Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Υπάρχουν αμετανόητοι τρομοκράτες και αμετανόητη Αριστερά»

«Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει με κάθε τρόπο να ελέγξει τη Δικαιοσύνη και να δημιουργήσει μια ομάδα πειθήνιων και υποταγμένων δικαστών», καταγγέλλει ο τομεάρχης Δικαιοσύνης της Ν.Δ. και βουλευτής Καβάλας Νίκος Παναγιωτόπουλος σχολιάζοντας την τελευταία νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Με συνέντευξή του στη «ΒτΚ», ο πρώην υφυπουργός υπογραμμίζει πώς η σχέση των υπουργών με τους δικαστικούς λειτουργούς, είναι μια σχέση που εξαρχής έχει δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά και εύλογες απορίες, ενώ, ταυτόχρονα, αφήνει σαφώς να εννοηθεί πως η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να ευεργετήσει αμετανόητους ισοβίτες δολοφόνους, επειδή κι η ίδια είναι εκπρόσωπος μιας αμετανόητης Αριστεράς.Ο βουλευτής της Ν.Δ. υπογραμμίζει, συγχρόνως, πως οι ευθύνες των κυβερνητικών στελεχών και του κρατικού μηχανισμού δεν έχουν διαγραφεί επειδή ακολούθησαν ορισμένες «καρατομήσεις», εκφράζοντας την εκτίμηση πως δεν θα διαγραφούν ούτε με τον κυβερνητικό ανασχηματισμό που φημολογείται, με κύρια χαρακτηριστικά την απόπειρα «πασοκοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ό,τι αφορά, δε, τις δηλώσεις του πρωθυπουργού από την Ιθάκη για τη λήξη του δανειακού προγράμματος, ο τομεάρχης της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημειώνει, χαρακτηριστικά, πως «ο κρατούμενος αποφυλακίστηκε, αλλά παρέλειψαν να του αφαιρέσουν τις χειροπέδες και τις αλυσίδες από τα πόδια».

Την περασμένη εβδομάδα ο υπουργός Δικαιοσύνης κατέθεσε τροπολογία στη Βουλή, με την οποία προτείνει ορισμένες αλλαγές στη διαδικασία επιλογής ανώτατων δικαστικών. Με ανακοίνωσή σας χαρακτηρίσατε την πρωτοβουλία του αυτή αντιθεσμική. Γιατί είναι αντιθεσμική;

«Έχω δηλώσει επανειλημμένως –και δεν είμαι ο μόνος– πως αυτή η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τη Δικαιοσύνη ως ελεγχόμενο τμήμα του κυβερνητικού μηχανισμού και όχι ως συνταγματικά κατοχυρωμένη και διακριτή πολιτειακή εξουσία, με βασικά εχέγγυα τη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία των δικαστικών λειτουργών όπως το Σύνταγμα ορίζει και όπως το κράτος δικαίου επιτάσσει. Όταν ο υπουργός Δικαιοσύνης έρχεται και νομοθετεί σε Θερινό Τμήμα της Βουλής τη μείωση του ελαχίστου ορίου της υπηρεσίας των αρεοπαγιτών και αντιεισαγγελέων του Αρείου Πάγου, και μάλιστα χωρίς καμμία διαβούλευση με τις Δικαστικές Ενώσεις, αλλά και χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις θέσεις της αρμόδιας Επιτροπής για την αναμόρφωση του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων, τότε, προφανώς, ενεργεί μονομερώς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες».

Ποια είναι η σκοπιμότητα αυτής της διάταξης;

«Δεδομένου οτι σύντομα θα λάβουν χώρα οι προαγωγές των νέων αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου καθίσταται σαφές οτι επιχειρείται παρέμβαση σε μία εσωτερική διαδικασία του δικαστικού Σώματος, προκειμένου να προαχθούν δικαστικοί λειτουργοί αρεστοί στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης, και κατ’ επέκταση στην κυβέρνηση. Ως εκ τούτου, μία νομοθετική παρέμβαση που διαμορφώνει σε ύποπτο χρόνο διαφορετικούς κανόνες σε interna corporis (εσωτερικά θέματα, όπως αυτά των προαγωγών δικαστικών λειτουργών, τα οποία, εκτός των άλλων, ρυθμίζονται με συνταγματική πρόβλεψη) της θεσμικά ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, μόνο ως αντιθεσμική μπορεί να χαρακτηριστεί».

Έτσι όπως τα λέτε, αφήνετε σαφώς να εννοηθεί πως η κυβέρνηση ενδεχομένως να φοβάται τη Δικαιοσύνη. Έχει λόγους να τη φοβάται;

«Η κυβέρνηση διακατέχεται από μια ακραία καθεστωτική αντίληψη, στα πλαίσια της οποίας αποστρέφεται ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει, και τελικά να καθυποτάξει στις πολιτικές της σκοπιμότητες και επιδιώξεις. Στη βάση αυτής της λογικής δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά με τη Δικαιοσύνη. Άλλωστε, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας συνόψισε κυνικά αυτή την επικίνδυνα αντιδημοκρατική νοοτροπία όταν χαρακτήρισε τη Δικαιοσύνη “θεσμικό εμπόδιο”. Είτε, λοιπόν, οι κυνικοί εξουσιομανείς αυτής της κυβέρνησης θέλουν τη Δικαιοσύνη ελεγχόμενο εργαλείο εκπλήρωσης πολιτικών επιδιώξεων –όπως λ.χ. η δίωξη πολιτικών αντιπάλων– είτε οι ιδεοληπτικοί της επιθυμούν να αποδυναμώσουν την ανεξαρτησία της ως βασικού πυλώνα της αστικής δημοκρατίας που απεχθάνονται, το τελικό ζητούμενο είναι το ίδιο: μία ελεγχόμενη από την πολιτική εξουσία Δικαιοσύνη, με λειτουργούς πειθήνιους στα κελεύσματά της».

Ναι, αλλά από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση καταγγέλλει τη Ν.Δ. πως έχει εκείνη συμμαχήσει με δικαστές…

«Υπάρχει μια διαρκής, εδώ και τρία χρόνια, προσπάθεια καθυπόταξης της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση συλλογικά, και σε αυτή τη διαρκή θεσμική εκτροπή αντιστεκόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις. Γι’ αυτό και έχουμε κατά καιρούς συνταχθεί με δημόσια εκπεφρασμένες θέσεις, τοποθετήσεις και προειδοποιήσεις της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, η οποία ασφαλώς και δεν ταυτίζεται με τη Ν.Δ. – είναι αστείο να ισχυρίζεται κανείς κάτι τέτοιο. Δεν είμαστε, άλλωστε, μόνο εμείς και η Ένωση που καταγγέλουμε αυτές τις αντιθεσμικές νοοτροπίες και πρακτικές, καθώς και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν υποστηρίξει περίπου τα ίδια, ενώ έντονη ανησυχία επικρατεί και στους κόλπους των δικαστικών λειτουργών. Σας θυμίζω τον προσφάτως παραιτηθέντα πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο οποίος επανειλημμένως έχει κάνει λόγο για “ωμές παρεμβάσεις” στο έργο της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση που τον είχε επιλέξει στο αξίωμα! Εντέλει, όμως, εμείς ακούμε τις απόψεις της Ένωσης και σεβόμαστε το θεσμικό της ρόλο, ενώ η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης τις περιφρονεί, ίσως γιατί αρέσκεται δογματικά να αντιπαθεί όποιον διαφωνεί μαζί της».

Μετά τη δημοσιοποίηση του πορίσματος για τα αίτια της φονικής πυρκαγιάς που ξέσπασε στο Ν. Βουτζά και στο Μάτι, πιστεύετε πως η κυβέρνηση οφείλει και άλλες εξηγήσεις;

«Υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες για την τραγωδία στο Μάτι. Υπήρξαν καθυστερήσεις αντίδρασης, ολιγωρίες, προβλήματα συντονισμού και παραλείψεις οφειλομένων ενεργειών, όπως για παράδειγμα η έγκαιρη εντολή εκκένωσης, που, εάν είχαν γίνει, θα είχαν ως αποτέλεσμα μικρότερης έκτασης καταστροφή και λιγότερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Τις ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες τις ερευνά αρμοδίως η Δικαιοσύνη. Εμείς, ως οφείλαμε, ζητήσαμε αμέσως, με επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσα στη Βουλή, την πλήρη διερεύνηση των συνθηκών και παραγόντων που οδήγησαν στην τραγωδία, από έμπειρο εισαγγελέα Εφετών, όπως είχε προτείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ως προς τις πολιτικές ευθύνες η καθυστερημένη “καρατόμηση” κάποιων μέχρι πρότινος “αλάνθαστων” διαχειριστών της κρίσης δεν αναιρεί τις βαρύτατες ευθύνες του κ. Τσίπρα και άλλων κυβερνητικών στελεχών για το καταστροφικό αποτέλεσμα. Ο λαός λέει πως “από τότε που βγήκε η συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο”. Εκτιμώ οτι σε αυτή την τραγική υπόθεση η συγνώμη ηταν μισή και βεβιασμένη, αλλά και το φιλότιμο ήταν χαμένο από πριν».

Ο πρωθυπουργός δήλωσε από την Ιθάκη, πως με την έξοδο από τα Μνημόνια η χώρα έφτασε στον προορισμό της. Προσέθεσε, μάλιστα, πως οι Έλληνες δεν θα ξεχάσουν αυτούς που μας έβαλαν στα Μνημόνια. Ποιο είναι το δικό σας σχόλιο;

«Δεν θα σταθώ στο διχαστικό, πολωτικό και αμετανόητο ύφος στο λόγο του κ. Τσίπρα, διότι η στόχευση είναι καταφανώς η συσπείρωση του εκλογικού του ακροατηρίου. Όμως εδώ, όπως και στο παπανδρεϊκό Καστελόριζο, η ουσία δεν έχει να κάνει με τη θεατρική απόδοση του διαγγέλματος. Η ουσία είναι ότι με τα βάρη που αυτή η κυβέρνηση έχει επισωρεύσει στην Οικονομία σε βάθος δεκαετιών, κάθε λόγος για “καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια” αποτελεί προσβολή στη νοημοσύνη των Ελλήνων. Τα εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα που ο κ. Τσακαλώτος συμφώνησε μέχρι το 2060 (!) σημαίνουν αφενός παράταση της ασφυκτικής λιτότητας, και αφετέρου αναπτυξιακές επιδόσεις ανάλογες με αυτές των πετρελαιοπαραγωγών χωρών του Περσικού Κόλπου παλαιότερα, όταν είχαν ξεκινήσει να εκμεταλλεύονται τα εθνικά τους αποθέματα σε υδρογονάνθρακες. Προσθέστε στην εξίσωση την αδυναμία του τραπεζικού συστήματος να τροφοδοτήσει με ρευστότητα την πραγματική Οικονομία, την επενδυτική απραξία, την οικονομική ασφυξία εκατοντάδων νοικοκυριών από την υπερ-φορολόγηση, τη νέα υπερ-διόγκωση του δημόσιου τομέα και την ασυνέπειά του να εξοφλήσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του προς τους ιδιώτες, και η εικόνα του άμεσου μέλλοντος είναι ζοφερή. Ο κρατούμενος αποφυλακίστηκε, αλλά παρέλειψαν να του αφαιρέσουν τις χειροπέδες και τις αλυσίδες από τα πόδια. Ό,τι και να γίνει, με αυτά τα εμπόδια δεν μπορεί να πάει μακριά, και καμμία Ιθάκη δεν μπορεί να κρύψει αυτή την πραγματικότητα».

 

Φαίνεται πως η επόμενη κίνηση του κ. Τσίπρα θα είναι ένας κυβερνητικός ανασχηματισμός. Πιστεύετε πως μπορεί να αλλάξει την εικόνα της κυβέρνησης αντικαθιστώντας ορισμένους υπουργούς;

«Κανένας ανασχηματισμός δεν μπορεί να δώσει πνοή σε μία κυβέρνηση που αποδοκιμάζεται, πλέον, από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού για τις θλιβερές επιδόσεις της σε όλα τα μέτωπα που έχει διαχειριστεί. Οι απαράδεκτοι χειρισμοί και η εθνική υποχώρηση στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων στις αρχές του καλοκαιριού, και η εξωφρενικά ανεπαρκής διαχείριση της καταστροφής στο Μάτι, τον περασμένο Ιούλιο, έπεισαν και τον πλέον δύσπιστο ή επιεική, αλλά αντικειμενικό πολίτη ότι οι κυβερνώντες δεν μπορούν να διαχειριστούν τα προβλήματα του τόπου χωρίς να προκαλέσουν ζημιά».

Υπάρχουν υπουργοί που κατά τη γνώμη σας πρέπει οπωσδήποτε να απομακρυνθούν;

«Κάποιοι υπουργοί έχουν την επιπλέον κακή συνήθεια να αναπτύσσουν έναν επιθετικό, διχαστικό και χυδαίο, πολλές φορές, λόγο, ενώ κάποιοι άλλοι μιλάνε λιγότερο, αλλά ψεύδονται εξίσου πολύ με τους “λαλίστατους”. Όλοι όμως, ή σχεδόν όλοι, έχουν διαχειριστεί τα ζητήματα του τομέα ευθύνης τους, έτσι ώστε η κατάσταση σήμερα να είναι χειρότερη, ή πολύ χειρότερη, από την κατάσταση που επικρατούσε πριν αναλάβουν. Και όλοι ανεξαιρέτως είναι έτοιμοι να κατηγορήσουν πρόσωπα και πράγματα του παρελθόντος για τις αποτυχίες και τα αδιέξοδα της δικής τους θητείας».

Η νέα προσπάθεια του κ. Τσίπρα να προσεγγίσει πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ πώς σας φαίνεται;

«Ο πρωθυπουργός δαιμονοποιεί κάθε τρεις και λίγο το “παλιό πολιτικό σύστημα” για όλα τα δεινά του τόπου και αυτοπροσδιορίζεται ως νέος και άφθαρτος. Την ίδια ώρα έχει “αξιοποιήσει”, ή σκέφτεται να το κάνει στον επικείμενο ανασχηματισμό, το μισό παλαιό ΠΑΣΟΚ, ενώ ο αναπόφευκτος κυβερνητικός εταίρος δεν είναι και χθεσινός στο πολιτικό σκηνικό… Αυτή η σουρρεαλιστική κατάσταση καταδεικνύει αφενός τη σύγχυση του κ. Τσίπρα, και αφετέρου τη δραματική έλλειψη στελεχών ικανών να σταθούν σε κυβερνητική θέση στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, διαφαίνεται καθαρά το κυρίαρχο αμοραλιστικό και τυχοδιωκτικό δόγμα του στενού κυβερνητικού πυρήνα, όπου η εξουσία, και η προσκόλληση σε αυτή, είναι υπεράνω όλων. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορείς να έχεις νέο και άφθαρτο οικοδόμημα με παλαιά και φθαρμένα υλικά. Αυτό, πλέον, το έχει συνειδητοποιήσει ο κόσμος, και απλώς κάνει υπομονή μέχρι την ώρα της “κατεδάφισης”».

Καταλάβατε, αλήθεια, ποιοι λόγοι υπαγόρευσαν τη μετακίνηση Κουφοντίνα και Ξηρού από τις Φυλακές Κορυδαλλού;

«Οι μεταγωγές των Κουφοντίνα και Ξηρού δεν αποτελούν άλλη μία περίπτωση ικανοποίησης αιτημάτων κρατουμένων στα πλαίσια του υπάρχοντος νομικού πλαισίου στο σωφρονιστικό μας σύστημα. Εδώ η ευνοϊκή μεταχείριση καταδικασμένων και αμετανόητων τρομοκρατών, που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη δολοφονική δράση της “17Ν”, αποπνέει και έντονο πολιτικό συμβολισμό. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση τους μεταχειρίζεται όχι ως ισοβίτες δολοφόνους, αλλά ως ατυχήσαντες κοινωνικούς αγωνιστές. “Τί να κάνουμε, τα καημένα τα παιδιά έσφαλαν, ίσως το παρακάνανε και λίγο, αλλά έχουν και δικαιώματα”, λένε προς την αποσβολωμένη κοινωνία. Και φυσικά, κλείνουν και το μάτι προς εκείνο το κομμάτι του εκλογικού ακροατηρίου, ελάχιστο, αλλά υπαρκτό, που συμπαθεί την πάσης φύσεως ακροαριστερή αντικαπιταλιστική δράση, ακόμα και αν αυτή περιλαμβάνει τρομοκρατικές ενέργειες και δολοφονίες. Αυτή η ιδεοληπτική προσέγγιση δεν είναι μόνο επικίνδυνα αντικοινωνική, αλλά είναι και χυδαία. Ο κ. Κοντονής έφθασε στο σημείο να προσβάλει προσωπικά τον πρόεδρο της Ν.Δ. όταν αυτός αντέδρασε στη μεταγωγή Κουφοντίνα, αδιαφορώντας για το ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει θρηνήσει νεκρό από τη δολοφονική δράση των τρομοκρατών στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον. Η συνολική, όμως, κυβερνητική στάση στο ζήτημα προσβάλλει βάναυσα το κοινό περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού και αποδεικνύει ότι, εκτός από τους αμετανόητους τρομοκράτες, υπάρχει και η αμετανόητη Αριστερά, στην εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ τέλος πάντων».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση