Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Τα πέτρινα χρόνια της Ελληνικής Αστυνομίας

Η ζωντανή μετάδοσις από τηλοψίας των φετινών επεισοδίων στο Πολυτεχνείο, επανέφερε στον νου μας το κύριο ερώτημα σε σχέση με την δράση των ταραξιών: «Γιατί δεν τους πιάνουν;». Ως μη ειδικός στα θέματα Δημοσίας Τάξεως απευθύνθην σε πρώην ανώτατο αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος εχρημάτισε αρχηγός της. Η απάντησίς του υπήρξε αποστομωτική. Ο λόγος της παθητικής στάσεως των Μ.Α.Τ. οφείλεται σε εντολές άνωθεν, και πιο συγκεκριμένα της πολιτικής ηγεσίας. «Δηλαδή», τον ερώτησα, «εάν είχατε άλλες εντολές θα τους συλλαμβάνατε;», για να εισπράξω μία θετική κίνηση της κεφαλής του. Ανασύρω από την μνήμη την τελευταία επίσκεψη προέδρου των Η.Π.Α., αυτή του Μπάρακ Ομπάμα, και διαπιστώνω ότι δεν «κουνήθηκε φύλλο» εκείνες τις ημέρες, από τους «συνήθεις υπόπτους». Ίσως τούτο να είχε σχέση με την παρουσία πολυάριθμων πρακτόρων του F.B.I. Ίσως, πάλι, όχι. Ανατρέχω σε παλαιότερη δήλωση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι μόλις αναλάβει την εξουσία θα καθαρίσει τα Εξάρχεια, και αναμένω μετ’ επιτάσεως εκείνη την ημέρα. Έως τότε δεν μπορώ παρά να θλίβομαι για τον ευτελισμό της Ελληνικής Αστυνομίας, οι άνδρες της οποίας διατάσσονται να παρακολουθούν άπραγοι τις επιθέσεις με μολότωφ των αντιεξουσιαστών. Ως εκ συμπτώσεως, το ίδιο εκείνο βράδυ της 17ης Νοεμβρίου, η κρατική τηλεόραση προγραμμάτισε την προβολή της ταινίας «Πέτρινα Χρόνια», του Παντελή Βούλγαρη. Η υπόθεσις αναφέρεται στο κυνηγητό που υφίσταται ένα ζευγάρι κομμουνιστών από το 1952 έως το 1974. Βλέποντας ορισμένες σκηνές του έργου, πριν με πάρει ο ύπνος, διότι είχαν περάσει, πλέον, τα μεσάνυκτα, διερωτήθην μήπως η υποβάθμισις, έως ακύρωσις, του ρόλου των αστυνομικών από την «Πρώτη Φορά Αριστερά» να μην είναι τυχαία.

Η ιστορία του «Άβατου»

Ο κ. Δημητριάδης την χαρακτήρισε «μποέμικη γειτονιά των ποιητών, των φοιτητών, των τροβαδούρων». Ο Κώστας Αθάνατος έπλεξε το εγκώμιό της αναφέροντας ότι πρόκειται για την «κοιτίδα της αμεριμνησίας και της νεότητος, των ειδυλλίων και των τραγουδιών». Επί μακρόν εθεωρείτο το Quartier Latin των Αθηνών, υπό την έννοια περισσότερο της περιρρέουσας καλλιτεχνικής ατμόσφαιρας παρά της ιστορικότητος. Είναι αλήθεια ότι κατοικήθηκε αργά, στις αρχές του 20ού αιώνος, όπως είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών την επέλεξαν για τόπο κατοικίας. Ο κατάλογος είναι μακρύς: Νικόλαος Γύζης, Γεώργιος Σουρής, Αριστομένης Προβελέγγιος, Δημήτρης Φιλιππότης, Λιλή Ζωγράφου, Ιωάννης Πολέμης, Δημήτρης Βερναρδάκης κ.ά. Όλα αυτά έως το 1974. Η έλευσις της Μεταπολιτεύσεως σηματοδοτεί την αλλαγή χρήσεως της συνοικίας. Τις καντάδες αντικαθιστούν οι «Καμπάνες» του Μίκη Θεοδωράκη. Πολύβουα μπαρ παίρνουν την θέση των ήσυχων καφενείων, ενώ η κεντρική πλατεία και οι πέριξ αυτής δρόμοι μετατρέπονται σε πεδίον ζυμώσεως επαναστατικών γκρουπούσκουλων. Τα Εξάρχεια, διότι περί αυτής της συνοικίας ομιλούμε, εξελίσσονται σε ένα ιδιότυπο «no man’s land» για τον αστικό τρόπο ζωής. Είναι, ίσως, το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου όταν ξυπνάς το πρωΐ και πας στον μανάβη για να αγοράσεις ζαρζαβατικά, αντί, π.χ., για μαρούλια ή λάχανα ενδέχεται να φύγεις με μία μολότωφ. Επίσης, είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου έχεις περισσότερες πιθανότητες να δεις το σταθμευμένο κάτω από το σπίτι σου αυτοκίνητο απανθρακωμένο ή το κατάστημά σου πυρπολημένο. Δεν χρειάζεται να υπάρχει επέτειος ή αφορμή, για έκνομη δραστηριότητα. Μπορεί, για παράδειγμα, να ξυπνάς για να πας στην δουλειά σου και να εισπράξεις σφαίρες από Καλάσνικωφ που δεν βρήκαν τον στόχο τους ή εξοστρακίσθηκαν κατά την διάρκεια επιθέσεως σε αστυνομικούς των Μ.Α.Τ. Τα επαναλαμβανόμενα «πάρτυ» των αναρχικών στην περιοχή, θέτουν πλείονα του ενός ερωτήματα: Ποίος επωφελείται από το έγκλημα; Ποίες είναι οι σχέσεις συγκεκριμένων κομμάτων και στελεχών τους με τους αναρχικούς; Γιατί δεν τους πιάνουν;

Η βιογραφία του Κ. Μήτση