Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Το άσυλο καταργήθηκε – Πότε τα πανεπιστήµια θα γίνουν ανταγωνιστικά; – του Ιορδάνη Χασαπόπουλου

Προχθές στη Βουλή, έγινε το πρώτο βήµα ώστε τα ελληνικά πανεπιστήµια να αλλάξουν την κακή εικόνα που έχει σχηµατιστεί γι’ αυτά στη συνείδηση των πολιτών και των νέων ανθρώπων που ετοιµάζονται να φοιτήσουν. Ο νέος νόµος για το άσυλο µπορεί να ψηφίστηκε, όµως, από εδώ και πέρα χρειάζεται πολύ µεγάλη προετοιµασία για να µπορέσουν τα ΑΕΙ να αλλάξουν και να πλησιάσουν τα σύγχρονα ευρωπαϊκά πανεπιστήµια.

Καταρχήν, θα χρειαστεί να βάλουν πλάτη όλοι οι άνθρωποι των πανεπιστηµίων για να αντιµετωπισθεί η παραβατικότητα µέσα στα ιδρύµατα και στις φοιτητικές εστίες σε όλη την Ελλάδα. ∆εν είναι µόνο ο περίγυρος της ΑΣΟΕΕ όπου κυριαρχεί το εµπόριο ναρκωτικών και των φθηνών προϊόντων από µετανάστες και διάφορες συµµορίες. ∆εν είναι µόνο οι χώροι του Πολυτεχνείου όπου κατασκευάζονται και φυλάσσονται οι µολότοφ των κουκουλοφόρων. Είναι ο τρόπος λειτουργίας των πανεπιστηµίων στο εσωτερικό τους και η αντιµετώπιση των φοιτητών που έχουν όνειρα και φιλοδοξίες για τη ζωή τους. Ο λόγος που φεύγουν τα παιδιά στο εξωτερικό έχει να κάνει καταρχήν µε το επίπεδο σπουδών, αλλά και µε τις µεγάλες προοπτικές που ανοίγονται στην επαγγελµατική τους σταδιοδροµία µετά την αποφοίτησή τους από ένα ξένο πανεπιστήµιο. Κάτι που δεν συµβαίνει µε τα ελληνικά ιδρύµατα. Στο εξωτερικό η διασύνδεση µε την αγορά εργασίας ενός τελειόφοιτου είναι άµεση. Και αυτό, ίσως είναι το µεγαλύτερο κίνητρο για να αποφασίσει να σπουδάσει κάποιος νέος στο εξωτερικό. Γνωρίζει εκ των προτέρων τι προοπτικές έχει όταν τελειώσει τις σπουδές του. Πού θα βρει δουλειά και ποιοι είναι οι πιθανοί εργοδότες του. Είναι λάθος να λέµε ότι αυτό συµβαίνει στα µεγάλα και ακριβά πανεπιστήµια του κόσµου. Χαρακτηριστικό παράδειγµα είναι τα πανεπιστήµια της Κύπρου, τα οποία τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει αλµατώδη βήµατα στον ανταγωνισµό. Κάτι που στην Ελλάδα συµβαίνει µόνο σε µεµονωµένες περιπτώσεις. Εδώ στην Ελλάδα βρισκόµαστε πολύ πίσω, ακόµη και στην αναγνώριση των πτυχίων γνωστών ξένων πανεπιστηµίων. Για παράδειγµα, ένα από τα καλύτερα πανεπιστήµια στον κόσµο στον κλάδο των Οικονοµικών είναι τριετούς φοίτησης και βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα στην κατάταξη των ξένων ιδρυµάτων. Οι απόφοιτοι Έλληνες, όταν γυρίζουν στην πατρίδα και προσπαθούν να αναγνωρίσουν το πτυχίο τους στον ∆ΟΑΤΑΠ, µε έκπληξη ανακαλύπτουν πως είναι ισότιµο των ΤΕΙ, λόγω της τριετούς φοίτησης. Κατά τα άλλα, στην Ελλάδα, ακόµη προσπαθούµε να βγάλουµε τους «µπαχαλάκηδες» από τις αίθουσες των πανεπιστηµίων, ενώ θεωρείται ταµπού η επαφή µιας ερευνητικής οµάδας ή ενός τµήµατος µε µεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Το µόνιµο επιχείρηµα είναι πως «ξεπουλιέται το πανεπιστήµιο και η Εκπαίδευση στα µεγάλα πολυεθνικά συµφέροντα». Οι φοιτητές, βέβαια, µόλις αποφοιτήσουν, µόνο σε αυτές τις εταιρίες µπορούν να βρουν δουλειά. Η λογική όλων αυτών που ασχολούνται συνδικαλιστικά µε την Εκπαίδευση, πιέζουν τους βουλευτές να ψηφίσουν και προσπαθούν να διαµορφώνουν την κοινή γνώµη, είναι πως η πανεπιστηµιακή κοινότητα πρέπει να είναι περιχαρακωµένη και να µην επηρεάζεται από τους κανόνες της αγοράς, ενώ πρέπει τα ιδρύµατα να συντηρούνται µόνο από την κρατική επιχορήγηση. Αυτή η λογική, όσο ξεπερασµένη και αν είναι, θέλει πολύ µεγάλη προσπάθεια για να αλλάξει και, δυστυχώς, ένας νόµος για το άσυλο δεν αρκεί.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα