Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Αντιδρούν οι βουλευτές… δεν κλείνει η αξιολόγηση!

Το δίλημμα «τα μέτρα ή τον Μητσοτάκη» επικαλείται το Μαξίμου προκείμενου να πείσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να εγκρίνει τα σκληρά μέτρα της β’ αξιολόγησης, κυρίως στο Εργασιακό. Με ορισμένα στελέχη και βουλευτές να απαντούν, «τα μέτρα ή την ψυχή και τις ιδέες της Αριστεράς».
Κατά συνέπεια, η όλη καθυστέρηση στην αξιολόγηση δεν αφορά τόσο στις τηλεδιασκέψεις με την τρόικα (στο βαθμό που δεν βρίσκονται στην Αθήνα), όσο την… εσωτερική διαπραγμάτευση στο ΣΥΡΖΑ…
Το Μαξίμου γνωρίζει ότι η μη ολοκλήρωση της αξιολόγησης δεν έχει… αύριο. Θα αναγκαστεί να πάει σε… ασύντακτες εκλογές χωρίς καμία σταθερή για τον ΣΥΡΙΖΑ στο μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό.
Από την άλλη όμως, πολλά στελέχη θεωρούν ότι τα Εργασιακά είναι το τελευταίο «φύλλο συκής» που κινδυνεύει να χάσει η Αριστερά αναφορικά με τις φιλεργατικές ιδέες και την αριστερή ιδεολογία.
Έτσι, σχεδιάζει συνεδρίαση της Κ.Ε. όπου θα εγκριθούν τα μέτρα, και αυτή η απόφαση να δεσμεύσει όλους τους βουλευτές.
Και όσοι διαφωνούν, να παραδώσουν την έδρα.
Α, και τυχόν παραιτήσεις προβεβλημένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ θα προκαλέσουν… ανήκεστο βλάβη στο κόμμα.
Η κυβέρνηση φαίνεται ότι έχει «καταπιεί την κάμηλον» των μέτρων, όπως είναι η δραματική μείωση του αφορολογήτου κάτω από τις 6.000 ευρώ (εν σχέσει με τα 8.636 σήμερα και τα 9.500 ευρώ πριν από μόλις ένα χρόνο), αλλά και της περικοπής της προσωπικής διαφοράς στους παλαιούς συνταξιούχους (κάτι που παραπέμπει σε μειώσεις των καταβλητέων συντάξεων από 15% έως και 25%).
Αλλά στα Εργασιακά αντιμετωπίζει πρωτοφανείς εσωτερικές αντιστάσεις, καθώς παραβιάστηκε ο αξιακός κώδικας (ορισμένων στελεχών) της ανανεωτικής Αριστεράς.
Είναι ενδεικτική, εξάλλου, η επιλογή να μη γίνει καμία αναφορά στα επίμαχα Εργασιακά από τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομικών (Τσακαλώτος) και Εργασίας (Αχτσιόγλου), κατά την ενημέρωση 45 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη εβδομάδα…
Βεβαίως, κανόνας είναι και το εισόδημα και… πραγματική αξία έχουν και οι συντάξεις.
Αλλά, με βάση τη ρητορική της Αριστεράς, με τη μείωση του αφορολογήτου αυξάνονται τα κρατικά έσοδα.
Και με την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στους παλαιούς συνταξιούχους (για αιτήσεις μέχρι τις 12/5/2016), μειώνονται οι κρατικές δαπάνες (χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού από τον προϋπολογισμό και τη φορολογία).
Και εν πάση περιπτώσει, η κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει να ξετυλίγει τον μύθο με το σλόγκαν: «Ούτε ένα ευρώ πρόσθετα μέτρα».
Μπορεί ο χαμηλοσυνταξιούχος να χάνει από δύο πλευρές:
α) από τη μείωση του αφορολογήτου, και β) από την αποκοπή της προσωπικής διαφοράς, αλλά – λέει η κυβερνητική προπαγάνδα– θα μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ… (σ.σ.: και εάν δεν έχει ιδιόκτητο σπίτι ο συνταξιούχος; Ή, πώς θα πείσει κανείς έναν συνταξιούχο που έχει υποστεί διπλή μείωση της σύνταξής του, να ζητάει απόδειξη για το γιαουρτάκι του, ώστε να μειωθεί η φορολογία στο μέρισμα του βιομήχανου που παράγει το… γιαούρτι; Όπως συζητά η κυβέρνηση με τους δανειστές…).
Αν, λοιπόν, τα οικονομικά μέτρα έχουν μια λογική, (σ.σ.: γίνονται οι περικοπές προκειμένου να πληρωθούν τα δανεικά, τα οποία, κατά το Μαξίμου, «συσσώρευσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις»), με τα Εργασιακά δεν υπάρχει καμία βάση συζήτησης.
Ούτε για τα πλέον ευφάνταστα κυβερνητικά επιχειρήματα διαστρέβλωσης της αλήθειας.
Τα εργασιακά, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα είναι υπαρξιακό θέμα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή, έστω, για ένα σημαντικό τμήμα αυτού.
Κοντολογίς, η εισήγηση και υπερψήφιση των μέτρων στα Εργασιακά αναδεικνύεται σε λυδία λίθο για την κυβερνητική ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ.
Ενώ, ακόμη και η υπερψήφιση τέτοιων μέτρων, που δεν τα διανοήθηκε καμία κυβέρνηση στην Ευρώπη, ακόμη και η πλέον νεοφιλελεύθερη, δεν συνεπάγεται και αυτόματη παραμονή στην εξουσία.
Η σοβούσα κρίση και η συγκέντρωση τόσης μεγάλης κοινωνικής δυσαρέσκειας, σύντομα θα ανατρέψει την όποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Από την άλλη, όσοι προβάλλουν τον «αξιακό κώδικα» ισχυρίζονται ότι η ενότητα μπορεί να αποκατασταθεί όταν το κόμμα επανέλθει στην αντιπολίτευση και αλλάξει η σχετική ρητορική.

Ο (αντ)εργατικός δεκάλογος

Η εισήγηση των δανειστών στα Εργασιακά δεν περιλαμβάνει μεν μειώσεις στους μισθούς, όπως συνέβη στο Α’ και το Β’ Μνημόνιο, όταν καταργήθηκε ο εισαγωγικός μισθός των 751 ευρώ ή αποκόπηκε ο 13ος και 14ος μισθός στο Δημόσιο, αλλά δραστικές παρεμβάσεις σε μια σειρά ζητημάτων που αφορούν στη μη αυτόματη αύξηση των αποδοχών, την οργάνωση της εργασίας, τις απολύσεις και τις απεργίες (σ.σ.: πάντως, μειώσεις σε βάρος των εργαζομένων θα προκύψουν, αλλά όχι προς όφελος των επιχειρηματιών ή των τιμών, αφού θα προέλθουν από αύξηση της φορολογίας – κατάργηση αφορολογήτου).

Κατά συνέπεια, το τελεσίγραφο των δανειστών αφορά:

1. Στην υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας έναντι των κλαδικών,
έστω και εάν η κλαδική ή η ομοιοεπαγγελματική σύμβαση προβλέπει καλύτερους όρους αμοιβής ή συνθήκες εργασίας…
2. Οι κατώτατοι – εισαγωγικοί μισθοί θα διαμορφώνονται με κρατική ρύθμιση, τουλάχιστον όσο διαρκούν τα Μνημόνια.
Και αμέσως μετά η αρμοδιότητα θα μεταφερθεί στους κοινωνικούς εταίρους, υπό ορισμένες προϋποθέσεις.
Άρα, η συνάντηση της Δευτέρας (20/3) μεταξύ ΓΣΕΕ και εργοδοτών είναι για την άσκηση πολιτικής πίεσης προς την κυβέρνηση, αφού οι κοινωνικοί εταίροι δεν έχουν ουσιαστική αρμοδιότητα ως προς τους μισθούς…
3. Η απεργία να προκηρύσσεται με πλειοψηφία 50% συν μία ψήφο. Δεν έχει διευκρινιστεί εάν θα αφορά σε ετήσια εξουσιοδότηση των εργαζομένων προς το σωματείο ή σε κατά περίπτωση ψηφοφορία (ανά θέμα), και τι θα γίνει με τα πανελλαδικής διάρθρωσης σωματεία.
4. Σε περίπτωση εργασιακής κρίσης και αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις η προσφυγή στη Μεσολάβηση και, ακολούθως, τη Διαιτησία (ΟΜΕΔ), θα απαιτεί τη συναίνεση και των δύο μερών.
5. Σε περίπτωση απεργίας δεν θα καταβάλλονται οι μισθοί εφόσον δεν εργάζεται το τμήμα ή έχει «μπλοκαριστεί» η επιχείρηση (δεν εισέρχεται προσωπικό, δεν φορτώνεται εμπόρευμα), ακόμη και σε όσους δεν δηλώνουν απεργοί (λοκ άουτ).
6. Το ποσοστό των ανά μήνα απολύσεων από 5% για επιχειρήσεις άνω των 200 ατόμων, να αυξηθεί σε 10%.
7. Δεν θα απαιτείται έλεγχος σκοπιμότητας και προέγκριση από το υπουργείο Εργασίας στις περιπτώσεις ομαδικών απολύσεων.
8. Η μετακίνηση σε άλλον νομό των εργαζομένων λόγω αναδιάρθρωσης της επιχείρησης ή αναπροσανατολισμού της δεν θα θεωρείται βλαπτική μεταβολή και η παραίτηση δεν θα θεωρείται εξαναγκασμός, αλλά… αποχώρηση.
9. Θα επιτρέπεται η μετάπτωση μιας σύμβασης πλήρους απασχόλησης σε μερικής απασχόλησης (διευθυντικό δικαίωμα), με την επίκληση προβλημάτων στην παραγωγική διαδικασία.
10. Θα περιοριστεί σημαντικά ο αριθμός των συνδικαλιστών που έχουν απαλλαγή εργασίας, ενώ πάνω από ένα όριο θα πρέπει να λαμβάνουν άδεια άνευ αποδοχών (πληρωμή από το σωματείο)
(σ.σ.: το ανωτέρω πακέτο θα εφαρμοστεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είτε από την παρούσα κυβέρνηση είτε από την επόμενη, με ευρώ ή εν μέσω τυπικής χρεοκοπίας – όταν θα έχει αναλάβει πλήρως και αποκλειστικά την ελληνική υπόθεση το ΔΝΤ…).

Η βιογραφία του Κ. Μήτση