Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Φωτεινή Μπαξεβάνη: «Yποµονή θέλει, και χαρά για το δώρο της ζωής»

Είναι Αθηναία, γεννημένη στις 3 Ιουλίου, αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, έχει κάνει σπουδές στη Μουσική (πιάνο, τραγούδι, ενορχήστρωση, σύνθεση για θέατρο και κινηματογράφο), φοίτησε στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, επαγγελματικά έως σήμερα, από το 1992 έχει συμμετάσχει σε πάνω από 60 παραστάσεις ως ηθοποιός, σκηνοθέτιδα, συνθέτιδα. Ανάμεσα στους επιτυχημένους ρόλους της αυτοί της «Λωξάντρας» και της «Μαντάμ Σουσούς». Φέτος για δεύτερη χρονιά υποδύεται συγκλονιστικά την «Κυρά της Ρω» στο «Θησείο Ένα Θέατρο για τις Τέχνες», έως 21 Απριλίου, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα, σκηνικά – κοστούμι Γιώργου Γαβαλά, φωτισμούς Λευτέρη Παυλόπουλου, και παραγωγή Μαριάνθης Μπαϊρακτάρη – Πάνου Σβολάκη. Ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί δίπλα στον Γιώργο Κιμούλη στο «Το Παγκάκι», του Αλεξάντερ Γκέλμαν, στο θέατρο «Τόπος Αλλού», έως τις 2 Ιουνίου. Κοντά μας έχουμε τη χαρισματική Φωτεινή Μπαξεβάνη.

Κυρία Μπαξεβάνη, είστε από τις σπουδαίες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού μας status. Πότε και πώς άρχισε η αγάπη σας για το χώρο αυτό; «Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Ήρθε πολύ φυσικά όλο αυτό. Από παιδί σπούδασα Μουσική, ενώ παράλληλα είχα δραστηριότητες στο σχολείο και στο Πνευματικό Κέντρο Παλλήνης με κάθε τι καλλιτεχνικό. Θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, ζωγραφική κ.λπ.».

Η πρώτη σας επαφή με το κοινό; «Τελείωσα αριστούχος τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1992. Εκείνη την εποχή στους αριστούχους έκαναν συμβόλαιο με το Εθνικό, αλλά εγώ δεν πήγα, βγήκα στο ελεύθερο θέατρο, γιατί ο δάσκαλός μας Γιώργος Μιχαλακόπουλος μας είχε πει να δώσουμε στον εαυτό μας 5 με 7 χρόνια για να καταλάβουμε αν μας “θέλει” ο χώρος, αλλιώς ν’ αλλάξουμε πορεία. Ο Θύμιος Καρακατσάνης και η Ξένια Καλογεροπούλου που με είχαν δει στις πτυχιακές μου, μου έκαναν αμέσως πρόταση κι έτσι μαζί τους ήταν οι πρώτες μου δουλειές».

Και στη Μουσική έχετε κάνει όμως σπουδές και έχετε και ωραία φωνή… «Όταν μπήκα στη Δραματική, είχα ήδη προχωρημένες σπουδές στη Μουσική. Από 20 χρόνων ήμουν βοηθός του Δημήτρη Παπαδημητρίου, που μου έμαθε πολλά, και στη συνέχεια δούλεψα βοηθός και σε άλλους συνθέτες. Τελειώνοντας τη Σχολή εργάστηκα αμέσως και σαν ηθοποιός αλλά και σαν συνθέτης σε παραστάσεις, ταινίες κ.λπ., μέχρι τώρα».

Φέτος επαναλαμβάνετε τη μεγάλη σας επιτυχία «Η Κυρά της Ρω». Μια ηρωίδα της εποχής μας ξαναζωντανεύει μέσα από τον μονόλογο του Γιάννη Σκαραγκά. Πώς δημιουργήθηκε το έργο αυτό; «Η Δέσποινα Αχλαδιώτη μπήκε στη ζωή μας την άνοιξη του 2017. Ήταν αρχικά μια δική μου ιδέα και του συγγραφέα, με τον οποίο συνεργαζόμαστε χρόνια. Κάναμε την πρόταση στον παραγωγό Γιώργο Λυκιαρδόπουλο και αμέσως μας είπε το “ναι”. Στη συνέχεια, επειδή ο Γιάννης ήταν στο εξωτερικό, πήγαμε τον Ιούνιο με την Κατερίνα Μπερδέκα που θα σκηνοθετούσε την παράσταση στο Καστελόριζο και κάναμε έρευνα για τη ζωή της Κυράς της Ρω. Βιβλιογραφία δεν υπάρχει για εκείνη. Συναντήσαμε τον ανιψιό της Γιώργο Αχλαδιώτη και άλλους κατοίκους του νησιού και μάθαμε τα πάντα για τη ζωή της. Ο Γιάννης μέσα σε ένα μήνα είχε έτοιμο αυτό το υπέροχο κείμενο, που είναι μυθοπλασία μεν, αλλά τα στοιχεία της ζωής της και τα ιστορικά είναι αληθινά».

Πολλοί δεν ξέρουν την ιστορία της… «Γεννήθηκε το 1890 και πέθανε το 1982. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια του Καστελόριζου, μορφωμένη, αλλά αγάπησε τον βοσκό του πατέρα της, Κώστα Αχλαδιώτ η από την Αστυπάλαια, ανεπίτρεπτο για τα χρόνια εκείνα. Η Δέσποινα τον παντρεύεται, την αποκληρώνουν, και στη συνέχεια με τον άντρα της νοικιάζουν από την τότε διοίκηση του Καστελόριζου τη Ρω και πηγαίνουν εκεί με τα ζωντανά τους, το 1927. Δυστυχώς, ο άντρας της το 1940 πέθανε. Είναι μία πολύ συγκινητική στιγμή και στην παράσταση. Άναψε φωτιές μήπως τη δει κάποιος ψαράς, αλλά τίποτα… Οπότε τον έβαλε μόνη της νύχτα στη βάρκα, ξεκίνησε, αλλά της πέθανε μέσα στη βάρκα. Στη συνέχεια επιστρέφει στη Ρω με την τυφλή μητέρα της και ζει μέχρι το τέλος της ζωής της. Κάθε πρωί ύψωνε την ελληνική σημαία και με τη δύση την κατέβαζε».

Εσάς σας έχει επηρεάσει η γυναίκα αυτή; «Πολύ! Μου έχει αλλάξει τη ζωή. Σε κάθε παράσταση τη γνωρίζω ξανά και ξανά από την αρχή. Εστιάσαμε όλοι στον άνθρωπο Δέσποινα. Με κάνει να νιώθω πιο δυνατή, πιο αισιόδοξη, λιγότερο μόνη. Γιατί εκείνη δεν είχε μοναξιά, είχε δημιουργήσει ένα δυνατό κόσμο που την κράτησε έως το τέλος. Μπόρεσε αυτή σε εκείνες τις συνθήκες, δεν θα μπορέσω εγώ το 2019;».

Σε εποχή κρίσης ο κόσμος πηγαίνει θέατρο, που σημαίνει; «Εκεί βιώνει ανθρώπινες ιστορίες. Μια υπέροχη ανθρώπινη ιστορία για τη μοναξιά και τις σχέσεις των ζευγαριών είναι και το έργο “Το παγκάκι”, που παίζω παράλληλα με την “κυρά της Ρω”, με τον Γιώργο Κιμούλη. Πρώτη φορά συνεργαζόμαστε με αυτόν τον υπέροχο ηθοποιό κι έχω μεγάλη χαρά!».

Η Φωτεινή τι μότο έχει για να προχωρά στη ζωή της; «Όσο ζω και είμαι καλά στην υγεία μου, ελπίζω και μπορώ ν΄ αντέχω τα πάντα. Όλα κάνουν κύκλους, τα δύσκολα περνάνε, υπομονή θέλει, και χαρά για το δώρο της ζωής».

Η δουλειά σας τι σημαίνει για εσάς; «Μία παράσταση μπορεί πραγματικά ν΄ αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου. Δεν το μαθαίνουμε πάντα, αλλά έχει τύχει μερικές φορές να μου το έχουν εξομολογηθεί κάποιοι θεατές. Στη σκέψη αυτή, θέλω να παίζω με όλη μου την αλήθεια, έστω και γι’ αυτόν τον μοναδικό θεατή που θα του αλλάξει η ζωή. Αυτή είναι η τέχνη μας. Αυτή είναι η προσφορά μας και είναι λύτρωση».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα