουαρίου το Ιράν έστειλε ένα drone στον ισραηλινό εναέριο χώρο και το Ισραήλ απάντησε με την αποστολή ενός μαχητικού F-16 βαθιά μέσα στη Συρία χωρίς να ειδοποιηθεί πρώτα η Ρωσία. Από ισραηλινής σκοπιάς τα αεροπορικά αυτά χτυπήματα έστειλαν δύο σημαντικά μηνύματα, με το πρώτο εξ αυτών να αποτελεί προειδοποίηση στο Ιράν για τα μελλούμενα αν συνεχίσει αυτή τη γραμμή δράσης, και το δεύτερο να ξεκαθαρίζει ότι το Ισραήλ μπορεί όποτε το θελήσει να επιχειρήσει βαθιά μέσα στη Συρία ατιμώρητο. Ως εκ τούτου, το Ιράν κατανόησε ότι η Ρωσία δεν είναι εξασφαλισμένο ότι θα προστατεύσει όσα είναι δικά του στα συριακά εδάφη. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, βλέποντας τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία στην περιοχή και μετά τη δήλωση-κόλαφο για την ηγεσία του περί αποχώρησης «σύντομα» των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία δια στόματος Ντόναλντ Τραμπ, άρχισε να εξετάζει το πώς θα πάρει την κατάσταση στα δικά του χέρια.
Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την επίθεση με χημικά στην πόλη Ντούμα στην Ανατολική Γούτα, έχουν στριμώξει τον Ρώσο πρόεδρο στη γωνία. Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να μιλούν για απάντηση πολεμικού χαρακτήρα με τη στήριξη της Γαλλίας και του Λονδίνου, ωστόσο είναι πολύ σοβαρό το ενδεχόμενο να προηγηθεί η μετωπική ανάμεσα σε Ισραήλ και Ιράν, την ώρα που στη Μόσχα γίνεται φανερό ότι οι πράξεις της Τεχεράνης στη Συρία, δεν συνάδουν με τα συμφέροντα της Ρωσίας. Η απομόνωση δεν είναι καλός σύμβουλος, ιδιαίτερα όταν αρχίζεις να περικυκλώνεσαι από παντού…

 

Συντάκτης

Η βιογραφία του Κ. Μήτση