Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια

Επί δεκαετίες, για να μην πω αιώνες και φανώ υπερβολικός, γενεές Κυπρίων φοιτητών μετοικούσαν στην Ελλάδα για να σπουδάσουν. Σήμερα οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Όλο και περισσότεροι Έλληνες γονείς στέλνουν τα παιδιά τους για να σπουδάσουν στην Κύπρο. Προσοχή! Δεν τα στέλνουν σε κρατικά πανεπιστήμια, αλλά σε ιδιωτικά. Ανατρέχω στην ιστοσελίδα του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας και ενημερώνομαι ότι λειτουργούν 5 ιδιωτικά πανεπιστήμια σύμφωνα με τις πρόνοιες δύο νόμων, του 2005 και του 2011. Ανάμεσά τους και το πολυδιαφημισμένο στην ελληνική τηλεόραση Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (University of Nicosia). «Σπούδασε Φαρμακευτική χωρίς Πανελλήνιες», διαβάζω σε μία καταχώριση, και αντιλαμβάνομαι την σπουδή όσων δυσκολεύονται από το εγχώριο εκπαιδευτικό σύστημα. Ίσως –λέω ίσως- κι αυτός να είναι ένας από τους λόγους των συνεχών μεταρρυθμίσεων που πραγματοποιεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ούτως ώστε να καταστεί πιο βατή η ελληνική Παιδεία και τα παιδιά να περνούν πιο εύκολα στο Πανεπιστήμιο. Τι ειρωνία! Εάν κανείς μπει στον κόπο να ερευνήσει τα κριτήρια εισδοχής στην εν λόγω Φαρμακευτική Σχολή, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι «μπάτε σκύλοι αλέστε», αλλά ότι απαιτείται βαθμός τουλάχιστον 17/20 στο απολυτήριο Λυκείου και 17/20 σε Χημεία και Βιολογία. Επισκέπτομαι την ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο επίσης διαφημίζεται κατά κόρον στην Ελλάδα. Οι αθεόφοβοι, ας μου επιτραπεί η έκφρασις, χρεώνουν ακόμη και την έκδοση αναλυτικής βαθμολογίας. Διερωτώμαι, λοιπόν, ευλόγως: για ποιους λόγους αρκετοί συμπατριώτες μας πληρώνουν χιλιάδες ευρώ δίδακτρα στην Κύπρο, χωρίς να υπολογίσουμε την στέγη και την σίτιση, ενώ θα μπορούσαν να σπουδάσουν δωρεάν στην Ελλάδα; Μήπως θα πρέπει να μας προβληματίσει η πρόσφατη δήλωσις του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, «δεν θα περιμένω το 2030 για να αποκτήσει η Ελλάδα ιδιωτικά πανεπιστήμια»;

Η περιρρέουσα παθογένεια

Για όσους σπεύσουν να με κατηγορήσουν ότι είμαι αναφανδόν κατά της Δημόσιας παιδείας, ας μου επιτραπεί να διευκρινίσω ότι δεν πήγα ποτέ σε ιδιωτικό σχολείο, ούτε σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, πλην των σπουδών μου στο «John’s Hopkins» των Η.Π.Α., ωςvisiting scholar όμως. Επίσης, επειδή είχα την τύχη να φοιτήσω σε δημόσιο πανεπιστήμιο της Γαλλίας δύναμαι να κάνω την διάκριση ανάμεσα στην Παιδεία των δύο χωρών. Άβυσσος. Από το άθλιο κτίριοτης Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Πειραιώς, τις καταλήψεις, τους αιώνιους φοιτητές και το χαμηλό επίπεδο σπουδών, πλην δύο – τριών εξαιρέσεων, βρέθηκα στο Paris II, στην Place du Pantheon, σε ένα υπέροχο οίκημα, όπου καθηγηταί και φοιτηταί ήσαν ενδεδυμένοι με κοστούμια, και όπου δεν διενοείτο κανείς να χάσει μάθημα, διότι, απλούστατα, θα έχανε την χρονιά! Η ελληνική επινόησις των μαθημάτων εκ μεταφοράς, για όσα χρόνια θέλει κανείς, δεν είχε εξαγωγικό χαρακτήρα, τουλάχιστον στην Γαλλία. Το ίδιο και η μη υποχρεωτική προσέλευσις στις αίθουσες διδασκαλίας. Ας μην μακρυγορήσω, όμως, για το παρελθόν, αν και αποτελεί έναν ασφαλή βατήρα κρίσεως του παρόντος. Το μέλλον, δηλαδή η κόρη μου, πήγε μόνον σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τελείωσε τις σπουδές της στην ώρα της, και βρήκε δουλειά πριν καν αποφοιτήσει, όπως συνήθως γίνεται στην Αμερική. Ένας από τους θεμελιώδεις κανόνες του Savoir Vivre είναι ότι επικοινωνούμε διά του παραδείγματος και όχι κατακρίνοντας τους άλλους. Υπάρχουν ακόμη καλές πανεπιστημιακές σχολές στην Ελλάδα, κρατικές βεβαίως, αν και είναι πλεονασμός η διευκρίνησις, όπως και υπάρχουν λαμπροί καθηγηταί και εξ’ ίσου λαμπροί φοιτηταί που διψούν για γνώση. Σύστημα δεν υπάρχει, και όσοι ικανοί δημόσιοι λειτουργοί επιχειρούν να εφαρμόσουν τα οράματά τους «καταβροχθίζονται» από την περιρρέουσα παθογένεια.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση