Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Τι δεν ξεχνούν οι Έλληνες

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω να επαναλαμβάνεται μονοτόνως, ως μουσικό χαλί ραπ τραγουδιού, η φράση «οι Έλληνες δεν έχουν μνήμη». Πλείονα του ενός παραδείγματα της νεωτέρας και μη, Ιστορίας έρχονται να επιβεβαιώσουν την ανωτέρω ρήση, με πιο χαρακτηριστικό αυτό του δημοψηφίσματος. Ποιος θυμάται τι ψηφίσαμε το 2015, γιατί το ψηφίσαμε και γιατί το ξεψηφίσαμε; Επίσης, ποιος θυμάται τις δηλώσεις του πρωθυπουργού περί οριστικής καταργήσεως του ΕΝ.Φ.Ι.Α. ή περί μη μειώσεως των συντάξεων; Η μακρά τούτη εισαγωγή δεν αποσκοπεί εις την υπενθύμησιν ενός ακόμη εθνικού μειονεκτήματος, αλλά εις την υποστήρηξιν μίας νέας πραγματικότητος, η οποία δεν είναι άλλη από την επανάκαμψιν του ζητήματος της εθνικής ταυτότητος. Ο λόγος για την Συμφωνία των Πρεσπών και την αντίθεση της πλειονότητος του ελληνικού λαού προς αυτήν. Έπεσαν από τα σύννεφα τόσο ο διεθνής παράγων όσο και τα εγχώρια ενεργούμενα, με την σθεναρή στάση των Ελλήνων απέναντι στην κλοπή της Ιστορίας τους, διότι περί αυτού πρόκειται. Κοιτούσαν μετ’ εκπλήξεως ο ένας τον άλλον, διότι δεν είχαν προβλέψει τον πάνδημο ξεσηκωμό, σε μία χώρα που υπέστη τα πάνδεινα την τελευταία δεκαετία, χωρίς να «ανοίξει μύτη, και τούτο για ένα μη οικονομικό θέμα. Πού να φαντασθούν ότι ο Έλληνας μπορεί να ξεχνάει ή να ανέχεται τα πάντα, όχι όμως τον σφετερισμό της Ιστορίας και της εθνικής του ταυτότητος.

Να ξαναδιαβάσουμε Παπαρρηγόπουλο

Στις Ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου 2019, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα κληθούν να ψηφίσουν με ένα επιπλέον κεντρικό κριτήριο, αυτό της εθνικής ταυτότητος. Το μήνυμα φαίνεται ότι το «έπιασε» πρώτος ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος, προ ολίγων ημερών, εδήλωσε: «Αυτοί που πιστεύουν στην έλευση ενός παγκοσμιοποιημένου λαού σφάλλουν βαθέως. Παντού στον κόσμο επικρατεί η βαθεία ταυτότητα του λαού. Και αυτό είναι κάτι καλό». Βεβαίως, ο Γάλλος πολιτικός τοποθετήθηκε επί ενός ζητήματος το οποίο μονοπωλούσε, έως τότε, η γαλλική Δεξιά, με αιχμή του δόρατος την Μαρί Λε Πεν. Ο υπολογισμός είναι ορατός. Να λάβουμε και εμείς ένα «κομμάτι» από την εθνικιστική τάση του εκλογικού σώματος. Οποία μεταστροφή! Και όχι μόνον στην Εσπερία. Είναι αλήθεια, ότι στην Ελλάδα, από την Μεταπολίτευση και μετά, ό,τι είχε σχέση με την Πατρίδα και το Έθνος εβάλλετο από τον κυρίαρχο αριστερό τρόπο σκέψεως. Ακόμη και σήμερα, δύναται κανείς να διαβάσει απόψεις όπως αυτή του, συμπαθούς κατά τα άλλα, Γιάννη Ζουγανέλη, του τύπου: «Κανείς εθνικιστής δεν αγαπάει την πατρίδα του». Λόγω ευφυΐας, εδιόρθωσε λίγο αργότερα τον προκλητικό αφορισμό του με την ακόλουθη δήλωση: «Αν κάτι με ενοχλούσε στην Αριστερά πάντα, ήταν το ξόρκι στην Πατρίδα». Τούτες τις ώρες του διχασμού, όπου όσοι ασχολούνται με τα εθνικά θέματα κατηγοριοποιούνται ως φασίστες, η ανάγνωσις, φρονώ, του εθνικού μας ιστοριογράφου Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, και πιο συγκεκριμένως του έργου του «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», αποτελεί μία λαμπρή ευκαιρία ανατάσεως, πνευματικής και ψυχικής.

 

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα