Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Πρωθυπουργική αναθεώρηση… – του Αντώνη Κατσαρού

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται σε καθημερινή αναζήτηση νέων επικοινωνιακών επιχειρημάτων, προκειμένου να καλύψει το πολύ μεγάλο χάντικαπ που διαπιστώνει πως θα του βγάλει η κάλπη, όποτε αποφασίσει να πάει τη χώρα σε εκλογές. Ο.Κ., δεν καλύπτεται, θα το παλέψει ωστόσο έως το τέλος, ακόμη κι αν χρειαστεί να στήσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου τη μισή κοινωνία. Ακόμη κι αν πιστέψει πως του είναι χρήσιμη η αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλάζοντας άρθρα με τα οποία καθορίστηκε η συνοχή του Έθνους. Διότι το Σύνταγμα μπορεί να μην είναι το καταστατικό της Κουμουνδούρου, τα στελέχη της, ωστόσο, δεν είμαι βέβαιος πως είναι σε θέση να αντιληφθούν τη διαφορά, την ώρα που κινδυνεύει η καρέκλα τους στην εξουσία. Το έσχατο επικοινωνιακό όπλο του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, σε συνδυασμό με την προσπάθεια που γίνεται να σπάσει τα προδιαγραφόμενα μελλοντικά δεσμά της η αντιπολίτευση (Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ.) είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος που ισχυρίζεται πως θέλει να προωθήσει. Παγιδευμένη, βέβαια, η κυβέρνηση στις ατελείωτες αντιφάσεις της, καθώς την ώρα που, κατά τα άλλα, το πόρισμα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να προτείνει σύσταση προανακριτικής επιτροπής από την εξεταστική για την Υγεία, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, στην ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, επεσήμανε την ανάγκη για δημιουργία συναινέσεων ως προς το Σύνταγμα. Στην πραγματικότητα δεν θέλει ούτε να ακούει αυτή τη λέξη, διότι η «συναίνεση» του γυρίζει το στομάχι ανάποδα! Συναίνεση και εξεταστικές μαζί! Ωραίος ο Αλέξης… Ε πιστρέφω στη συνταγματική αναθεώρηση. Το καθεστώς περί ευθύνης υπουργών αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης, προκειμένου η κυβέρνηση να κολλήσει από δίπλα και το εξαιρετικά λεπτό ζήτημα του πλήρους χωρισμού Κράτους – Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, συμπληρώνεται και η προτεινόμενη εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας απ’ ευθείας από τον λαό. Μύλος! Θέματα προς διαβούλευση σε όλα τα επίπεδα, η αξιολόγηση των οποίων μπορεί να τεθεί υπό κρίση μόνο όταν η χώρα τελεί υπό ανασύσταση. Μετά από εθνικές καταστροφές. Προφανώς, τα μέλη αυτής της κυβέρνησης θεωρούν ότι επειδή βλέπουν την πόρτα της εξόδου από την εξουσία το κράτος διαλύεται, γι’ αυτό θεωρούν πως είναι απαραίτητο να αλλάξουν τα δεδομένα του. Η μόνη ελπίδα που μπορεί να συνοδεύει πλέον τους πολίτες είναι πως αυτή η… εκδοχή εξουσίας που ταλαιπωρεί τη χώρα από το 2015, δεν διαθέτει ικανά στελέχη για να υλοποιήσει κανένα σοβαρό σχέδιο. Κατά συνέπεια, σωστά εκτιμάται ότι πέρα από τα επικοινωνιακά οφέλη που προσδοκά ο πρωθυπουργός να έχει από την προτεινόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, τελικά δεν πρόκειται να προκύψει κανένα αποτέλεσμα. Oσο κι αν ο Τσίπρας επιμένει πως είναι σωστό να μη συνδέεται η εκλογή του Προέδρου από την υποχρεωτική (λόγω αδυναμίας εξασφάλισης της απαιτούμενης πλειοψηφίας) διάλυση της Βουλής και προκήρυξης εκλογών, επειδή τη θεωρεί υπονομευτική των θεσμών, δεν πείθει κανέναν πως τον έπιασε ξαφνικά τέτοιος πόνος. Όσο κι αν παριστάνει ότι κοιτάζει απ’ ευθείας προς το λαό για την ανάδειξη του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν γίνεται να πείσει ότι τον έπιασε αυτή η κάψα για λόγους αξιοκρατίας και κοινωνικής ισορροπίας. Τα «πυροτεχνήματα» για την ενίσχυση της «λαϊκής παρέμβασης» στη νομοθετική διαδικασία (!), την «απ’ ευθείας συμμετοχή του λαού στη διαμόρφωση πολιτικής και λήψης κρίσιμων αποφάσεων» (!), και τη συνταγματική δυνατότητα να γίνονται δημοψηφίσματα για «μείζονα ζητήματα», θυμίζουν τις φοιτητικές εμμονές των στελεχών της κυβέρνησης, που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ως σπουδαστές.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση