Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Σπύρος Γιαννιώτης: Ο σύγχρονος Ποσειδώνας που νίκησε τους δαίμονες του!

Η τρέλα που διαθέτει δεν είναι όποια κι όποια! Παιδί της Κέρκυρας είναι, άλλωστ,ε με ό,τι σημαίνει αυτό. Έχει βέβαια και… γαρνιτούρα, το περίφημο φλέγμα των Άγγλων, λόγω της μητέρας του, Μπρέντα, αλλά και τη μαγκιά του Πειραιά, ως Ολυμπιακός. Δεν το λες και αδιάφορο κοκτέiλ αυτό, ούτε μπορείς να παραβλέψεις το πείσμα, την αφοσίωση και τη σιγουριά για ό,τι βάζει ως επόμενο σταθμό μπροστά του. Στα 36 χρόνια του, απέναντι σε πολύ νεότερους, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, και ενώ πάλευε για πολλή ώρα στην 22η θέση στην ανοικτή θάλασσα, ανέβηκε στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο. Όχι, δεν θυμηθήκαμε στα καλά καθούμενα να επικαλεστούμε τη σπουδαιότητα του Σπύρου Γιαννιώτη. Ο ίδιος ο ασημένιος Ολυμπιονίκης μάς προκάλεσε! Με μια ανατριχιαστική ανάρτηση στην έναρξη της σχολικής χρονιάς. Ως πρωταγωνιστής του αθλητισμού δεν ξέχασε ποτέ τη δική του εκκίνηση της ζωής και τις δυσκολίες της, που του έμαθαν να παλεύει. Αυτός είναι, άλλωστε, ο λόγος που δεν δίστασε να γράψει στα social media το μήνυμα για τη δυσλεξία που τον ταλαιπώρησε από μικρό. Ο Σπύρος έστειλε την ημέρα που ξεκίνησαν τα σχολεία, την περασμένη Τρίτη, μήνυμα σε γονείς και παιδιά, για το πόσο δυνατός μπορεί να είναι ο άνθρωπος όταν θέτει στόχους. Έγραψε: «Με αφορμή τον Τζέιμι Όλιβερ που βγήκε και μίλησε για τη δυσλεξία, θα ήθελα να πω και εγώ δυο πράγματα. Ίσως και εγώ αν δεν ήμουν δυσλεκτικός δεν θα είχα φτάσει σήμερα εδώ που είμαι. Πάντα τέτοια εποχή νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι, ίσως να θυμάμαι το βουνό που είχα μπροστά μου γιατί έτσι έβλεπα το σχολείο, τον φόβο να μην μπορώ να ανταπεξέλθω στα διαβάσματά μου, στην ορθογραφία, στη γραφή μου, στο αν τα αλλά παιδιά θα με πουν αγράμματο, ίσως ο μεγαλύτερος φόβος μου. Αυτή τη σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ, να κυλάει το δάκρυ στο βιβλίο και να προσπαθώ να διαβάσω, και τα μάτια μου θολά. Να θέλω να είμαι καλός μαθητής και να μην μπορώ. Πέρασαν τα χρόνια και έμαθα στο Γυμνάσιο ότι έχω δυσλεξία, αλλά τα βιώματά μου με είχαν χαράξει, δεν αλλάζουν αυτά. Με τα χρόνια έμαθα να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος και να πηγαίνω κόντρα στην ανασφάλειά μου και στο φόβο μου, είναι ένας αγώνας που δίνω καθημερινά. Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς, δεν θα ήθελα να νιώσει κανένα παιδί αυτά που ένιωσα εγώ. Από έναν δυσλεκτικό, που ακόμα και τώρα που σας γράφει, αγχώνεται αν θα κάνει λάθη, αλλά τα γράφει γιατί είναι ένας καθημερινός αγώνας με έναν νικητή. Καλή σχολική χρονιά». Η θάλασσα έδινε στον Σπύρο Γιαννιώτη πάντοτε την αίσθηση της απελευθέρωσης από τις μαθητικές υποχρεώσεις, που του είχαν γίνει εφιάλτης λόγω της δυσλεξίας. Είχε φτάσει, πια, στο Γυμνάσιο όταν ένας καθηγητής εντόπισε τη δυσλεξία του. Βέβαια, είχε ήδη διαμορφώσει τη στάση του απέναντι στο σχολείο και το διάβασμα, επειδή ένιωθε πως προσπαθούσε για κάτι χωρίς ανταπόκριση. Ένα είναι απολύτως βέβαιο. Η θάλασσα δεν είναι απλά αθλητισμός για εκείνον, αλλά η ίδια του η ζωή. Μόλις τη βλέπει, ξεφεύγει! Η σύζυγός του δεν του βάζει σκόπιμα τα γυαλιά θαλάσσης στα πράγματα για την παραλία, διότι εάν τα πάρει χαμπάρι θα τα φορέσει και θα εξαφανιστεί! Με την ίδια να κυριεύεται από άγχος για το πότε θα επιστρέψει και εάν θα κινδυνέψει να τον χτυπήσει σκάφος. Ο.Κ., το ξέρουμε πως δεν του παίρνεις εύκολα κουβέντα! Γνωρίζουμε όμως πως όταν αντιληφθεί πως υπάρχει λόγος να ανοιχτεί, διαπιστώνεις πως έχεις να κάνεις με έναν σπάνιο άνθρωπο. Ήρεμο, συνεπή σε όλων των μορφών τις σχέσεις του, καλό στην παρέα, πάντοτε με χαμόγελο και, πάνω απ’ όλα, δίκαιο. Ο Σπύρος Γιαννιώτης δεν μιλάει συχνά, αλλά και όταν το κάνει, δεν σου δίνει το δικαίωμα να τον χαρακτηρίσεις πολυλογά… Προτιμά να εκφράζεται με τις επιδόσεις του, βάζοντας τους πιο υψηλούς στόχους που η ικανότητα και το πείσμα που διαθέτει του επιτρέπουν να διαχειριστεί. Κερκυραίος με τα όλα του, άφησε υποχρεωτικά στην άκρη τον επτανησιακό παρορμητισμό, προκειμένου να δουλέψει σκληρά. Τα αποτελέσματα ήταν συγκινητικά, καθώς δεν αποκόμισε εύκολα τους καρπούς της επιτυχίας που η δουλειά και το ταλέντο του υπόσχονταν. Η αποτυχία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, όμως, τον πείσμωσε. Συγκλόνισε όταν με δάκρυα στα μάτια ζητούσε συγγνώμη επειδή δεν μπόρεσε να ανέβει στο βάθρο. Τερμάτισε 4ος και συντετριμμένος στα 10 χλμ. ανοιχτής θαλάσσης. Ουδείς θα ξεχάσει ποτέ τη συγγνώμη του. Αυτό το πληγωμένο θηρίο έχει τρομακτική επιμονή. Όσο μεγάλα και να είναι τα εμπόδια μπροστά του ο Σπύρος Γιαννιώτης δεν διστάζει. Το έμαθε, άλλωστε, από μικρός αυτό το «σενάριο» της ζωής, παλεύοντας με τους δαίμονες που έβρισκε στο δρόμο του. Την ανάρτηση του Γιαννιώτη διάβασε και ο Ολυμπιονίκης στο ταε-κβον-ντο, Αλέξανδρος Νικολαΐδης, ο οποίος απάντησε: «- Μαμά, με κοροϊδεύουν στο σχολείο που δεν μπορώ να διαβάσω και να γράψω καλά. – Δεν πειράζει αγάπη μου, πες τους ότι κι ο Σπύρος ο Γιαννιώτης δεν μπορούσε, αλλά έγινε Ολυμπιονίκης», έγραψε ο Νικολαΐδης γνωρίζοντας την απίθανη ιστορία του Σπύρου… Η ποιότητα του χαρακτήρα του οδηγεί τον Σπύρο Γιαννιώτη να κρατάει χαμηλά τους τόνους. Γι’ αυτό. όταν δίνει συνεντεύξεις ζητάει μόνο ένα πράγμα. Να μην του γίνουν ερωτήσεις οι οποίες θα τον υποχρεώσουν να βρεθεί σε αντιπαράθεση με τον οποιονδήποτε. Ακόμη και με εκείνους που δεν τον στήριξαν, που αδιαφόρησαν. Δεν ζει από την κόντρα, είναι ακομπλεξάριστος, σταθερός στις αξίες του και. εκ του αποτελέσματος. Ολυμπιονίκης και παγκόσμιος πρωταθλητής. Είναι αυτός που διέψευσε συμμαθητές και δασκάλους…

 

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα