Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα



Σπριντ… μαραθωνίου! – του Αντώνη Κατσαρού

Έχουν περάσει μόλις 13 ημέρες από την εκλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τα παλαιά δεδομένα της πολιτικής στην Ελλάδα θα υπαγόρευαν πως αυτό είναι απειροελάχιστο διάστημα προκειμένου ο νέος πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του να ξεκινήσουν τα πρώτα βήματα, τα οποία θα προσδιορίσουν το πρόγραμμα και τις δράσεις της νέας ηγεσίας. Τα νέα δεδομένα, ωστόσο, επιβάλλουν βιασύνη! Σε μία εποχή όπου τα πάντα βρίσκονται στο «κόκκινο», το «τρέξιμο» που απαιτείται δεν αντιστοιχεί σε ρυθμό μαραθωνίου αλλά στη λογική ενός σπρίντερ που καλείται να τρέξει όσο πιο γρήγορα γίνεται μία διαδρομή πιο μεγάλη ακόμη και από έναν μαραθώνιο. Μη χαμογελάτε, γίνεται, και μάλιστα πολύ απλά! Δεν είναι θέμα ικανότητας αλλά διάθεσης. Ο λόγος που οι κυβερνήσεις του παρελθόντος δεν το έκαναν δεν είχε να κάνει με τις πιθανότητες επιτυχίας μίας τέτοιας στόχευσης αλλά με την αδιαφορία. Για το κράτος, για τον πολίτη, για τη διαφάνεια, για την πορεία της χώρας. Αυτό! Η πορεία της χώρας είναι που δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει ότι ενδιαφέρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Όχι γιατί δεν είναι πιθανό να του συμβαίνει, αλλά επειδή οι πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος απέδειξαν πως είχαν άλλες προτεραιότητες… Ε, λοιπόν, τον Μητσοτάκη τον ενδιαφέρει η τύχη αυτού του τόπου. Η εξήγηση δε χρήζει επιστημονικής ανάλυσης. Είναι απλή. Διότι εφόσον τα καταφέρει ο ίδιος θα πιστωθεί μία ιστορική επιτυχία. Μία σπάνια διαδρομή, που θα τον κατατάξει ανάμεσα στους λίγους που δούλεψαν με στόχο και αποτέλεσμα για όλους. Ούτε μόνο για τους πολλούς ούτε, κυρίως, για τους λίγους. Αυτός είναι ο λόγος που προχώρησε με γρήγορες κινήσεις στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού, γιατί, όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός διευκρίνισε, «πιστεύουμε πως το κράτος πρέπει πρωτίστως, να μπορεί να υπηρετεί με αποτελεσματικότητα τους πολίτες». Η φιλοσοφία Μητσοτάκη βρίσκεται πολύ μακριά από εκείνες προηγούμενων πρωθυπουργών. Στο παρελθόν, η φροντίδα της εκάστοτε κυβέρνησης σήμαινε προσωπικές αβάντες, απίθανα επιδόματα, ρουσφέτια και διευκολύνσεις, που προκαλούσαν την κοινωνία. Η διαφορά με την τωρινή ηγεσία έχει να κάνει με το όραμα για την Ελλάδα. Διότι, δεν χρειάζεται Νόμπελ εφευρετικότητας προκειμένου να καταλάβει κανείς πως εάν η χώρα ωφεληθεί συνολικά, οι πολίτες στη συνέχεια θα βγουν – περισσότερο– κερδισμένοι. Αρκεί να θέλει κανείς να το προσπαθήσει. Όταν βρίσκεσαι, βέβαια, στο χείλος του γκρεμού η προσπάθεια δεν είναι αρκετή. Είναι αναγκαίο και το αποτέλεσμα. Για να επιτευχθεί αυτό, θα χρειαστούν συγκρούσεις. Το πιο μεγάλο στοίχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη θα είναι αυτό. Η διαγραφή της νοοτροπίας των παλαιών φιλοκυβερνητικών συμμαχιών και η δική του απομόνωση στη δουλειά. Δεν έχει συμβεί ποτέ μετά τη Μεταπολίτευση. Κανείς πρωθυπουργός δεν «περπάτησε» εντελώς μόνος. Χωρίς υποστήριξη από δυνατές οικονομικά οικογένειες. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον…

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα