Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Δημήτρης Παπανικολάου: «Ηθοποιός γίνεσαι!»

Γεννημένος στην Αθήνα με καστανά μάτια, ύψος 1,80, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, πτυχιούχος κλασικού τραγουδιού με άριστα παμψηφεί, με σπουδές στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, στο Εργαστήρι Παραστατικών Τεχνών «Η Αυλή του Ταύρου», στο Εργαστήριο για το Σώμα και το Χώρο, με μαθήματα Δεξιοτεχνίας Τραγουδιού, Κινησιολογίας – Αυτοσχεδιασμού, Χορού, με πολλές συμμετοχές σε θεατρικά έργα σύγχρονου και κλασικού ρεπερτορίου, σε παιδικό θέατρο, σε αρχαίες τραγωδίες σε Φεστιβάλ ανά την Ελλάδα και το Ηρώδειο, σε τηλεοπτικές σειρές, στον κινηματογράφο. Αυτός είναι ο σημερινός μας καλεσμένος, που την εποχή αυτή παίζει στο «Εδουάρδος ο Β’» στην Αθηναϊκή Σκηνή, σε σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη. Ας καλωσορίσουμε τον Δημήτρη Παπανικολάου.

Κύριε Παπανικολάου, πότε ξεκίνησε η αγάπη σας για την υποκριτική, το χορό, το τραγούδι;

«Δυστυχώς, δεν μπορώ να αποφύγω τη συνηθισμένη κλισέ απάντηση… “από παιδί!”, καθώς μάζευα τους… κακόμοιρους (!) τους συγγενείς μου και τους έπαιζα έργα που έγραφα! Ήμουν όμως, στα 18 μου, μεταξύ… θεάτρου και ποδοσφαίρου».

Ηθοποιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

«Πιστεύω ακράδαντα στην πολυτιμότητα της παιδείας και της προσωπικής αναζήτησης στην πορεία. Μπορεί να γεννιέσαι με μια προδιάθεση, μια κλίση, ένα σχετικό γονίδιο, αλλά, στην ουσία, ηθοποιός γίνεσαι! Είναι, δε, η μάθηση μια διαδικασία που δεν σταματάει ποτέ! Αλίμονο να… αράζουμε στις ευκολίες μας!».

Έχετε δοκιμαστεί σε όλα τα είδη θεάτρου, ακόμη και σε παιδικά. Από αρχαία τραγωδία, μιούζικαλ, επιθεώρηση, κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο. Παίξατε ακόμη και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Πού νομίζετε ότι είναι το… φόρτε σας;

«Θα έλεγα πως το δυνατό μου σημείο, ίσως και να είναι… ακριβώς αυτές οι διαφοροποιήσεις. Όλες αυτές οι αλλαγές μέσα από διάφορους και διαφορετικούς ρόλους που είχα την τύχη να παίξω».

Ποιος από τους ρόλους σας υπήρξε ορόσημο για την καριέρα σας;

«Ο διανοούμενος στους “Εμιγκρέδες” του Μρόζεκ, που ανέβασε η Σύγχρονη Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης το 2011, σε σκηνοθεσία Μαρίας Βαρδάκα».

Πόσο δύσκολο είναι να ξεχωρίσει, να προβληθεί και να έχει δουλειά ένας ηθοποιός; Πρέπει να ανήκει σε κάποια κλίκα; Γιατί βλέπουμε ορισμένους παντού. Για όλο το χρόνο. Θέατρο, τηλεόραση, διαφημίσεις…

«Σίγουρα ισχύουν αυτά που προαναφέρατε, αλλά είναι και οι συγκυρίες. Πολλοί παράγοντες συνυπάρχουν σε αυτόν το δύσκολο δρόμο. Σε σχέση με τη διαδρομή μου είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους τους οποίους φέρω πάντοτε… εντός μου και που είναι “κλειδωμένοι” στην καρδιά μου! Τάσος Χαλκιάς (ο πρώτος μου δάσκαλος), Πένυ Παπουτσή, οι αξέχαστες Αλέκα Κατσέλη και Άννα Παϊταζή (που με πίστεψαν και μου προσέφεραν πολλά κατά την προετοιμασία μου), οι δάσκαλοί μου στο Εθνικό που μου έδωσαν ερεθίσματα για να προχωρήσω δουλεύοντας και να δουλέψω προχωρώντας! Τέλος, οι… ευλογημένες συναντήσεις, που λέω! Από τον
Σ.Α. Ευαγγελάτο, που ήταν ο πιο κοντινός μου άνθρωπος στο θέατρο, τον μοναδικό Κοραή Δαμάτη, τον Γιούρι Λιουμπίμοφ, έως την Αντιγόνη Βαλάκου, τον Παύλο Μάτεσι, τον Δημήτρη Ποταμίτη…».

Τι κάνει έναν ηθοποιό καλό – «καλό» εντός εισαγωγικών;

«Το “καλός”, σωστά το βάλατε εντός εισαγωγικών, γιατί είναι σχετικό και διότι η υποκειμενικότητα στη ζωή, πολλώ δε μάλλον στην Τέχνη, είναι κάτι το αδιαμφισβήτητο. Από κει και πέρα, ένας ηθοποιός προχωράει όταν δεν εφησυχάζει. Όταν ψάχνει και ψάχνεται. Όσες πιο πολλές “αποσκευές”- εμπειρίες έχουμε στη βαλίτσα μας… τόσο πιο πολύ βελτιωνόμαστε στη ζωή, αλλά και στην τέχνη μας. Επειδή είμαι… φανατικός οπαδός της έννοιας “παιδεία”, αλλά κυρίως της ουσίας της, πιστεύω πως όσο περισσότερο διαβάζει και παρακολουθεί την εξέλιξη της τέχνης του ένας ηθοποιός (βλέποντας, για παράδειγμα, παραστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό) τόσο πιο κοντά είναι και στη δική του εξέλιξη».

Πώς είναι η κατάσταση στο θέατρο με την κρίση;

«Στο θέατρο πάντοτε η κατάσταση ήταν σε κρίση!!! Γιατί υπάρχει τεράστια προσφορά και δυσανάλογη ζήτηση. Τώρα, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια που περνάμε και παρόλο που, αν δεν απατώμαι, φέτος οι παραστάσεις ξεπέρασαν τις 1.500 (!), νομίζω ότι ο κόσμος που πηγαίνει στο θέατρο είναι περισσότερος! Έχει στραφεί, γενικότερα, στις τέχνες, ίσως για να ξορκίσει τη μιζέρια που μαστίζει την εποχή μας».

Μια καθημερινή σας συνήθεια και μια μικρή σας πολυτέλεια;

«Να κάνω τον σταυρό μου κάθε μέρα. Και να απολαμβάνω τον καφέ μου μ’ ένα αυστηρά σοκολατένιο συνοδευτικό και διαβάζοντας τις εφημερίδες μου σε κάποιο από τα στέκια μου. Αλλά, αυτά… μόνο τα Σαββατοκύριακα!».

Με τι γνώμονα πορεύεστε στη ζωή σας;

«Έχω κάτι σαν προσωπικό… σύνθημα: υγεία ψυχική και πνευματική, και τα υπόλοιπα, όσα θέλεις πραγματικά, έρχονται! Ο Σολωμός τα είπε όλα… με το “…να’ ν’ η ζωή μέγα καλό και πρώτο!”».

Μιλήστε μας για το ρόλο σας στον «Εδουάρδο τον Β’»…

«Ο Λάνκαστερ είναι από τους κορυφαίους των ευγενών και πυροδοτεί τις εξελίξεις, όντας ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Γκάβεστον που είναι και η πέτρα του σκανδάλου!».

Στον «Εδουάρδο τον Β’» βλέπουμε τη διαφθορά της εξουσίας στο έπακρον. Πιστεύετε ότι είναι διαχρονικό αυτό το χαρακτηριστικό;

«Δυστυχώς… διαχρονικότατο! Και από αυτήν την πολιτική του διάσταση πηγάζει το γεγονός ότι ανεβαίνει σπάνια σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Θέλει αρετή και τόλμη!».

Τι αποκομίζει ο θεατής όταν τελειώσει η παράσταση;

«Ερεθίσματα για σκέψη σχετικά με σημαντικά ερωτήματα! Για παράδειγμα, “μετά τον θάνατο, τι ;”».

Για το καλοκαίρι ή το χειμώνα τι σχεδιάζετε;

«Είμαι στην τελική ευθεία για την παρουσίαση της παράστασης “Μικροί Πρίγκιπες” με τα παιδιά μου στο Θεατρικό Εργαστήρι του 15ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, σε γυρίσματα για μια καινούργια σειρά και σε συζητήσεις για τον ερχόμενο θεατρικό χειμώνα!».

Κάθε πρόταση δουλειάς είναι μια πρόκληση

Εκείνο που τον ιντριγκάρει στη δουλειά του είναι η πρόκληση της περιπλάνησης στο συνεχές άγνωστο, καθώς και στο καινούργιο! Πιστεύει ότι κάθε δουλειά, θεατρική, κινηματογραφική ή τηλεοπτική, σημαίνει ένα νέο ξεκίνημα και σε ταξιδεύει σε διαφορετικά μέρη, και ότι δεν υπάρχει ίχνος πλήξης, μονοτονίας ή ρουτίνας στο επάγγελμα του ηθοποιού που λατρεύει και προσπαθεί να υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο. Όσο για τον αν προωθούν έναν καλλιτέχνη οι δημόσιες σχέσεις τονίζει ότι και αυτές αποτελούν μέρος της δουλειάς και πρέπει να είσαι «ανοιχτός» στις δημόσιες σχέσεις, αλλά το σημαντικότερο είναι να έχεις τη δεινότητα να τις διαχειρίζεσαι σωστά.

Η βιογραφία του Κ. Μήτση